Hoe mijn huiswerk in mijn schoot geworpen werd...

Ik voel me nergens lelijker, dikker, walgelijker en ongezelliger dan bij mijn eigen familie.
Dit is trouwens mijn probleem en niet dat van mijn familie. Hoe lomp ze ook tijdens het eten kunnen vragen hoe het met het lijnen gaat, het blijft mijn probleem; ik betrek alles gewoon teveel op mezelf. (en ja, ik heb héél veel overgewicht, maar dat is een probleem dat ik op een ander moment ga aanpakken)

Maar ik zag dus enorm tegen tweede kerstdag op, want we zouden gaan brunchen en ik durf dus niet goed meer te eten en te snoepen in het bijzijn van mijn hele familie. Ik durf het wel, maar ik voel me dan absoluut niet lekker.
Ik heb het tijdens mijn vorige afspraak met de therapeute over dit gehad en toen maar besloten dat ik dan maar heel goed moest ontbijten, zodat ik tijdens de brunch niet zo'n trek zou hebben. ;-) Ik had zelf ook besloten om er niet teveel tegen op te zien, want dan lijkt het probleem veel groter, en er gewoon voor te gaan. Ik zou wel zien waar het schip strandde.

Nou, dat schip strandde hoor, maar op een totaal andere manier dan ik dacht.
Ik zat aan tafel en vertelde wat aan mijn vader. Iets over Kind en een radio. Ik legde nog uit wat voor radio ik precies bedoelde en hij knikte nog dat hij het begreep. Toen kwam mijn schoonzusje bij ons staan en die vroeg iets over de computer. Mijn vader reageerde daar onmiddellijk op en voor ik verbaasd kon kijken over het feit dat hij niet (meer) naar mij luisterde, was hij ineens weg. Ik zat naar een lege stoel te kijken...

Nu heb ik al eerder 'geklaagd' dat ik het gevoel had dat er zo slecht naar elkaar geluisterd werd en dat ik zo vaak werd onderbroken als ik zat te praten. Ik heb dan echt het gevoel dat ik niet interessant genoeg ben om naar te luisteren of zo. Maar degenen aan wie ik dat vertelde, ontkenden dat en vonden dat ik overdreef.
Sorry, maar als mijn eigen vader zo'n lompe actie uitvoert, kan ik dat voor mezelf alleen maar als bevestiging zien. Ik accepteer geen verontschuldigingen meer over verstrooidheid, 'je weet toch hoe pappa is?' en meer van dat soor uitspraken. Ik kan dat niet meer. Ik moet echt een andere manier vinden om hiermee om te gaan, want ik besef wel dat de verandering uit mij moet komen. Ik kan niet verwachten dat anderen voor mij veranderen. Toch?

Ik moest voor de CGT weer een G-schema maken voor de volgende keer en ik denk dat ik met deze situatie al een heel eind kom.

Gebeurtenis:
Ik zit een verhaal aan mijn vader te vertellen en bij een onderbreking door mijn schoonzusje staat hij op en loopt hij weg, zonder tegen mij iets te zeggen om haar te gaan helpen.

Gedachte:
Wat krijgen we nou zeg? Ben ik niet interessant genoeg om naar te luisteren? Zat ik al in het luchtledige te praten? Heb je me überhaupt wel gehoord?

Gevoel:
Verbaasd, boos, verdrietig.

Gedrag:
Mijn verbaasdheid uitspreken tegen Man. Een paar keer flink slikken. Even naar de wc om de tranen (van boosheid, van verdriet?) te laten lopen en wat rustiger te worden.

Waarom ik tegen hem niks gezegd heb? Omdat dat geen zin heeft. Hij zou verbaasd vragen of ik echt tegen hem had zitten praten en of hij echt midden in een zin weg was gelopen en daarna zijn schouders ophalen. Ik denk niet dat ik hiervoor een excuus zou krijgen. Ik ken mijn vader tenslotte al heel wat jaartjes...

Bij de mensen van wie je het meest houdt, ben je het kwetsbaarst hè? Dat is wel weer eens bewezen...

G-schema's en teleurstellingen

Er zijn van die dagen dat het allemaal heel anders loopt dan je verwacht had en dat valt soms helemaal niet mee.

Vanmorgen had ik een intake gesprek voor cognitieve gedragstraining (CTG). Er was mij verteld dat het uiteindelijk groepstherapie zou worden en daar had ik echt helemaal geen zin in. Ik heb 5/6 jaar geleden in twee groepen gezeten en ben daar beide keren met ruzie weggegaan. Niet dat ik wegging om die ruzies; het was een samenloop van omstandigheden, maar die ruzies hebben wel de toon gezet. Ik heb er nu absoluut geen behoefte meer aan om mijn cognitieve stoornissen met anderen te delen en ik wil die van anderen al helemaal niet horen als ik zelf met therapie bezig ben. Nee, geef mij die drie kwartier maar lekker helemaal voor mezelf.
Vanmorgen bleek tijdens het gesprek dat het helemaal niet per se hoeft en dat persoonlijke therapie ook mogelijk is, maar dat we eerst gaan kijken hoe het (ik) zich ontwikkeld. Voorlopig dus een keer per week en later een keer in de twee weken.

Nadat dat onderwerp was afgesloten gingen we het aloude G-schema* maken. Het schema wat destijds mijn manier van denken en mijn manier van in het leven veranderde. Toentertijd ging het na een poos oefenen automatisch en had ik de CTG niet meer nodig. Een poosje terug (zo ongeveer aan het begin van dit weblog) merkte ik dat ik dit schema niet meer kon toepassen en dat ik me daardoor erg in de war voelde. Een beetje als een ongeleid projectiel wat ook nog een sociaal onaangepast was...
In de afgelopen maanden is dit een heel stuk beter geworden, maar vanmorgen bij het invullen van het schema op echt papier, met een echte pen, had ik er toch wat moeite mee. Ik heb dus ook de opdracht mee gekregen om komende week in ieder geval een gebeurtenis op papier te zetten. Dan werken we die volgende week uit.

En toen kwam ik thuis en ontdekte ik dat Kind de waterpokken heeft. Dat betekent dat er een aantal geplande dingen niet door kunnen gaan en dat vind ik dus HEEL erg (ik had me er enorm op verheugd). En buiten dat ik het voor mezelf heel erg vind, vul ik ook maar even voor de anderen in dat ze heel erg teleurgesteld in me zijn en me een slechte vriendin vinden. En dan schaam ik me en heb erg de behoefte om me terug te trekken zodat ik niemand meer kan teleurstellen behalve mezelf. En ach, dat doe ik mijn hele leven al, dus ik ben er wel aan gewend.

Laat ik dat maar eens gebruiken voor een G-schema, misschien leer ik er nog wat van...

* (voorbeeld is gepikt van internet, dus niet een voor mij bestaande situatie)
-Gebeurtenis: welke situatie heeft de problemen uitgelokt en ligt eraan ten grondslag? Bijvoorbeeld: 'Ik ben na een reorganisatie op het werk ontslagen.'

-Gedachte: hoe interpreteer je de problemen? Op basis van welke irrationele, negatieve gedachten doe je dat? Bijvoorbeeld: 'Ik ben een loser', 'Hoe kan mij dat nou overkomen?', 'Ze hebben mijn leven verwoest.'

-Gevoel: wat zijn de emotionele en lichamelijke reacties die erop volgen? Bijvoorbeeld: 'Ik voel me door iedereen verlaten', 'Ik kan thuis niets meer hebben', 'Ik ben bang.'

-Gedrag: tot welk gedrag leidt dit? Bijvoorbeeld: 'Ik ben gaan drinken.'

Een uitleg

Goed, misschien lijkt mijn vorige logje wat abrupt en kort door de bocht, maar het is wel iets waar ik al langer over nadenk.
Ik weet van mezelf dat als ik me erg depressief voel ik alleen over dat wil praten. Die gevoelens overheersen dan heel erg en andere dingen verschuiven naar de achtergrond. Buiten dat ik me dan niet gezellig voel en me daardoor ook terug trek, merk en weet ik dat het voor mijn omgeving ook erg moeilijk is om het allemaal steeds maar weer aan te horen en mij zo te zien. Op het moment dat ik het diepst zit, zeg maar, dan heb ik dat besef niet, dat komt als ik me weer beter ga voelen. Dan vraag ik me af wat ik de mensen om me heen heb aan gedaan en praat ik er niet meer over.

Dit hele gebeuren komt ook omdat ik aan het begin van dit jaar een enorme strubbeling met mijn familie heb gehad. Een heel ingewikkeld verhaal waarin een heleboel dingen zijn gebeurd en gezegd, maar waarin een punt centraal stond: ik interesseerde me niet voor de anderen en kon alleen nog maar over mezelf en over Kind praten.
Toen ik een poosje terug mijn moeder aan de telefoon had zei ze weer dat ik niet geinteresseerd was in hun/in anderen maar dat dat niet gaf omdat ik nu eenmaal met mezelf bezig was. Ik vond dat heel eg om te horen, omdat ik heel bewust mijn best doe om geinteresseerd te zijn. Ik probeer het niet alleen, ik ben het ook! Mijn moeder was net geopereerd en ik had heus wel gebeld, maar zij lag te slapen en mijn vader nam op. Ik weet niet of dat het was, of dat ik haar misschien wel vergeten ben een succesberichtje te sturen voor ze geopereerd moest worden?

Ik weet soms echt niet meer aan welke eisen ik moet voldoen. Wat zijn de eisen om een goede dochter, zus, vriendin te zijn? Ik heb de afgelopen jaren al zoveel commentaar gehad op mijn gedrag (van niet geïnteresseerd, tot overenthousiast en ook nog te negatief), dat ik nu echt niet meer weet wat wel goed is, wat ik wel goed doe.
En dan houdt het voor mij gewoon op en ben ik er klaar mee.
Het besluit is dus niet door een enkel incident genomen, maar door iets wat zich steeds hoger opstapelde. Zo hoog dat ik er nu eenvoudig niet meer mee om kan gaan. Het ligt allemaal buiten mijn bereik.

Ik kan mijn ei verder wel kwijt op andere plekken, het is dus niet zo dat ik me in mezelf terug trek.
Ik ben gewoon bitter door dit soort situaties en bang dat ik anderen verveel.

Nou ja, ik ga nog een cursus zelfbeeld doen, dus misschien dat dat helpt en het toch niet aan mij ligt. Dat gevoel ik nu namelijk wel.

Dag!

Ik wil een heleboel schrijven, maar ik heb zo het idee dat het niemand ook maar iets interesseert, dus ik doe het niet meer. Ik jaag iedereen alleen maar weg.

Ziek

Het blijft lang stil hier,maar dat is niet omdat ik weer in een dip ben geraakt hoor! Nee, ik ben heel normaal, net zoals velen met mij, hartstikke ziek (geweest).
Vandaag is de eerste echte dag dat ik me serieus wat beter voel, maar ik heb een paar ellendige dagen gehad, pfff...
De nacht van maandag op dinsdag was heel heftig, want toen heb ik een hypo(glycemie) gehad. Voor degenen die niet weten wat dat is: een hele, hele lage bloedsuiker. Zo laag dat je weg valt.
Ik had de dag ervoor bijna niets gegeten, dus dat was nogal dom van mij. 's Nachts werd ik duizelig wakker en besefte me meteen dat ik suiker nodig had. Ik ben nog opgestaan en het volgende wat ik weet is dat ik op de grond lag en dat Man me probeerde bij te brengen.
Het was allemaal behoorlijk heftig en ik geloof dat iedereen er gisteren de hele dag nog last van heeft gehad, maar gelukkig is het allemaal goed gekomen.
En nu eet ik heel braaf mijn eten op, ook al heb ik geen trek en smaakt het me helemaal niet. :)

Maar goed, ik hang dus al een dag of vier in bed, iets wat helemaal niks voor mij is, maar ik heb nu wel de rust.

Oh ja, over het gesprek van vorige week, ik kom er later nog wat uitgebreider op terug, ik ga een cursus zelfbeeld doen en cognitieve gedragstraining.

Hoe nu

Afgelopen vrijdag heb ik de laatste keer lichttherapie gehad en daarna heb ik er eigenlijk geen last meer van gehad. Ik heb wel een paar keer 's middags mijn ogen dicht gedaan, wat eigenlijk niet mag, maar ik kon ze echt niet meer open houden. Steeds maar heel even om de rest van de dag toch maar door te kunnen komen. Nou ja, al had ik mijn best gedaan, dan was het toch niet gelukt, want ik viel gewoon zittend op de bank in slaap. Ach, dat kwartiertje/half uurtje...

Zondag werden Kind en ik ziek. Zij had flink hoge koorts en ik was/ben snipverkouden, maar allebei flink beroerd. We hebben zo'n beetje in de woonkamer op bed gebivakkeerd en daardoor ook overdag wat geslapen. Wonder boven wonder heb ik nog steeds mijn ritme; ga 's avonds op tijd slapen en ben ook 's morgens op tijd wakker. Daar ben ik best trots op, ook al doet mijn lichaam dat helemaal uit zichzelf.

Met het lijf gaat het goed, met het hoofd even wat minder. Ik voel me nu alleen zo beroerd van de verkoudheid dat ik nu geen zin heb om er over te schrijven. Vanmiddag heb ik een afspraak bij de therapeute en daarna zal ik wel weer wat op papier zetten.

Lichttherapie 3

Ik mag wel zeggen dat de reacties op mijn vorige logje me heel veel goed gedaan hebben. Ik ben vaak zo aan het twijfelen over mezelf, of ik het wel goed doe en of ik niet te veel verwacht. Waar leg je de grens tussen verlangen naar aandacht en egoïsme? Ik vind zelf ook dat ik best wel interesse van anderen mag verwachten, maar zij verwachten dan toch net even iets meer dan ik en dan slaat de weegschaal naar de verkeerde kant door.
Ach, ik weet het ook allemaal niet hoor. Ik ga in ieder geval geen e-mails meer sturen om iedereen op de hoogte te houden. Ik heb er ook een hekel aan om met mijn 'zielige' verhaal te lopen leuren en op die manier aandacht te vragen.

Ik heb momenteel wel het gevoel dat mijn wereld heel erg klein is en dat geeft voor mij helemaal niks. Ik vind het fijn zo en krijg zo ook niet teveel prikkels binnen die me te veel energie kosten.
Het heeft ook wel te maken met het gevoel dat ik controle wil hebben over iedere situatie en dat dat niet kan. Ik weet dat dat niet kan, maar ik denk dat er nog een fase zit tussen 'wel willen' en 'niet kunnen', namelijk de 'accepteren dat het niet altijd kan' fase. :) Daar ben ik nu heel druk mee; loslaten!

Vandaag heb ik voor het laatst lichttherapie gehad. Voor deze kuur dan, want het zal nog wel een paar keer moeten voor het weer lente is. Woensdag heb ik weer een afspraak met de therapeute en dan wil ik bespreken of het handig is om een eigen lamp te hebben. De psycholoog die vanmorgen mijn evaluatiegesprek deed zei van niet, omdat de lampen die je zelf kunt kopen vaak niet goed genoeg zijn (Die daar staan zijn natuurlijk getest, maar ik weet dat ze 10.000 lux zijn) en mensen nogal neigen om bij ieder spoortje van vermoeidheid die lamp weer te gaan gebruiken. Ik weet al dat je erg manisch kunt worden als je teveel licht krijgt, dus dat zet me wel even op scherp. ;-)
Nu had ik bedacht dat als ik zo'n lamp zou hebben, ik altijd eerst met mijn therapeute kan overleggen voor ik 'm ga gebruiken. Dat is wel een goed idee toch?
Dat haalt dan ook gelijk het probleem weg dat ik opvang voor Kind zou moeten gaan zoeken, want ik kan niet van Man (en zijn collega's!) verwachten dat hij zijn werktijden aanpast voor mij. Nu had hij de eerste week vakantie, dus dat scheelde nogal.
Volgend jaar zit hij waarschijnlijk ook nog twee maanden in Roemenië, dus dan moet ik het gewoon op een andere manier op kunnen lossen.
Nou ja, woensdag weer een afspraak dus.

In de tussentijd probeer ik een beetje om te gaan met erge hoofdpijn en een hyperactief Kind. :-S

Lichttherapie 2

Na een afschuwelijke zaterdag was de zondag eigenlijk heel goed. We hebben er ook een 'niets moet, alles mag' dag van gemaakt. :)
Gisteren ben ik begonnen met de tweede week van de lichttherapie en eigenlijk ging het de hele dag wel goed; ik had ook niet echt een inzinkmoment en ben de dag goed door gekomen.
Ik dacht dus dat ik veilig was, dat er geen rare dingen meer met me zouden gebeuren, maar dat is me vanmorgen zwaar tegen gevallen. Opeens leg ik verbanden en lijken de losse flarden die de afgelopen weken in mijn hoofd kwamen zich tot een geheel.

Er gebeurt nu niet alleen veel met mij, maar ook met Kind. Na 2,5 jaar gebroken nachten (en dan heb ik het niet over een paar keer per nacht uit bed komen, maar wel tot 80 keer. Ja, geturfd. ;)) is ze met behulp van het slaapcentrum door gaan slapen. En ik dus ook. En daar werd ik in eerste instantie heel erg moe van en achteraf gezien is het toen psychisch steeds slechter met mij gegaan.
Met Kind ging het juist veel beter. Ze was altijd best vlot in haar ontwikkeling (ik wil niet zeggen dat ze sneller en/of beter is dan andere kinderen, maar ze deed het altijd gewoon goed!), maar nu merk ik dat ze echt sprongen maakt en heel druk is in vergelijking met de tijd voor ze goed sliep. Zo heeft ze pas de laatste tijd last van nachtmerries, iets wat andere kindjes al veel eerder hebben, maar waar zij nooit aan toe kwam met de korte slaapjes die ze 's nachts altijd deed.

Ik begrijp het nu allemaal zo veel meer, maar er is ook het besef dat er ook dingen met mij zijn gebeurd in die tijd, maar die ik een beetje heb laten liggen omdat ik te moe was. En dan heb ik het niet over huishoudelijke dingen, maar heel persoonlijke. Dat vind ik heel confronterend en vraag me bij bepaalde situaties af of ik het toen goed heb aangepakt en of ik niet te egoïstisch ben geweest. Dat laatste dan voornamelijk weer omdat ik gewoon te moe was om veel met de buitenwereld bezig te zijn.

Ik ga nu proberen om niet in de derde persoon te schrijven, want ik heb gemerkt dat mensen dat vrij snel doen als bepaalde onderwerpen te persoonlijk worden. ;

Ik ben opgegroeid in een fijn gezin, maar wel met strakke regels en een bepaald verwachtingspatroon en ik merk dat het er op lijkt dat mijn ouders nog steeds dezelfde verwachtingen, zo niet eisen hebben.
Als mijn moeder midden in mijn dikke depressie, tijdens het afkicken van de tranxene, tegen me zegt dat ik weinig interesse in anderen toon, maar dat dat niks geeft, want ze begrijpt me best, voel ik me falen. Achteraf denk ik dan dat dat nergens op slaat dat ze dat tegen me zegt in een periode dat het gewoon heel slecht met me gaat. Tenminste, ik zou dat nooit tegen iemand zeggen die zich al rot voelt! Ik kan er ook helemaal niks mee, behalve een beetje mompelen dat het vast snel weer een stuk beter gaat en dat ik mijn best ga doen.
Ik twijfel dan aan mezelf, of ik geen slechte dochter, zus, nicht, vrouw of moeder ben, omdat ik niet aan de verwachtingen van anderen kan voldoen.
Ik vergeet gewoon mijn eigen verwachtingen naar anderen toe. Ik hou de belangrijkste mensen in mijn leven op de hoogte door regelmatig een mail te sturen over hoe het met me gaat en wat er allemaal gebeurt qua therapie en krijg er weinig respons op. Nu heb ik al zeven dagen lichttherapie achter de rug en niemand die ook maar aan me gevraagd heeft hoe het gaat en hoe ik me voel. (op een van mijn zusje en schoonzusje na) Dan word ik dus boos en stuur geen e-mail meer. Ik ben er klaar mee.
Ben ik dan egoistisch als ik wat meer meeleven verwacht in een situatie waarin ik het heel moeilijk heb?
Ik heb zo vaak het gevoel dat ik van alles fout doe... :(

Hoe nu?

Gisteren voelde ik me goed. Ik kreeg na de lichttherapie even een evaluatiegesprek en vertelde dat ik verbaasd was over het effect. Mijn maag begint op normale tijden te knorren, ik heb minder trek in tussendoortjes en 's avonds word ik moe in plaats van wakker.
Volgende week dus weer. Ik word dan wel extra in de gaten gehouden, omdat ik nu al zo goed resultaat heb en we een teveel aan licht (ja, dat kan ook en dat kan manische buien opleveren) willen voorkomen. Het zou dus zo maar kunnen dat ik niet eens de hele week hoef.
Toen ik thuis kwam, was er na een korte tijd even een dip, maar daar herstelde ik toch redelijk snel van, in vergelijking met vorige keren, en daarna heb ik echt kunnen genieten van een middag visite en de rest van de dag.
En 's avonds zowaar op tijd naar bed!

Maar dat was gisteren en nu is het vandaag en vandaag lijkt het wel weer terug bij af te zijn. Emotioneel gezien dan, want ik werd netjes om zeven uur wakker en ben ook opgestaan en heb ook heel netjes ontbeten, maar ik voel me zo verschrikkelijk rot. :(
Ik voel me naarmate het later wordt steeds slechter worden met rare kronkels inmijn hoofd en wil het liefste ver weg en onbereikbaar zijn.
Ik voel me een slechte moeder en een slechte vrouw, maar kan het niet opbrengen om iets anders te zijn.

Ik kan me nog herinneren dat ik vijf jaar geleden, toen ik in deeltijdtherapie zat, het heel akelig vond dat een therapeut het over patiënten had, als hij het over ons (als groep) had. Toen ik hem dat later vertelde, zei hij dat dat heel bewust deed, omdat we ons moesten beseffen dat we ziek waren. Dat een depressie niet zomaar iets is, maar een echte ziekte.
Ik haal dit stukje nu even naar boven omdat ik dat nu ook weer even tegen mezelf moet zeggen: Je bent ziek! Je bent aan het genezen en dat kost energie. Je kunt jezelf niet beter maken, daar heb je hulp bij nodig!
En de belangrijkste: vul nou niet zelf in dat andere mensen het wel weer genoeg vinden en van je verwachten dat je weer 'normaal' doet!

Ik vind het heel jammer dat niemand van mijn familie vraagt hoe het met de lichttherapie gaat. De laatste tijd heb ik ze een paar e-mails gestuurd met updates, omdat ik anders te weinig interesse toon enzo...
Nou ruk, ik vind het maar een klotezooi, weet het eigenlijk ook niet meer. :'-(

Steeds beter

Gisterochtend werd tijdens de lichttherapie door de begeleidster aan me gevraagd hoe ik me voelde. Toen ik aangaf dat ik vreselijke last had van snel wisselende stemmingen, vertelde ze dat dat er helemaal bij hoorde en dat dat aan het eind van de week wel weer over zou zijn.
Ik vind het nu wel het eind van de week...
Maar het gaat echt beter, niet heel veel, maar genoeg om nog meer hoop te hebben met volgende week ook nog voor de boeg.

Ik ben wel heel blij dat Man deze week nog vakantie had. Zonder hem was het bijna ondoenlijk geweest, denk ik. En niet alleen deze week, maar altijd al. Maar zeker de laatste paar weken zet hij zich echt extra in om het mij gemakkelijk te maken, terwijl hij toch ook zelf best nog dingen te doen heeft.
Dat hij het niet erg vindt als we maar weer eens makkelijk eten (makkelijk is niet per definitie ongezond he? ;-)), of als ik weer eens nog geen trek heb en we dus niet gezellig samen aan tafel eten. Dat hij het nog meer dan anders waardeert als ik wel goed kook. Dat hij, als het echt niet gaat, zelf gaat koken, al is het vanuit zijn werk en is hij pas zes uur thuis.
Dat hij me ook andere dingen uit handen neemt en wat vaker met Kind wat onderneemt; om mij de rust te bieden wat ik soms echt nodig heb om niet door te draaien.
Echt, die man is zijn gewicht in goud waard!

De afgelopen weken voelen heel stormachtig aan, als ik er op terug kijk. Het intake gesprek en onmiddellijk daarop mijn beslissing om per direct met de tranxene te stoppen. De dagen erna waarop alles in mijn lijf leek te wiebelen door het afkicken van die medicijnen (wat een rotspul is het dan eigenlijk he?). Daarna een midweek weg met mijn schoonfamilie, waar ik heel veel zin in had, maar waarvan ik ook heel bang was dat het me teveel zou worden (prikkelgevoeligheid). Het abrupte einde van de vakantie wat niet in mijn systeem geprogrammeerd stond en wat me extra energie kostte om mezelf weer op de rit te krijgen.
Los van mezelf vond ik het heel verdrietig dat er vriendinnen waren die het moeilijk hadden, maar was ik ook weer trots op mezelf dat het me geen extra energie kostte en dat ik het er toch gewoon bij kon hebben.
Nadat ik maandag begon met de lichttherapie gebeurde er weer van alles in dit lijf, in mijn hoofd en is het wel weer even afzien, maar de hoop op het goede wordt steeds groter en komt steeds dichterbij.

Ja, het was veel, maar ik ben veel en veel beter dan ik afgelopen maanden ben geweest. Genoeg om door te knokken, dus dat ga ik dan ook maar doen. :)

Lichttherapie 1

Gistermorgen ben ik begonnen met de lichttherapie en dat duurt twee weken. Twee weken lang van maandag tot en met vrijdag om acht uur een half uur voor een grote lichtbak zitten.
Als ik daarna naar huis fiets, heb ik het beetje het idee dat ik er al een hele dag op heb zitten, dat het zo donker wordt en dat ik dan lekker naar bed kan. Fout, alle drie niet waar! :(
Ik weet niet of ik het nu al merk, maar ik heb vannacht zo ontzettend slecht geslapen. Ik werd ten eerste gewoon niet moe, dus lag om 1 uur nog wakker, ben er vannacht nog een keer uit geweest voor kind en ook nog een paar keer zelf wakker gelegen.
Nee, ik werd niet lekker fris en fruitig wakker.
En nu ben ik moe, heel erg moe en ik mag ook al geen dutje doen, boehoehoe!
(ik mag niks doen wat een ritme kan verstoren, moet dus ook op tijd eten enzo...)

Wat een week....

Wat een week, wat een week...

Ik had me zo goed voorbereid op wat zou gaan komen en toch is het heel anders gelopen dan verwacht.
Het weekend ervoor liep ik echt nog steeds af te kicken van de tranxene, voelde van alles in mijn hoofd wiebelen, maar 's maandags was dat wel voorbij. Het ging verder eigenlijk wel goed.
Op een bepaald moment voelde ik me niet lekker en zaten er wat dingen dwars, maar die heb ik toen aan de anderen verteld. Ik kreeg van mijn schoonmoeder helemaal geen reactie; ze stond maar een beetje naar opzij te kijken en op een gegeven moment ging ze zelfs achter in de kamer zitten en toen kreeg ik echt het gevoel dat het haar niet interesseerde. Ik voelde een huilbui opkomen en ben toen naar onze slaapkamer gelopen. Na een poosje kwam schoonzusje met me praten en die heeft schoonmoeder erbij gehaald. Daar ben ik toch zo blij om, want nu blijkt dat haar reactie er een uit onmacht was; ze leefde juist heel erg mee en vindt het ook heel erg voor me, maar ze is zo bang dat ze iets verkeerds zegt.
Uhm, tsja... Wat zal ik daar op zeggen? Sommige dingen vallen wel verkeerd ja, dat klopt, maar ik heb liever dat ze het aan me vraagt, dan dit.
Ik heb haar beloofd me wat flexibeler op te stellen en zij heeft beloofd meer te communiceren. Dat is al heel veel beter dan het was!

Het eind was gewoon ronduit kut. Op een moment dat ik nog volop vakantie aan het vieren was, was het ineens over. Daar ga ik niet teveel op in, maar er was geen ruzie, er waren alleen al een paar mensen die naar huis wilden.
En hup, daar gingen mijn geestelijke voorbereidingen. Ik ben echt een paar dagen van de wap geweest. En zaterdag heel veel last gehad van pijn van fibromyalgie. Maar ik heb gelukkig heel goed en heel veel met Man kunnen praten en dat heeft heel veel geholpen.

Ik merk wel heel goed dat mijn gevoel niet meer afgevlakt wordt door de tranxene; wat zijn al die emoties weer heftig zeg! En ik lig nu ook 's nachts niet meer in coma; val slecht in slaap en wordt ook een paar keer per nacht wakker.
Morgen begin ik met lichttherapie en ik ben heel benieuwd hoe snel en hoe goed het gaat werken!

Op

Ik had me zo goed voorbereid op het midweekje weg dat het best goed ging. Het eindigde alleen anders en eerder dan gepland was en ik merk dat ik daar erg op reageer.
Ik ga verder niet in op het hoe & wat, maar ik heb flink herrie gehad in mijn hoofd en dat kost weer tijd. De neiging om er maar weer een tranxene in te stoppen is dan even groot (en ik had ze ook bij me!), maar Bach rescue is ook best goed. :)
We hebben gisteren nog gedaan wat we op de planning hadden en nadat de boodschappen vanmorgen binnen waren, was ik he-le-maal op.
Te moe om te denken, ken je dat? Maar over het algemeen gaat het best goed hoor!

Ik ben hier terug als ik uitgerust ben.

Ik, chaoot

Ik ben een raschaoot, maar het komt altijd weer goed en alles is dan weer op de goede plaats. Letterlijk en figuurlijk.

Nu niet en dat is behoorlijk waardeloos. Alsof ik geen enkele grens of bescherming heb en alles tien keer zo hard binnen komt. En daarvoor hoeft het niet eens geluid te maken (zoals een opmerking van iemand, of de tv), maar ook lichaamstaal komt binnen.
Oftewel; ik ben weer lekker aan het invullen.

Vanmorgen een heel enthousiaste moeder aan de telefoon gehad die me een prettige vakantie wenste en de beren niet zag die ik al weken van mijn weg af loop te duwen. Wel iets om over na te denken, want is het allemaal wel zo erg als ik denk (zie qua drukte heel erg tegen komende week op!), of zou het wel eens mee kunnen vallen?
Hm, voorlopig eerst maar eens drie wassen weg werken en de tassen voor zover als mogelijk is inpakken. Of zal ik eerst opruimen? En dweilen moet ook nog eigenlijk...


Aaaaaaaaargh!!

Effe niet dus

Ik. wil. helemaal. niks.

Nu dan, alleen voor nu, vandaag. Ik wil onder mijn steen (of dekbed, dat is ook goed) kruipen en wachten tot alle tassen en spullen zijn ingepakt en we maandagochtend richting Limburg vertrekken. Dat ik dan alleen maar de auto hoef in te stappen, zeg maar...
Lijstjes, lijstjes, normaal werken ze prima, maar nu krijg ik ze niet gemaakt, mijn hoofd is een warboel. Iedere prikkel qua geluid komt ook als een donderslag binnen. En het waardeloze is dat je niet van anderen kunt verwachten dat ze hun leven daarom aanpassen. Niet alleen huisgenoten hoor, maar ook de mensen buitenhuis.

Echt, ik hoop dat dit gevoel heel snel voorbij is en ik weer relaxed door het leven kan, want dit is echt waardeloos.

Oh ja, Harige Harry (hihi), die daglichtlamp: graag!!!

Cold turkey

Echt enig, dat afkicken van de tranxene, not...
Ik wil het maar gelijk gehad hebben, daarom stop ik er gewoon in een keer mee, want van dat afbouwen word ik helemaal kriegel. Laat me dan maar meteen weten waar ik aan toe ben.
Nou, ik val nog steeds vrijwel direct in slaap als ik naar bed ga en lig niet, zoals voorheen, uren te piekeren. Ik hoop dat dat ritme blijft hangen.
's Morgen ben ik veel vroeger wakker, ook als ik mag uitslapen! Man ging vandaag iets later naar zijn werk, dus die heeft Kind het eerste uurtje opgevangen en ik werd om half acht uit mezelf wakker. En niet echt suf zoals andere dagen, ik was vrij snel goed wakker en helder.

Maar nu... Grmpf...

Ik ben niet meer de hele dag suf, maar wat een pesthumeur heb ik er voor terug gekregen. Ook niet gezellig voor Kind en die werkt ook totaal niet mee en is superondeugend, maar die voelt dat natuurlijk feilloos aan.
Ik probeer mijn kalmte te bewaren en haar heel rustig te corrigeren, maar dat is nu oh zo moeilijk.
Ik zou het zoooo graag van me af willen schreeuwen... :-S

Straks maar lekker naar de verste supermarkt fietsen om boodschappen te doen. Even daglicht absorberen en wat energie opbouwen.

Mezelf resetten

Oké, ik hou niet zo van hele spontane acties die grote impact hebben (je moet bijvoorbeeld niet met een ingepakte koffer klaar staan om drie weken te gaan kamperen, maar het is dan wel weer iets voor mij om gewoon in een keer te stoppen met de tranxene.
Ik neem ze gewoon niet in dacht ik gisteravond toen ik mijn antidepressiva naar binnen wierp.
Wonder boven wonder viel ik wel vrijwel direct in slaap en heb geen uren liggen tobben. Nee, dat tobben kwam vanmorgen pas, op de fiets, toen ik Kind naar de peuterspeelzaal had gebracht en ik op weg was naar de supermarkt.

Het zit zo: Ik heb gisteren mijn moeder gebeld om te vertellen over het intakegesprek en wat voorlopig de behandeling is. En hoe lief ze ook reageert, er zit altijd wel ergens een steekje onder water. Tenminste, ik heb het gevoel dat ik flink geprikt word door een opmerking.
We hadden het over winterdepressies ed toen ze zei dat ik me inderdaad wat meer terug trok en minder interesse toonde, maar dat begreep ze wel. Dat verwrongen hoofd van mij (let wel: ik zit hier gewoon te therapieën, want ik krijg dit inzicht nu ineens!) maakte daar van dat ik geen interesse toonde en ik wilde al gelijk hevig protesteren. Dat heb ik niet gedaan, maar ik heb wel gezegd dat dat mijn eerste gevoel was, maar dat ik begreep dat zij het van een andere kant zag. Ik heb maar niet gezegd dat ik de bus niet zo lang in durfde naar hun toe en dat ik veel te suf was om daar een dag te gaan zitten. (want ik ben tenslotte wel naar een vriendin geweest, een paar keer zelfs en daarvoor moest ik ook met de bus *rolt met ogen*)
Ik heb het er maar bij gelaten, maar begon vanmorgen op de fiets er toch een beetje over te malen.
Grappig dat het door het op te schrijven weer een beetje recht getrokken is. Wel jammer dat het niet eerder gebeurde, want ik stond ineens midden in de c1000, terwijl ik toch echt naar de Lidl moest. En dan geen Gogo krijgen ook he? Tsss....

Hoop & licht

Vanmorgen was mijn intakegesprek bij PsyQ en ik kan wel zeggen dat het behoorlijk heftig was.
Ik ga er niet al te veel over vertellen, want dat is natuurlijk heel privé (niet alleen voor mij, maar ook voor de therapeute!), maar ik kan wel zeggen dat het het beste therapeutische gesprek is wat ik ooit heb gehad!

Er waren momenten dat ik vond dat mijn klachten gebagatelliseerd werden; 'een matige depressie...' Wat nou matige depressie, ik ben hartstikke depressief! Maar over het algemeen vond ik mezelf heel erg terug in wat er over en weer verteld en gevraagd werd.
Ik heb in de loop van de jaren verschillende diagnoses gehad als depressie met viale kenmerken en chronische depressie en dat hoort er ook wel een beetje bij (of het kan dat laatste worden als ik niet zo handelen), maar het lijkt er nu op dat het een atypische depressie is.

Het beestje heeft eindelijk de goede naam, joechei!

Ik heb me nog nooit zo in de uitleg en de kenmerken van een depressie herkend als ik nu doe en dat geeft een gevoel van hoop, van een plek vinden en van nog een heleboel meer gevoelens waarvan ik niet eens wist dat ik ze had.
Het was in eerste instantie even heel erg schrikken toen ze wat dingen begon uit te leggen aan de hand van slaappatronen en bioritmes, maar dat was meer een schok alsof er iets op de goede plek schoot, zeg maar. ;)

Ik vond op de site van PsyQ een mooi schemaatje van de verschillen tussen een depressie met melancholische kenmerken en een atypische depressie: Hier

En dit klopt al zo erg dat het bijna eng is. :)

De behandeling gaat in ieder geval op korte termijn beginnen en dat is heel fijn.
Volgende week zitten we met de schoonfamilie (nou ja, mijn schoonfamilie dan, niet die van Man) in een Landal huisje en de week daarna start ik met lichttherapie. Ik ga dat twee weken lang doen (ma-vrij) en daarna heb k een nieuwe afspraak om de rest door te praten. Daar ga ik dan tegen die tijd wel op in, ik doe een ding tegelijk.

Ik moet wel de Tranxene afbouwen, maar ik heb de laatste dagen toch al niks extra meer ingenomen, dus nu heb ik 1,5 week voor de dagelijkse dosis. Grote kans dat ik weer uren wakker ga liggen, maar nu heb ik mijn luisterboeken. Zoek ik gewoon en hele saaie uit, haha!

Maar goed, jullie zijn voor nu op de hoogte. Mijn hoofd springt en fladdert nog een beetje, maar dat komt weer goed; dat weet ik...

Hoe is het nu?

Nou, en hoe gaat het dan met mij? Ik weet het eerlijk gezegd niet, ben vlak. Je gaat op een bepaald moment ook aan alles wennen he? Het suf zijn, de rare dingen in mijn hoofd; ze zijn er nog wel, maar ik negeer ze nu een beetje. Soms komt het ineens heel hard naar boven en dat doet dan wel even flink 'pijn'.

Toen ik de afspraak bij PsyQ maakte voor 23 september, dacht ik bij mezelf: Of ik red het niet tot die tijd en draai door, of ik stop alles weer weg en er is niks mee aan de hand.
Het voelt nu een beetje als het laatste; ik voel me heel gelaten.
Ik besef me wel dat dit ook door de medicijnen komt en ben er wel een beetje bang voor als dat straks afgebouwd moet gaan worden.

Verder baal ik er soms echt van dat ik een Man en Kind heb, want dan zou ik het liefst in bed, of onder een steen kruipen en de boel de boel laten. Het is niet zo dat ik niet van ze hou hoor, want ik weet ook dat zij bij mijn redding horen en gewoon bij mij. :)

Ik zit trouwens niet de hele dag te treuren hoor, ik heb nog genoeg plezierige momenten waarbij ik de negatieve dingen even heel ver naar achteren schuif.

Hoe en wat met Kind

Als eerste wil ik even terugkomen op de reactie van Pip op het vorige logje. Ik vind het namelijk best belangrijk om niet alleen te vertellen wat Kind doet, maar ook wat ik (wij) hier thuis doen om het voor haar enigszins duidelijk te maken.
Het gebeurt heus wel eens dat ik moet huilen en dat zij dat dan ziet. Ze reageert heel lief door met haar handje over mijn wang te wrijven en te vragen: "Mama, gaat het?"
Nu kan ik dat als heel schattig opvatten en bij mezelf denken dat ze me troost, maar dat is juist iets wat ik absoluut niet wil!
Mijn zusje is maatschappelijk werkster en zij vertelde een paar jaar geleden dat ouders heel trots vertelden dat hun kind ze zo goed kon troosten. En dat bij haar toen de alarmbellen afgingen, want een kind hoort dat niet te doen. Daarom zorg ik er ook voor dat ik haar lieve gedrag niet als troost ga zien of er om ga vragen. Ik vraag niet aan haar als ik een dip heb om een knuffel omdat ik verdrietig ben, integendeel. Ik vraag haar om een knuffel als ik blij ben en vertel haar dan dat ik heel veel van haar hou.
Als ik verdrietig ben en zij ziet het, dan leg ik haar uit dat ik soms moet huilen, maar dat dat niet door haar komt; dat ik haar ALTIJD lief vind en ALTIJD van haar hou. En dat niet alleen kindjes maar ook wel een grote mensen als mama's en papa's wel eens moeten huilen en verdrietig zijn.
Als ik erg prikkelbaar ben, kan ik erg geïrriteerd op haar reageren, maar ik probeer dit dan juist om te draaien door me niet van haar af te wenden, maar door iets met haar samen te gaan doen.
Ik lig in principe thuis niet op de bank (te slapen), al was ik vorige week wel rechtop zittend in slaap gevallen *bloos* (door de medicijnen).
Volgens mij loop ik ook niet de hele dag te steunen en te kreunen dat ik moe ben of me niet lekker voel.
In het begin had ik het gevoel dat ik mijn depressie moest compenseren door haar te verwennen met extra aandacht en meer toe te laten dan anders. Sinds een paar weken ben ik juist veel consequenter geworden en het lijkt erop dat ze de grenzen weer weet te vinden (en er soms expres even overheen stapt, maar dat is de leeftijd he? ;-))
Ik praat in zo'n situatie dan heel rustig met haar, geef haar ook heel rustig haar waarschuwingen en stuur haar ook rustig naar haar kamer als ze stout is.
Natuurlijk verhef ik ook wel eens mijn stem, want ze mag best ook weten als haar gedrag niet acceptabel is en dat ik daar dan boos om ben.

Bij de psz heeft ze al vanaf het begin van het schooljaar dit gedrag vertoond en het wordt er niet beter op, eerder erger. Ze moeten het stoffen bankje ergens weg zetten, anders ligt ze een paar uur daar op. Dit gedrag vertoont ze thuis dus helemaal niet, hier is ze meestal heel druk en bezig.
Ik heb de leiding ingelicht over mijn depressie en ze weten precies hoe en wat.

Vorige week zijn we bij het consultatiebureau geweest en buiten dat ze goed groeit en zich heel goed ontwikkeld (ze vond haar erg goed en goed verstaanbaar praten (*trots*)) heb ik ook het hele voorgaande verhaal verteld.
De verpleegkundige wist er zo snel ook geen oplossing voor, maar gaat wel contact opnemen met de psz en met de cb arts.
Het kan zijn dat we even bloed moeten gaan prikken, maar zij denkt dat het aangeleerd gedrag is en eigenlijk denk ik dat ook wel.
En daar baal ik dan weer van, want we hebben al genoeg te stellen gehad met haar aangeleerde slechte slaapgedrag.
Maar goed, ik wacht het telefoontje van het consultatiebureau even af...

Moedergevoel

Ik voelde me al zo'n waardeloze moeder voor Kind, omdat ik de energie niet heb om allerlei leuke dingen met haar te gaan doen. Ik heb zelfs de energie niet om leuke dingen voor haar te bedenken. Gelukkig is ze snel tevreden met de dingen die we wel doen.
Maar toen begon het nieuwe schooljaar en sinds die dag krijg ik al twee keer per week te horen dat Kind heel lusteloos is en daar het liefst op het bankje ligt en de indruk geeft dat ze ieder moment in slaap kan vallen. Als ze buiten gaan spelen, gaat ze eerst op de grond liggen huilen dat ze niet wil en als ze dan buiten is, pakt ze en fietsje, gaat daarmee achter een boom staan waar ze niet gezien wordt en doet vervolgens niets meer.
Dit beeld past gewoon helemaal niet bij het kind wat ik thuis heb. Waarvan ik me om een uur of vier afvraag of het al kinderbedtijd is, omdat ze zo druk is en de oren van je hoofd kletst.
Ik ben de laatste weken wel veel consequenter geworden en veel meer bewust van hoe ik dingen op haar over breng. Dat ik wel hard kan schreeuwen, maar dat ze dan toch de andere kant op kijkt en net doet of ze me niet hoort. Ik stuur haar dus tegenwoordig met een hele rustige stem naar haar kamer (als ik voor de derde keer moet waarschuwen), waar zij zelf dan gaat schreeuwen en gillen. Maar dat mag. In haar kamer.
En naar mijn idee werkt het, want ze vervalt zelden in herhaling.

Maar dat op de peuterspeelzaal, ik weet het niet... Ben zo bang dat ze mijn stemming oppikt en dat daar afreageert.
Ik weet het gewoon niet. Gelukkig hebben we vanmiddag een afspraak bij het consultatiebureau, dus dan daar maar even voorleggen.

Verder heb ik de indruk dat het met mezelf iets beter gaat, maar ben dan wel erg onder invloed van de medicijnen. Ik zou niet weten hoe ik zonder ben, ben er een beetje bang voor eigenlijk...
Volgende week woensdag de eerste afspraak bij PsyQ, ben benieuwd.

Losing control

Ik heb graag alles onder controle. Ja, echt alles! In huis is dat over het algemeen niet zo heel erg moeilijk, maar buiten geeft dat soms wat problemen en zeker als het ergens druk is. Precies, dan schiet ik in een paniekaanval en wil dan zo snel mogelijk weer naar mijn eigen huis, waar de dingen staan waar ze horen te staan, waar alles gewoon werkt zoals het hoort en de mensen, Man en Kind dus, precies zo reageren als ik van ze gewend ben.

Maar nu werkt dat gewoon niet meer en gebeuren er ook de stomste dingen. Laptop (mijn lijntje met mijn digitale sociale leven en mijn hobby's, begint raar te doen en dreigt er mee te stoppen, kind reageert alsof het te veel van mijn gemoedstoestand mee krijgt en ligt op de psz op een bankje te zeggen dat ze zo moe is en ik? Ik probeer met mijn volle vermogen alles maar bij elkaar te houden zoals het was. Ik wil dat niemand onder mijn depressie te lijden heeft en dat alles normaal door moet gaan. En weet je? Dat lukt niet en dat is flink KUT.

En als ik dan ook nog overdag medicijnen bij moet gaan slikken om mezelf maar in de hand te kunnen houden dan kan ik mezelf wel met mijn kop tegen de muur slaan. Ik voel me niet alleen maar zielig en met behoefte aan aandacht; ik ben vooral boos. Boos op mezelf, omdat ik vind dat ik niet functioneer zoals het moet, omdat ik het gevoel heb geen goede vrouw te zijn voor Man en we veel te vaak iets makkelijks eten, omdat ik de puf niet heb om een echte hele maaltijd te koken, omdat het huis er niet uitziet en er al lang een stofzuiger doorheen had gemoeten en meer van dat soort dingen. Maar ik voel me vooral schuldig om Kind. Ik vind mezelf geen goede moeder nu. Ik vind niet dat ze aan liefde en aandacht genoeg heeft, maar ook recht heeft op duidelijkheid en eerlijkheid, maar ik kan haar niet zeggen wat er met mij aan de hand is; dat begrijpt ze niet. En dat hoeft ook niet, want ze is nog zo klein. Ik wil dat ze een onbezorgde jeugd heeft waarin ze niet haar moeder hoeft te troosten, maar waarin wel duidelijk regels en grenzen zijn.

En soms, soms is er een moment waarop ik het gevoel heb dat mijn wereld instort, waarop ik het gevoel heb de bevestiging te krijgen dat ik het inderdaad niet goed (genoeg) doe en dan ben ik stuk. Dan weet ik het niet meer. En dan kan ik alleen maar hopen dat het ooit, ooit voor mijn gevoel weer goed komt. Want iedereen kan wel zeggen dat ik het goed doe en dat ik een goede moeder ben en een goede en lieven vrouw en vriendin en weet ik veel wat, maar zo voelt het nu niet. Integendeel, ik ben de controle over mezelf echt he-le-maal kwijt en ik weet niet waar te beginnen met zoeken.
:(

Even kort

Ik wil zo graag van alles vertellen, maar mijn hoofd loopt over. Gelukkig ook wel met leuke dingen, maar ik word hevig afgeleid door een zeer druk stuiterend kind en kan dus gewoon even geen rust vinden om wat te schrijven.

Even heel kort:
Het gaat niet goed qua medicijnen; ik neem nu standaard iedere dag een extra dosis in. Wel met het gevolg dat ik dan wat suffer ben, maar dat valt me erg mee. Dat spul is natuurlijk helemaal niet verslavend, zucht...

Ik merk dat ik nu heel open ben over hoe ik me voel en wat er in mijn hoofd gebeurd, maar dat er ook heel momenten zijn waarop ik het liefst in bed zou willen kruipen om er pas weer uit te komen als alles weer goed is.

Om de een of andere reden is dit een tijd waarin contacten verdiept worden en ik weer vertrouwen in mensen kan krijgen en heel misschien zelfs een heel ander beeld over vriendschap kan krijgen. Op dat laatste kom ik zeker nog terug!

...

Met die verhoogde dosis Tranxene ging het allemaal zo goed, maar nu dus niet meer. Sinds gisteren heb ik het gevoel dat alles los zit in mijn hoofd en dat ik maar hoef te schudden om het onherstelbaar te beschadigen. Heel vreemd allemaal en het geeft ook een gevoel van verlies van controle. En als ik ergens niet tegen kan...
Gistermiddag en vanmorgen wat extra ingenomen en ik heb wel het idee dat het helpt. Maar dit kan niet gewoon zo doorgaan. Dat spul is hartstikke verslavend en ik merk dat ik er steeds sneller aan gewend raak. Dat wil ik echt niet, want dan moet ik straks weer afkicken! :(

Ik ben soms zo bang, bang voor wat er verder nog gaat gebeuren, of het nog erger wordt. Of ik straks misschien wel opgenomen moet worden en het gevoel dat ik dan elke houvast aan de realiteit kwijt ben. Dat ik alles kwijt raak, zelfs mezelf.

Nou ja, maar heel weing goede dagen hier en dat frustreerd. Ik kan mezelf wel vermanend toespreken en dan functioneer ik ook wel alsof alles goed gaat, maar dat gaat het niet. De enige fijne momenten zijn 's avonds, als het donker is en 's nachts als ik slaap. De rest ik gewoon zwaar kut of wel oke, maar nooit goed.
Iedere dag voelt als een toneelstuk (waarbij ik wel moet zeggen dat ik dat toneelstuk alleen maar buitenshuis speel en niet bij mijn geliefden)

Ik wil gillen, schreeuwen, met mijn kop tegen de muur slaan, alles breken, gewoon uit pure frustratie en boosheid: WAAROM?

Chronische depressie, hoe zit dat?

Mij is ruim 5,5 jaar geleden verteld dat ik een chronische depressie heb. Ook nog een depressie met bepaalde kenmerken, maar welke dat zijn, ben ik vergeten.
Maar goed, een chronische depressie dus. Volgens mijn huisarts moest ik ook de rest van mijn leven antidepressiva blijven slikken, net zoals een diabeet insuline moet prikken. Het heeft een poosje geduurd voordat ik dat kon accepteren, maar dat zit nu wel goed.
Ik had alleen de term chronisch depressief niet goed begrepen. Ik dacht dat ik er met de medicijnen helemaal geen last meer van zou hebben, maar niets is minder waar...

Lees hier hoe het dan in elkaar zit:

Chronische depressie (dysthyme depressie)

Wanneer u last heeft van een Chronische depressie heeft u een relatief lichte vorm van een gewone depressie. De symptomen en verschijnselen die zich bij een gewone depressie voordoen, voelen bij een Chronische depressie stukken lichter en u heeft ook last van minder verschijnselen en symptomen. Het nadeel van deze depressie is dat het een langdurige vorm van depressie is. U verkeert in een Chronische depressie wanneer uw klachten minstens twee jaar duren.

Kenmerk van deze vorm van depressie is dat de ernst en aantal symptomen dat u heeft zeer variëren. Zo kan u lange perioden hebben waarin u zich somber voelt maar deze kunnen ook snel weer omslaan naar perioden waarin u zich beter voelt en u een minder depressief gevoel heeft. Het ‘zich beter voelen’ in deze vorm van depressie kan twee maanden duren, in deze twee maanden heeft u totaal geen last van uw klachten en uw depressieve gevoelens. Ondanks dat u zich in deze perioden beter voelt blijft er wel rondom u een sombere stemming hangen.

Verder bestaat de mogelijkheid dat bij uw Chronische depressie stoornissen van een gewone depressie optreden. Wanneer u last krijg van een bijkomende depressie, spreken we van een opgestapelde depressie, dit word ook wel een dubbele depressie genoemd.

De klachten waarvan u last kan hebben tijdens deze depressie zijn:

* U heeft een slechte eetlust of eet juist teveel.
* U heeft veel slaap nodig of slaapt juist te weinig.
* U heeft weinig energie en last van vermoeidheid.
* U heeft een gering gevoel van eigenwaarde.
* U kan zich slecht concentreren en u heeft problemen om tot een besluit te
komen.
* U heeft een sterk gevoel van hopeloosheid.

Bij deze depressie zijn de klachten relatief lichter dan bij een gewone (unipolaire) depressie. Maar dat betekent niet dat u er minder onder lijdt, het is namelijk zo dat deze depressie erg lang kan duren wat soms wel een aantal jaren kan zijn. Verder heeft u ook geen periode waarin u zich echt goed en lekker voelt waardoor u ook erg kan lijden. U bent ook behoorlijk beperkt in uw functioneren, zowel privé als op het werk. U heeft een eenzaam gevoel en het lijkt alsof u helemaal alleen op de wereld bent ook voelt u zich ontzettend ongelukkig en er is ook niets wat u kan blij of vrolijk maken.

In een Chronische depressie is het ook moeilijk om toe te geven dat u in de depressie verkeert, dit is nog moeilijker dan bij een gewone depressie.

De omgeving kan u gaan zien als negatief, omdat u nergens meer de nut in ziet en alles volgens u toch lijkt te gaan mislukken maar ook lastig om contact mee te onderhouden, ook weer omdat u daar helemaal geen zin in heeft en er geen nut van inziet.

De oorzaak van uw Chronische depressie ontstaat meestal door meerdere factoren. U kunt door een Chronische lichamelijke ziekte in een Chronische depressie raken maar de depressie kan ook ontstaan door Chronische psychische of sociale druk. Ook kan een persoonlijkheidsstoornis de rede zijn van uw depressie. Een neurose is een uiting van een onbewust psychisch conflict. Een psychisch conflict kan veel angst veroorzaken. Die kunnen zich uiten op verschillende manieren, zoals in een depressieve stemming of een nerveuze gespannenheid. U bent er ook niet zeker van, waar u hier de hinder van ondervindt.

Het kunnen bijvoorbeeld gebeurtenissen zijn uit het verleden, die onbewust voor conflicten zorgen in uw hoofd. Als u in het verleden veel heeft moeten doorstaan waardoor u emotioneel veel schade heeft opgelopen kunt u te maken krijgen met schizofrenie (persoonlijkheidsstoornissen). Zo een persoonlijkheidsstoornis kan voor veel hinder zorgen in u hoofd. En is daar om ook heel zwaar voor u. Dit kan leiden tot een chronische depressie. Een chronische depressie is een depressie dat blijvend is. Of steeds terug blijft komen. Het gebruik van antidepressiva bij een Dysthyme stoornis kan ervoor zorgen dat u, uw depressie minder zwaar voelt. Maar het zal er niet voor zorgen dat uw depressie volledig wegblijft of verdwijnt.

(taal- en stijlfouten zijn overigens niet van mij, ik heb het zo gekopieerd en geplakt!)

Nu weet ik niet precies hoe het bij mij zit en of de goede perioden langer dan twee maanden duren (dat gevoel heb ik zelf namelijk wel), want wat er nu speelt is eigenlijk weer heel raar begonnen.

(daar gaat weer een stukje van mijn privacy ;-))
Kind heeft de eerste 2,5 jaar van haar leven heel slecht geslapen en ik dus ook. Toen dat eenmaal goed ging en ik ook aan mijn slaap toe kwam, werd ik behoorlijk beroerd. Ik heb zelf het gevoel dat de sufheid van die jaren ook mijn depressieve gevoelens heeft tegen gehouden of dat de depressie gewoon niet sterk genoeg was om door de sufheid hen te komen, want toen ik eenmaal wat uitgeruster was, begon de ellende pas echt.
Alsof er een muur was omgeschopt of zo...
Volgens mijn huisarts is dat heel goed mogelijk, dus mijn ideeën daarover zijn zo gek nog niet. :)

Nou ja, ik probeer nu eigenlijk een heel klein beetje uitleg te geven wat er nu zo ongeveer met mij aan de hand is, dat het niet alleen van nu is en dat het eigenlijk een heel natuurlijk verloop is van een ziekte die echt bestaat. ;-)
En ook dat ik me kapot vecht om te genezen, in zoverre dat ik wat rust in mijn kop heb, en dat ik me echt niet af laat glijden.
Het is alleen zo met dit log, dat ik heel rationele momenten heb (zoals nu), als ik me redelijk goed voel en dat ik dan hele duidelijke stukjes kan schrijven. Oke, niet zo van de hak op de tak springerig dan, haha! Maar ook dat er momenten zijn dat er hele rare dingen gebeuren in mijn hoofd en dat ik het ook fijn vind om die op te schrijven.

Ik had vanmorgen zo'n lief mailtje in mijn inbox, waar ik echt wel even flink tranen van in mijn ogen kreeg. Vriendin die zich zorgen maakt en me zo'n beetje kapot schold om wat ik mezelf toch aan deed in mijn hoofd. Ik had het zelf niet beter kunnen verwoorden. :) Thanks meis!

Ik ben blij met dit blog en ik ben ook blij dat ik hier DURF te schrijven. En trouwens, de reacties staan gewoon weer open, veel gemakkelijker voor jullie...

xxx

Boehoehoe...

Ik had het vast al eerder ergens gezegd, maar ik ben zo moe... Het gevoel lijkt ook zo eindeloos. Tegen de tijd dat ik me in de avond weer wat fitter ga voelen, is het tijd om mijn medicijnen in te nemen.
De afgelopen weken had ik de reminder op mijn telefoon op 9 uur 's avonds gezet, zodat ik mijn medicijnen niet pas om een uur of elf naar binnen zou mikken met het gevolg dat ik de hele volgende dag duf was. Het gaat nu ook wat beter, maar ik ga het toch nog een uurtje vervroegen.
Ik kan er overdag ook niet aan toegeven en een uurtje gaan liggen, want er loopt hier nog wel een Kind rond die ook (vooral heel veel) aandacht wil. Het komt er dus een beetje op neer dat ik mezelf iedere dag weer forceer.
Als man dan in het weekend thuis is, of op andere dagen dat hij vrij is, dan neemt hij zoveel van me over en dan voel ik me gelijk weer schuldig. Ik vind dan weer dat hij ook van zijn vrije dagen moet genieten en niet de hele dag met Kind 'opgescheept' zitten omdat ik dan zo nodig wil rusten.
Ik weet ook zeker dat hij dat helemaal niet zo ziet en dat als dat wel zo was hij het met alle liefde voor me doet. Die man is zijn gewicht in goud waard, echt!

(Kind staat nu keihard te gillen in haar slaapkamer, dus de peuterpubertijd speelt weer even op, zucht...)

Er komen steeds weer wat dingetjes naar boven die ik eigenlijk ook wel wil vertellen, die ook bij mijn verhaal horen en dat ga ik stukjes bij beetjes ook doen. Ik vind het voor mezelf ook fijn om het hele plaatje compleet te hebben.

De communicatie in mijn ouderlijk gezin (heet dat zo? Het gezin van mijn ouders en zusjes dus, niet wat ik nu heb) is eigenlijk altijd best eeeh... Slecht is het goede woord niet, maar er mankeerde nogal wat aan.
Zo hoorde ik (toen woonden we allemaal nog thuis!) pas na een week dat de verkering van mijn zusje uit was en later, toen ik wel het huis uit was, bleek mijn moeder de dingen die ik aan haar vertelde niet te bespreken met mijn vader. Daardoor stond hij nog wel eens voor verrassingen wat mij betreft.
Nu hoorde ik pas dat mijn vader eigenlijk helemaal niet zo goed wist hoe het met me is en waar ik eigenlijk last van heb, dus ik besloot iedereen een mail te sturen. Mijn ouders (allebei!), mijn zusjes, mijn tante en oom en mijn nichtje. Dit zijn de mensen die het dichtst bij me staan en ik vind het belangrijk dat ik ze niet afscheep met een vage 'mijn depressie speelt weer op', maar dat ze er recht op hebben te weten hoe het echt met me gaat en waarom ik soms op een bepaalde manier reageer, of helemaal niet (geheugen als een zeef en zo).
Ik heb er ook echt in uitgelegd dat ik paranoïde gedachten heb en dat vond ik best wel heftig om te doen eigenlijk...

Mijn moeder belde dezelfde dag nog om er eens lekker uitgebreid over te praten. Mijn tante (en oom) en nichtje stuurden een heel lief mailtje terug met dat ze er wel van geschrokken waren, maar dat ze er altijd voor me zijn. Met mijn jongste zusje had ik het er de dag ervoor al uitgebreid over gehad, dus die reageerde wat later. Mijn vader reageerde ook pas een paar dagen later, maar ik was stomverbaasd dat hij überhaupt reageerde. En ook zo lief en begripvol, ik moest er echt van huilen, voelde me zo opgelucht. (mijn vader is niet zo'n prater) Gisteren had ik hem nog even aan de telefoon naar aanleiding van mijn intakegesprek en toen zei hij dat hij heus wel met mijn moeder praatte hoor! En daar moest ik dan weer even van glimlachen. Het deed me goed om hem te horen.

En tsja, van mijn oudste zusje bleef een antwoord uit en ondanks dat ik het er met haar vlak voor die mail er ook over had gehad, vond ik het toch wat teleurstellend.
Ja, gisteravond kreeg k een mail dat ze heel benieuwd was hoe de intake was gegaan en dat ze wel belde als ze terug was uit 'een grote hoofdstad ergens in Europa'.

Ik weet wel dat het allemaal niet zo dringend is en dat het voor haar anders voelt dan voor mij, maar op de een of andere manier wil ik gewoon AANDACHT.
Ik wil dat mensen aan me vragen hoe ik me voel en hoe het gaat en dat ik dan gewoon KUT kan zeggen en uit kan leggen waarom, zonder dat iemand met zijn ogen allemaal vluchtwegen zoekt of een verhaal van mij op zichzelf betrekt. Echt, ik kan alles kwijt bij Man, maar iemand anders is ook wel eens fijn.
Goed, dan voel ik me dus weer heel egoïstisch, want ik ben natuurlijk niet de enige met problemen en mensen hebben het gewoon druk, druk, druk en heel veel andere dingen te doen, behalve naar mij luisteren.
Maar soms voel ik me als Kind die huilend haar armpjes om mijn nek klemt en haar tranen laat lopen omdat ze verdriet heeft. Maakt niet uit waarom, groot of klein verdriet, in mijn armen is ze veilig.
Ik wil ook zulke armen, de hele dag door. De hele dag mensen die tegen me zeggen dat het heus wel goed komt en dat huilen mag, altijd!

IK VOEL ME ZIELIG!

De intake

Ik was vanmorgen natuurlijk veel te vroeg bij de psychologe,maar ze kwam me al vrij vlot uit de wachtkamer halen, dus dat was wel fijn.
Ik voelde me goed bij haar en had ook het idee dat ondanks dat ik in mijn verhaal van de hak op de tak sprong, ze er geen problemen mee had en me goed kon volgen. Dat vond ik wel heel knap van haar.
Er is natuurlijk heel veel besproken en het meeste staat al op dit log, dus daar ik maar even niet op verder.
Ze vond wel dat ik beter bij PsyQ op mijn plaats zou zijn dan bij haar, omdat zij meer voor de kortdurende therapie is en PsyQ meer de psychiatrische kant op kan als dat nodig mocht zijn. En aangezien ik toch wel erg last het van die achterdocht leek haar dat beter.
Dus de afspraak voor 23 september die ik bij PsyQ gemaakt had en nog niet had afgezegd, laat ik gewoon staan en tot die tijd mag ik nog 1 keer per week bij haar komen.
Gek he, maar ik heb zo'n gevoel dat alle puzzelstukjes weer in elkaar vallen. :)

Ik heb nog wel meer, maar dat komt later wel, eerst mijn hoofd een beetje opruimen en een late lunch houden.

Gespannen

Gut ja, en dan is het opeens de dag dat ik naar de psychologe mag.
Heel vreemd, want ik heb er zo naar verlangd en zo naar toe geleefd en nu merk ik dat ik van binnen helemaal verstrak.
Ook komen die rare gedachten weer op gang dat ze me wel stom zal vinden en mijn problemen nergens op slaan, maar ik geloof dat dat niet heel bijzonder is en dat er wel meer mensen dat hebben als ze tegen zo'n gesprek aan zitten. ;)

Ik moet wel zeggen dat het echt op tijd is, want ik merk dat mijn echte gevoel weer steeds meer de neiging heeft om helemaal naar binnen te trekken.
En tsja, die korst, die muur, die harde buitenkant; het zal inderdaad wel van de medicijnen komen, maar ik heb er niet zo veel aan. Het doet juist hetzelfde als ik zelf al jaren doe en dat is niet goed. Het moet echt anders!

Later meer.

Moe

Ik ben moe van het ziek zijn. Ik ben moe van alle energie die ik er in steek en wat gewoon geen resultaat oplevert. Ik zie er in ieder geval geen verbetering in... :(
Ik heb nu wel mijn wekker op 9 uur 's avonds gezet, zodat ik mijn medicijnen op tijd in neem en dus de volgende dag echt minder duf ben. Over het algemeen gaat het goed, maar sommige dagen voelen aan of ik de tranxene 's morgens heb ingenomen.
Ik voel me dan alsof ik op instorten sta...

Morgen voor het eerst naar de psychologe en ik kijk er naar uit! Het is natuurlijk eerst een intakegesprek, maar het feit dat er dan iets in gang wordt gezet is al heel fijn.

Zo raar, eerst kon ik wel blijven huilen, maar nu de medicijnen verhoogd zijn, heb ik het gevoel dat er een harde korst om me heen zit...

Controle op reacties

Omdat ik dit log echt anoniem wil houden en ik best begrijp dat er in de reacties af en toe iets mis gaat met betrekking met het noemen van mijn naam ;-), heb ik de reacties zo ingesteld dat ik ze eerst moet goedkeuren voor ze geplaatst worden.
Ik plaats echt alles, ook de reacties die ik misschien wel niet zo leuk vind, maar het noemen van mijn naam of van mijn Man en Kind is uit den boze. Dat is dan het enige wat ik in een reactie verander.

Het is zo veel...

Ik ben zo moe van die medicijnen en daar baal ik flink van. Nou ja, er zullen wel meer redenen zijn waarom ik moe ben, ik slik die pillen natuurlijk niet voor niks. Al kan ik zonder pillen juist wel weer heel hyper worden en dat is dan ook weer niet goed.

Nou ja, vaag, maar ik merk dat de verdubbelde dosering er flink in hakt. Wat dan weer maakt dat ik me een verschrikkelijk slechte vrouw en moeder voel, want ik doe niet wat ik zou willen doen. Eenvoudig omdat me dat niet lukt... :(

Gelukkig heb ik pas een goed gesprek gehad met Man hierover en van zijn kant is er niets dan begrip. En Kind hoor ik eigenlijk ook niet klagen, dus dan zou het niet zo aan me moeten vreten, toch? Maar dat doet het wel, want ik gun ze zo veel meer! Ze verdienen ook veel meer dan ik tot nu toe kan geven. Op dat punt vind ik mezelf echt waardeloos. Wat dat betreft kun je in deze situatie beter alleen wonen, denk ik. Al was het toentertijd veel erger en sloot ik me zelf helemaal op.
Nee, die gesprekken met Man doen me goed; bij hem voel ik me veilig en durf ik het ook.

Er is een forum met mama's die toentertijd allemaal in juli 2006 waren uitgerekend en nog steeds schrijven we met elkaar. Ik geniet van hun verhalen over de kindjes, ben soms een beetje jaloers om alle energie die ze hebben om leuke dingen met hun kindjes te doen en voel me vaak een beetje schuldig dat ik zo weinig input heb momenteel. Ik heb het ze wel uitgelegd en het is wel goed, maar toch...
Een aantal dagen geleden besloot ik stel logjes van hier op dat forum te zetten (het is een besloten forum, dus je komt er niet zomaar op), want mijn verhalen hier zijn toch opener dan daar. In een apart topic, zodat ze er zelf voor konden kiezen om het te lezen, want ik denk niet dat je als bijvoorbeeld pas bevallen moeder behoefte hebt aan de sores van iemand anders. En zeker niet in deze mate.
Ik kreeg een reactie van iemand die eigenlijk vond dat het allemaal veel te ver ging en dat ik moest uitkijken, want het lijkt heel erg de kant van een psychose op te gaan.
Het ergste is dat ik dat weet. :( Ik heb het zelf nog niet zo benoemd, omdat ik dat zo eng vind, maar ik merk dat een gedeelte van mijn hoofd zelf ideeën aan het creëren is. Dat mensen me in de gaten houden bijvoorbeeld, of dat er complotten tegen me zijn.
Ik kan er nu wel heel rustig over schrijven, want de medicijnen doen hun werk en leggen er een flinke laag watten overheen, maar ik voel het wel, ergens diep in me...

En intussen hou ik met beide handen vast aan de echte wereld, de wereld die ik zie zoals hij is en niet wat mijn hoofd er van maakt. En dat is verdomde moeilijk, maar ik ga het zeker redden tot 1 september, de dag van de intake!

Over klikkerdeklik en klakkerdeklak

(ik heb dit geschreven op maandag 25 aug. Door omstandigheden, ik weet niet meer welke, heb ik het pas 26 augustus afgemaakt)

Het ging echt niet goed in het weekend, want mijn hoofd ging van klikkerdeklik en klakkerdeklak en zo ontstond een heel complot tegen mij. Dat was zo erg dat ik zondag een etentje met vader en zusjes heb afgezegd, omdat ik bang was te gaan denken dat mensen mij in dat restaurant in de gaten zouden zitten houden.
Snappen jullie het nog? Ik ben de draad al een poosje kwijt... :-S

Gisterochtend nam ik dus ook resoluut de telefoon ter hand (ik ben nog nooit zo resoluut geweest als het over dit onderwerp ging) en heb de dokter gebeld. Zijn assistente/vrouw vond het ook niet goed klinken, dus hebben we meteen maar een afspraak gemaakt.
Normaal moet je dan naar het inloopspreekuur 's morgens, maar ze snapt nu ook wel dat ik dat niet trek tussen al die wachtende mensen. :)

Nou, daar zat ik weer voor de neus van de dokter. Gelukkig is het een schat en zei hij ook heel nuchter dat de dosering van de tranxene zoals ik 'm nu slikte ook helemaal niks voorstelde en dat ik er gewoon aan gewend was.
Hij dook nog even de computer in, naar zo'n zes jaar terug om te bekijken wat ik toen gebruikte, maar toen had ik ook andere antidepressiva, dus dat ging niet.
Nou, dan maar de dosis van de tranxene omhoog. Van de huidige 5 mg, naar 3 x 10 mg.

Wat??? Ik staarde hem volgens mij echt met grote ogen aan, want ik werd in het begin van 1 x 10 mg al als een zombie. Maar het kwam goed, 1 x per dag zeker 10 mg innemen en ik mag dan nog 2 x per dag extra innemen als dat nodig is. Als mijn hoofd weer eens complotten gaat bedenken of als er een paniekaanval aan komt.
Ik vind het zo'n geruststelling dat ik nu wat achter de hand heb voor als het nodig is!

Gisteravond nam ik de eerste 10 mg weer in en verwachtte vanmorgen wel weer heel suf te zijn. Dat was dus niet het geval, heel raar. Die sufheid kwam pas later op de dag naar boven.
Ik ben in ieder geval weer veel rustiger en dat is wel fijn. (al blijft mijn hoofd klikkerdeklik en klakkerdeklak doen om te testen of de mdicijnen hun werk wel doen, zucht...)

O jee...

Ik wil er nu niet al te veel op ingaan, want het heeft me de afgelopen twee dagen al heel veel energie gekost, maar het gaat echt helemaal niet goed. Het lijkt erop dat de medicijnen niet meer werken.
Ik was er al bang voor, want Tranxene werkt verslavend, maar gelukkig is de dosis een poosje geleden gehalveerd.
Maar goed, ik zit dus nu wel weer met paranoide gedachten waar ik geen kant mee op kan.
De opmerkingen van een paar mensen gaan een heel eigen leven leiden in mijn hoofd en dat worden dan hele complotten waarin de hele wereld tegen me is.
Zooo frustrerend en dat terwijl ik verstandelijk weet dat het onzin is.
Het gebeurt ook niet meteen bij zo'n opmerking, maar dat moet altijd even broeien.

Nou ja, niemand kan er iets tegen doen, want ik kan en wil niet verwachten dat mensen zich aan mij aan gaan passen.

Morgen maar even de huisarts bellen...

Lastige zaken

Ik vind het zo moeilijk. Moeilijk voor mezelf, maar ook voor de mensen om me heen. Moeilijk om eerlijk te blijven, want willen de mensen die vragen hoe het met me gaat wel echt weten hoe ik me voel? En zo niet, heb ik dan wel zin om heel nep te doen alsof er niets aan de hand is en dat het wel goed gaat?
Eerlijk gezegd heb ik daar niet zo'n zin meer in en ik heb er de energie niet voor; 't is op. :( Ze kunnen dus een redelijk eerlijk antwoord van me krijgen (niet dat ik mijn hele hart gelijk lucht) en als ze dat niet wilden horen en de vraag alleen uit beleefdheid was, dan vragen ze het de volgende keer maar niet meer.

Verder had ik eergisteren en gisteren redelijk goede dagen, maar is het vandaag weer op. Ik heb gelukkig geen pijn meer van de fibromyalgie, maar ik voel me best lamlendig en moe en ver weg van alles.
Ik ga me zo maar even forceren, misschien helpt dat. Dus hup, in de kleren en even naar buiten.

Wirwar

Gisteren had ik overdag zo'n slechte dag en ik bleef er maar in hangen. Man was thuis en ik was eigenlijk bang om tegen hem te vertellen hoe ik me voelde, omdat ik bang was dat het alleen maar erger zou worden. Uiteindelijk heb ik het hem wel verteld, want ik vind het ook wel fijn dat hij weet wat er in mijn hoofd gebeurd. En dan niet achteraf, maar op het moment zelf. Hij reageerde zo lief...

Ik ben ongesteld en in die periode heb ik meestal veel last van de fibromyalgie (o ja, dat heb ik dus ook nog). Veel pijn in mijn handen en armen en mijn hele lijf lijkt, nee is dan veel stijver en strakker. Dat beweegt erg moeilijk en is ook erg onhandig.

Gisteren gebeurde er ook zo veel in mijn hoofd; ik had weer echte paranoia gedachten.
's Morgens had ik lang op een mail naar iemand zitten typen en ook een behoorlijke tijd erover zitten denken of ik 'm wel wilde sturen, maar toch op de send knop gedrukt. En dan begint het meteen!
Ik had in di email iets over iemand anders geschreven en ik bedacht me dat ik dat niet had moeten doen , want misschien was diegene over wie ik geschreven had wel dezelfde persoon als waar ik die mail aan stuurde. Op internet weet je het tenslotte maar nooit en je hoort/leest zulke waanzinnige verhalen.
In het ene gedeelte van mijn hoofd gingen deze gedachten terwijl het andere gedeelte zat te mopperen dat het helemaal nergens op sloeg en dat ik wel een beetje bij de realiteit moest blijven.
Het lijkt iedere keer weer zo'n strijd tussen twee 'ikken' en het is zo vermoeiend en frustrerend...

Toen ik vijf jaar geleden in deeltijd therapie zat, ha dik ook erge paranoïde gedachten, maar toen dacht ik dat iedereen mijn gedachten kon lezen. Als ik dan in de bus zat, was ik heel geforceerd bezig met aan leuke dingen denken, want stel dat ze mijn echte gedachten konden lezen? Wat zouden de mensen wel niet denken?
Ik heb dat toen tegen de psychiater verteld en kreeg direct medicijnen.
Aan het eind van die therapie vertelde hij me dat ik tegen opname aan zat, maar dat het besef dat het niet klopte me 'gered' heeft. Ik had nog een lijntje met de realiteit.

Ik ben nu zooo bang dat het steeds erger gaat worden en dat ik nu dat lijntje niet meer vast kan houden en dat lijkt me het allerergste wat er is!

Ik heb al zo vaak gedacht dat ik maar eens moest gaan loggen als ik in zo'n stemming ben, omdat als ik dat erna pas doe je toch een heel ander beeld krijgt.
Nu zit ik er wel weer in hoor, dus het is eindelijk gelukt. Meestal kan ik me er niet toe zetten...

Ik heb zo'n pijn en ik durf geen pijnstiller te nemen. Ik deed dat een paar weken terug eens; samen met de tranxene en de antidepressiva nam ik een naproxen in. Een hele sterke. Daar werd ik echt knetterstoned van en ben vrijwel direct maar in bed gaan liggen. Voelde me toen zo zweven en los komen van alles en dat is juist waar ik zo bang voor ben. Zo bang, dat ik nu zelfs geen half paracetamolletje durf te nemen nu ik alleen thuis ben met kind. Ook al weet ik dat ik de rest van de meds gisteravond heb ingenomen, er ruim 12 uur tussen zit, ik durf het gewoon niet!

Ik was gisteren ook weer begonnen met lijnen, maar dat doe ik ook maar niet. Het is ook niet handig als mijn hoofd al zo druk is ook nog te moeten afzien. Ik ga gewoon opletten en Man gaat ook op mij letten. Dat is wel een heel fijn gevoel. :)

Ik geloof dat het best een warrig stuk s geworden en er is echt nog heel veel meer wat ik wil schrijven, maar dat zit vast ergens. Misschien komt het nog los en schrijf ik het alsnog.

Zakelijk of gevoelig?

Sinds het laatste logje zijn er weer wat dingen veranderd die het voor nu nog niet lichter maken, maar wel draagbaarder; er is een nieuw huis gevonden voor huisdier en zaterdag verhuist ze.
Er zijn nu nog een hoop spanningen rond haar gedrag en Kind's gedrag, maar na zaterdag mag ik weer een stuk rust verwelkomen. Ik kijk er naar uit!

Verder gaat het in mijn hoofd nog echt niet goed, het is zo'n warboel dat ik er zelf echt geen orde meer in krijg. Ik kom misschien niet zo over, want kan best gezellig doen en grappig zijn, maar het maalt maar door. Niet dat mijn gezellige gedrag nep is hoor, integendeel; sommige momenten zijn echt leuk en kan ik de boel even aan kant schuiven. Maar als dat afgelopen is, komt het even hard weer terug. En een mens kan niet 24 uur per dag leuke dingen doen he? (ik moet er eerlijk gezegd ook niet aan denken)
Ik merk wel dat ik nu al heel erg bezig ben met de afspraak met de psychologe op 1 september. Wat ga ik vertellen en hoe? Ik heb de neiging om dan erg afstandelijk naar mezelf te kijken en de ervaring en kennis die ik heb over dit onderwerp heel zakelijk te benaderen.
Intussen denk ik dan bij mezelf dat dat natuurlijk helemaal niet opschiet als ik geen emoties laat zien, want zo krijgt ze geen goed beeld. Ik ga me dus de komende twee weken inspannen (jawel!) om het zakelijke los te laten en het gevoel toe te laten. Ik weet wel dat dat heel erg moeilijk gaat worden, want mijn medicijnen vlakken dat gevoel erg af.
Maar goed, ik heb een doel!

Daar gaan we weer

Even virtueel huilen en klagen hoor...

De afgelopen week was zwaar met het zoeken naar een nieuw huisje voor ons huisdiertje en ik was zooo gelukkig toen iemand had dolgraag wilde overnemen.
Donderdagmiddag had ik een verjaardag en ik zat daar heerlijk in de tuin te genieten (goh, dat was lang geleden dat ik dat kon) en ik kreeg toen van verschillende mensen complimenten over dat ik er zo goed uit zag en dat mijn haar leuk zat en dat de kleur van mijn bloesje zo goed stond. Ik ging er gelijk maar van stralen. :)
De rest van de dag was ook fijn, want verschillende acties van mij werden door Man zeer gewaardeerd!
En dat goede gevoel bleef best hangen; ik voelde me relaxed, bijna zorgeloos.
Zaterdag was weer een verjaardagsfeest hier en ik ben dan blij dat Man veel voor zijn rekening neemt, want ik raak het overzicht gewoon kwijt als er meer dan twee mensen zitten.. *schaam* Ik heb me maar bij het vullen vans schaaltjes met nootjes enzo gehouden.
Aan het eind van de middag, toen bijna iedereen weg was, kreeg ik een telefoontje met verschrikkelijk rotnieuws; het huisdier kon niet blijven, want het ging daar ook helemaal mis, ze moest dus vrijwel per direct terug.
Ik geloof dat alle stress meteen weer terug was, ook door de reacties van anderen als mening op het gebeurde. Dat vond ik zo moeilijk, want het veranderde niets aan de situatie en het maakte het voor mij alleen maar moeilijker en zwaarder.

Intussen is het beestje weer terug en ligt nu bij me op schoot. Misschien vind ik snel een huisje, misschien wat later, maar voorlopig blijft ze toch even bij me. Nog even knuffelen dus en hopen dat de problemen niet terug komen...

Vandaag is zwaar, heel zwaar. Mijn lijf voelt an alsof er lood in zit en mijn hoofd voelt aan alsof een enkel woord een gigantische kettingreactie kan opwekken. Ik ben dus enorm prikkelgevoelig vandaag en dat is helemaal niet fijn.
Ik hoop dat de rest van de dag me wat meer rust kan brengen, want de chaos in mijn hoofd is enorm...

Heavy

Rustig hier he? Het lijkt wel alsof het goed gaat met me en dat klopt gedeeltelijk ook wel.
Het lijkt er inderdaad op dat ik gewend ben aan de tranxene en ben dus de meeste dagen niet meer zo suf overdag, als verschilt het nog wel van dag tot dag. Wel ben ik daardoor heel erg bang dat de angsten en achterdocht weer terug komen, omdat het dan niet goed meer werkt of zo. Ik ben er dus wel bijna voortdurend alert op en dat kost dan best wel wat energie.

Verder heb ik een paar heftige dagen achter de rug met een van mijn huisdieren. Ze moest weg, het ging echt niet meer, maar alle dierenopvancentra hebben wachtlijsten hier. Dat waren maandag een heleboel huilbuien voor mij, omdat het maar niet lukte en ik het o zielig voor het beestje vond.
Kind kwam iedere keer bezorgd naar me toe om te vragen wat er was en dan moest ik nog veel harder huilen. Ik vond het zo oneerlijk dat zo'n klein kindje haar moeder kwam troosten. Zo hoort het niet te zijn, dat moet ik bij haar doen. Behoorlijke frustratie dus.
Gelukkig kwam het allemaal toch goed en heeft het beestje een goed tehuis gevonden. Er is echt een last van mijn schouders. Ik hoop ook dat dat zo blijft, maar misschien heb ik de rest even opzij geschoven voor dit probleem.

Verder heb ik me gisteren eerder tegen man 'durven' uiten dan anders. Eerder had ik waarschijnlijk niks gezegd, maar nu wel. Het kostte aan beide kanten best moeite, want het is natuurlijk wel een leerproces voor beiden, maar het was heel positief.

Wat ook heel positief was, was dat dinsdagavond een van de psychologen belde die ik eerder gebeld had voor ik contact opnam met PsyQ. Ik kan bij haar al op 1 september terecht! Dat is heel wat beter dan 23 september, nietwaar?
Ik ben heel benieuwd hoe dat gaat lopen...

Bang voor valkuilen

Toen ik hoorde dat therapie nog wel even zou duren, was ik voor een aantal dingen bang. Ik ben bang dat ik het niet ga redden en dat ik voor die tijd al helemaal door gedraaid ben, of dat ik al mijn valkuilen gebruik om alles weg te stoppen en 'vrolijk' door te gaan met leven, zodat ik me tegen die tijd nog meer ga verzetten tegen therapie.
Het is ook een aantal degen slechter gegaan, maar de laatste twee dagen merk ik dat ik me veel eerder op de dag beter en helder voel dan voorgaande dagen. Nu ben ik aan het analyseren of dat door het wegstoppen komt, of door het feit dat ik gewend raak aan de tranxene. Mijn angsten zijn nog niet terug, dus het werkt nog wel, moeilijk, moeilijk...

Het is jammer dat dit log in die mate anoniem is dat ik niet over bepaalde situaties kan schrijven, want er gebeuren natuurlijk best dingen die van invloed zijn op mijn stemming en gemoedstoestand. Als ik de gevoelens die in die situatie ontstaan ga beschrijven en ik vertel verder niks, dan is het hele verhaal natuurlijk ook niet duidelijk.
Ik ga er nog even over nadenken hoe ik dat kan oplossen.. (al zullen bekende meelezers wel weten over wat ik het heb)

Van avond naar ochtend

De avonden zijn fijn, dan voel ik me goed en ben ik vrolijk. Wel met de achterliggende gedachte dat ik dan snel in ga storten, omdat ik dan mijn medicijnen heb ingenomen, maar ik geniet!
En wat valt de ochtend dan weer tegen... Het wordt hoog tijd dat die ook weer leuk worden, ik mis het...

's Morgens

De ochtenden zijn het allerergst. Als ik nou eens uit kon slapen en daarna in een stil huis rustig wakker worden...

Maar nee, ik word vroeg in de ochtend gewekt door Kind en heb daarna geen rustig denkmomentje voor mezelf meer. Zelfs op het toilet wordt de deur nog open gerukt.
Het gebeurt dus regelmatig dat ik gefrustreerd op Kind reageer en mijn woorden er harder en strenger uit komen dan ik überhaupt bedoeld had. En dan maar sorry zeggen en knuffelen en haar verzekeren dat ik heel veel van haar hou. Ik ben bang dat dat niet over komt en ze zich alleen maar een 'boze' moeder herinnert, ook al komt ze steeds naar me toe om me te vertellen dat ze me lief vindt en om een kusje te geven op het dichtstbij zijnde lichaamsdeel.

Ik kan van alle kanten horen dat Kind niet overkomt als 'niet geliefd' (mijn God, ze is het allerdierbaarste in het hele universum), mar de onzekerheid blijft.
De ochtenden kosten me zo veel energie...

Tegenvaller

KUT!

Sorry hoor, maar het intakegesprek was heftig en ik heb veel kunnen/moeten vertellen, maar ik heb pas op 23 september een afspraak... :'-(
Waarom moet je voor geestelijke hulpverlening zo lang wachten?
Toen ik de huisarts belde, wist ik gewoon dat er snel actie moest komen, omdat ik bang ben dat het straks helemaal uit de hand gaat lopen. En nu hik ik nog tegen 2 maanden tranxene slikken aan, twee maanden duf zijn, twee maanden lang nergens zin in hebben en me er toch toe aanzetten omdat kind dit verdient, twee maanden lang de behoefte om onder een steen te kruipen en pas weer tevoorschijn komen als alles goed is...

Ik ga maar even heel diep zuchten, misschien helpt het toch een beetje...

(en er is een noodnummer voor als het echt niet meer gaat, maar dat is toch anders)

Spannend!

Gistermiddag werd ik terug gebeld door iemand van PsyQ, om mijn gegevens te controleren en een afspraak te maken voor een telefonisch intakegesprek.
Die afspraak is over vijf minuten en ik ben zo zenuwachtig! Ben zo bang dat ze vinden dat ik me aanstel, of dat ik veel meer therapie nodig heb dan ik zelf denk...

Nou ja, ik zal toch even moeten wachten, want een behandelplan volgt later pas...

Op naar een afspraak

Schreef ik laatst dat de reactie van een van mijn zusjes zo tegen viel, belde 's avonds de andere op om eens rustig te praten. Dat was heel fijn. We zitten qua karakter ook best op een lijn, dus ze begrijpt me al heel snel.

Maar... Dat andere zusje, van dat mailtje zeg maar, heeft me nu per email ontzettend geholpen! Ik had namelijk al twee psychologen gebeld voor een afspraak, maar die gaan dus allebei met vakantie. Ik kreeg een heel klein beetje paniek gevoel, maar dacht dat ik het wel kon gaan redden tot september. (ondanks dat de huisarts had gezegd dat ik hem moest bellen als ik niet snel een afspraak kon maken *schaam*)
Ik benoemde dat vanmorgen in een mail aan haar en zij raadde me aan om eens contact met Psyq op te nemen, daar kon ik me zelfs online aanmelden! Aangezien opbellen voor mij een hele dikke en hoge drempel heeft, heb ik dit gedaan. Jawel! En ze nemen binnen 48 uur contact met me op.
Oh, ik ben zo zenuwachtig! Waarvoor? Ik ben natuurlijk weer bang dat ze vinden dat ik me aanstel.

Verder ben ik nog steeds suf, suf, suf van die tranxene. Tegen de tijd dat ik me weer lekker ga voelen, moet ik een nieuwe innemen. Daar word ik best verdrietig van, maar ik kan nu niet zonder, het moet gewoon!

Ik wil gewoon alleen maar blij zijn...

Druk doende

Soms is het best lastig als ik over iets wil vertellen waar een bepaalde situatie bij hoort. Ik wil namelijk echt herkenning vermijden en kan dus ook niet vertellen over verjaardagen, dagjes uit of weekendjes weg die ook maar enigszins bekend kunnen voorkomen.

Maar goed...

Ik merk heel goed dat de dosering van de Tranxene gehalveerd is; de sufheid is wel een stuk minder. Maar dan moet ik 'm wel vroeg in de avond innemen. Na wat uitproberen is rond een uur of acht wel een mooie tijd.
Zaterdagavond was ik wat laat en toen werd ik pas rond een uur of zes 's avonds weer wat helder in mijn hoofd, dat maakt me dan ook niet echt gezellig.
Ik merk wel dat ik al wat meer zin krijg in leuke dingen doen, vooral met Kind. Ik kan ook weer wat meer lachen om grappige situaties en voel me ook weer wat flexibeler.
Dat is natuurlijk wel een hele vooruitgang maar het is niet zo dat alles nu goed gaat; de rommel in mijn hoofd blijft.

(Oooooh, grmpf; ik had tussen half 9 en 9 een therapeut moeten bellen! Nou, morgen dan maar weer, zucht... Ik wil eigenlijk wel zo snel mogelijk met iemand praten, maar het is natuurlijk ook vakantietijd. Ik ben benieuwd of dat op korte termijn gaat lukken.)

Ik kan me trouwens wel verschrikkelijk druk en boos maken op situaties waar ik zelf niets mee te maken hebben en die ik zelf niet eens mee gemaakt heb. Alleen omdat dierbaren in die situatie zaten en het niet leuk vonden. Moet toch proberen dingen wat meer los te laten...

Vol hoofd

Als Kind nu even lekker blijft spelen, heb ik even de tijd en de rust om hier wat neer te tikken. Ik wil er geen halfslachtige stukjes van maken die niet mijn gevoel in zijn totaliteit kunnen weergeven en er een rommelig geheel van maken.*

Ik schiet bijna automatisch weer terug in de 'mooi weer' stand en dat moet ik heel erg vermijden. Wat ik ook moet vermijden, en het is juist heel goed om daar NU mee bezig te zijn, is dat ik in de slachtofferrol terecht kom. Nee, niet terecht kom, maar dat ik me daar in laat zakken. Het overkomt me niet, ik heb daar actief deel aan. Ik moet dus heel actief zorgen dat dat niet gebeurt! Ik ben geen slachtoffer, van niks, van niemand, ik heb mijn leven in eigen hand(en)! Ik ben er alleen niet altijd even handig mee.

Gisteravond stuurde ik een mailtje naar mijn zussen met het verhaal van de depressie, de medicijnen en het daarom niet goed kunnen concentreren (we moeten iets organiseren en afspreken en dat lukt me nu even niet zo goed) en ik kreeg echt een mail terug vol met dooddoeners in de trant van :'het is ook altijd wat met jou' en 'ga dan wat leuks doen'
JA, het is altijd wat met mij, ik heb namelijk een CHRONISCHE depressie en NEE, ik vind op het moment niet heel veel leuk. Ik heb zo'n zin om dat terug te mailen,maar ik doe het niet. Ze bedoelt het goed, dat weet ik wel... Maar toch he, maar toch...

Verder ben ik gisteren bij de huisarts geweest. Het is zo'n lieve man die precies de goede vragen weet te stellen en niet veel woorden nodig heeft om je goed te doen voelen. Niet dat hij je met die woorden geneest (was het maar waar), maar hij geeft je wel het gevoel dat je je niet aanstelt en dat het nou eenmaal zo is. Ik ben dol op die man!

Mijn medicijnen zijn in ieder geval gehalveerd, zodat ik nu ook voor vier uur 's middags wat wakkerder wordt (bleef eerder tot die tijd in een 'roes' hangen). Ik ga ook met een therapeut praten. Misschien voor een keer, misschien vaker.

Ik wil ook even terug komen op de reactie van Pip, een paar stukjes eerder, over de medicijnen.
De antidepressiva kan en wil ik niet verminderen. Ik heb dat ooit gedaan, omdat ik heel graag zwanger wilde worden. Toen hield ik het vol, maar dat lukt nu niet meer.
Ik heb een depressie met vitale kenmerken (zonder het gewichtsverlies helaas ;-)) en zodra ik ook maar iets verminder aan de medicijnen, krijg ik een heleboel symptomen terug. De Tranxene die ik nu gebruik, wil ik straks wel weer weg hebben.

...

Er gebeurt veel tijdens het schrijven van dit stukje, want ik heb geprobeerd een psychiater te bereiken. De eerste die ik belde gaat morgen op vakantie en heeft pas half september weer ruimte voor een afspraak en de tweede is pas maandag weer bereikbaar.
Nu heb ik zelf al last van uitstelgedrag, maar nu ik eindelijk het lef heb om te bellen, is het niet leuk als ik tot maandag moet wachten.

Ik wil zo veel schrijven, ik wil zo veel vertellen, maar wat er in mijn hoofd gebeurt is gewoon niet in woorden uit te drukken, ik kan het niet.
En nee, ik ben niet zielig, echt niet. Ik wil ook geen medelijden, want ik ben en blijf gewoon de vrouw die ik al was, alleen met een vol hoofd.


*Is het toch nog rommelig geworden..

Het houdt niet op

Het begon ermee dat ik toch weer wat paranoïde gedachten kreeg, toen kwamen er van die doemgedachten bij en later nog doodsangsten. En hoe verder de tijd gaat, hoe meer ik merk dat er nog meer symptomen zijn van een depressie. Het plaatje wordt als het ware steeds completer. Het liefst zou ik ergens onder een steen kruipen om daar voorlopig maar te blijven zitten.
Ik ben zo moe, mijn lijf wil niet en mijn hoofd houdt zelfs mijn lijf bijna niet bij.
Ik ga me steeds meer wereldvreemd voelen, alsof ik van een andere planeet kom en men mijn taal niet begrijpt. Het is ook zo moeilijk uit te leggen aan mensen die het zelf niet mee gemaakt hebben, het zijn soms van die hele kleine nuances. Nou ja, zelfs dat is niet uit te leggen.
Lood in mijn voeten, in mijn handen, in mijn hoofd.

Morgen heb ik weer een afspraak bij de huisarts. Even bespreken hoe het met de medicijnen gaat (word ik dus alleen maar duf van, want de 'kwaal' blijft gewoon) en praten over of ik therapie wil. Ik denk dat dat laatste wel heel verstandig is.

Ik wil potverdorie gewoon weer terug naar zeven jaar geleden, toen ik al wel medicijnen slikte, maar toen ik nog gewoon werkte, pret maakte en het allemaal goed deed. Dat gevoel heb ik gewoon niet meer...

Zwaar

Ken je dat, dat je tot je nek in het water staat en dat je maar heel moeilijk kunt lopen?
Zo voel ik me nu. Volgens mij gaat een dag alleen maar voor me uit staren ook wel lukken, ware het niet dat ik een kind heb...

Morgen beter, hoop ik.

Het leek rustig...

Het was even rustig hier, maar dat was het in mijn hoofd niet hoor! Ik heb geloof ik wel 28 logjes geschreven in mijn hoofd, maar ben ze intussen al net zo hard weer vergeten.
Laat ik maar gewoon wat recente dingen van me afschrijven...

Vrijdagavond besloot ik mijn Tranxene eens een keer niet in te nemen en, oei, wat kreeg ik achteraf van een hoop mensen op mijn kop.
Ik zal even uitleggen waarom ik dat deed: ik heb voor 14 dagen Tranxene gekregen van de huisarts en moet dan (aankomende woensdag) terug komen voor een gesprek. Ik wilde weten of de Tranxene nog heel veel effect op me had, of ik het echt nodig had, voor ik weer naar de huisarts moest. De beste dag waarop ik dat kon doen, was vrijdagavond, want dan zou ik de zaterdag zonder werking van de meds zitten en dan was Man in ieder geval bij me.

Nou, ik heb het geweten, want ik was diezelfde nacht al aan het spoken en er vloog die zaterdag weer van alles door mijn hoofd. Qua energie was het wel heel lekker, want ik was natuurlijk niet meer zo duf en kon wel bergen verzetten. Maar dat is echt niet zo lekker als er steeds allerlei rare dingen door je hoofd schieten. Ik heb gelukkig wel veel met Man kunnen praten en die heeft me bijna vakkundig door de dag geloodst (en gebruik gemaakt van mijn energie door maar het hele huis op te ruimen ;-)).

Wat er intussen wel gebeurd is, is dat ik therapie, of in ieder geval een paar gesprekken, niet uitsluit, maar eerder toejuich! Toen de huisarts er over begon, deinsde ik in gedachten al naar achteren met mijn rug tegen de muur, maar nu weet ik dat het gewoon moet en dat ik het eigenlijk ook wel wil. Ik wil alleen niet alles weer helemaal naar boven halen, want met heel veel dingen ben ik gewoon klaar. Ik wil nu alleen leren omgaan met die verschrikkelijke klotedepressie waarvan ik weet dat ik er nooit meer vanaf kom en waarvan toch steeds stukjes terug blijven komen. Ik wil leren dat te handelen, om gedachtenpatronen om te buigen en dat soort dingen.

Pfff, ik vind het best moeilijk om er over na te denken, omdat ik bang ben dat ik iets trigger en dat dan het einde zoek is. Ik probeer hier ook steeds meer iets bloot te geven om te zien of het allemaal nog veilig blijft bij me, dat ik er niet doorheen schiet of zo.
Ik heb vroeger veel te veel en veel te lang dingen weg gestopt, dat het nu gewoon heel moeilijk is om dingen er uit te laten komen. Het is geen onwil, het is een vaardigheid die ik mis.
Nou ja, ik hoop maar dat het duidelijk is.

Ik neem de reactie van de anonieme reageerder mee naar de huisarts qua therapietip!

Van op naar neer

Gisteren had ik een topdag! Ik zei nog tegen Man dat het wel leek of de medicijnen goed gingen werken. Ik was niet duf, ik had plezier zonder 'achtergrondgevoel' en zelfs mijn lijf werkte mee. Maar goed, vandaag komt dan de terugslag en kan ik bijna mijn ogen niet openhouden, zit mijn hoofd vol met allerlei dingen en irriteer ik me mateloos aan ALLES! Ik krijg echt mijn gedachten niet de goede kant uit gestuurd en dat is zo enorm vermoeiend.
Straks maar even bijna letterlijk vluchtgedrag vertonen en met Kind een stuk gaan fietsen, misschien dat het helpt. :-S

Op en neer

Ik begon me gisteren aan het eind van de middag een heel stuk beter te voelen, alsof de mist optrok eigenlijk. Ik zag er wel een beetje tegenop om die medicijnen weer in te nemen, want stel dat het weer zo erg werd. Gelukkig stond ik vanmorgen redelijk fris naast mijn bed en valt de sufheid erg mee.

Ik merk dat ik de laatste dagen erg aan het testen ben of het al werkt en ik leek me al een heel stuk beter te voelen. Geen paranoïde gedachten meer, geen doodsangsten voordat ik in slaap val, of tijdens het wakker zijn 's nachts, heerlijk! Maar ja, dan lees je ergens iets en dan voelt het weer alsof de hele wereldproblematiek mijn schuld is.
Het is ook zo moeilijk om uit te leggen wat er in mijn hoofd gebeurd. Het lijkt wel of er twee Vrouwen zijn; de een maakt me duidelijk dat er iets tegen me is, een complot of zo en de andere weet dat het niet zo is. Ik hou me heel erg vast aan de laatste, want anders denk ik niet dat ik het nog trek.

Ik voel me vaak ook zo schuldig dat ik Kind niet kan geven wat het verdient. Maar als ik zo kijk, heb ik niet het idee dat het ongelukkig is. Het speelt lekker en ontwikkelt zich goed. Ik probeer dan (krampachtig of niet) toch maar het positieve van alles te zien, hoe lastig dat ook is...

Na een lange nacht

Ik weet nog dat ik het vlak na de vorige depressie (vijf jaar geleden) heel moeilijk vond om niet terug te glijden. Ik had tenslotte zo lang in een depressie geleefd dat dat heel vertrouwd en bekend was geworden. Uiteindelijk is dat gevoel wel weg gegaan hoor en kon ik gewoon verder met gezond zijn.

Nu merk ik steeds meer dat ik niet alleen wat symptomen had/heb ten teken dat het niet zo goed met me gaat, maar dat ik gewoon weer in een depressie zit. Niet zo erg als ik eerst had, maar toch... Ik was echt vergeten hoe rot het was om depressief te zijn, bah!
Ik ging er maar weer eens op googlen om te kijken wat er ook al weer bij hoorde en daar las ik dat het 's morgens gewoon het ergste is en dat het in de loop van de dag wat beter gaat. Hoe waar is dat zeg!
Ik sta 's morgens echt op met het idee dat er een hele lange en zware dag voor me ligt, want in tegenstelling tot eerder, kan ik nu niet in mijn bed blijven liggen, of onder een dekentje op de bank. Of constant aan mijn computer drie pakjes sigaretten per dag weg rokend. Ja, zo erg was het toen!
Nu rook ik al bijna zes jaar niet meer en heb een Man en een Kind om voor te zorgen en dat is maar goed ook.
De dag velt alleen zo zwaar en ik zie er dan ook echt tegen op, zeker omdat Kind geen dutje meer doet en ik me niet even in mezelf kan terugtrekken.
Gelukkig trekt het in de loop van de dag best wel bij. Om een uur of vier heb ik een 'man met de hamer' moment, maar dat lijkt normaal te zijn, gezien de cup-a-soup reclames. ;) Daarna gaat het alleen maar beter, wel met het gevaar dat ik door te lang opblijven mijn ritme in de war ga gooien.
Nu neem ik mijn tranxene wat vroeger in de avond in en ben daardoor eerder moe en lig dan ook eerder op bed.
Maar, dan moet je niet, zoals ik gisteravond deed, ook nog een fikse pijnstiller erbij innemen, want ik lag binnen een uur op bed met het gevoel dat ik knetterstoned was. Ik had echt even het gevoel dat als ik mijn ogen dicht deed, ik ze nooit meer open zou doen.
Gelukkig viel het allemaal mee en ik heb Man nog kunnen vertellen (die een half uur later naar bed kwam) dat ik stoned was en werd ik vanmorgen ook weer gewoon wakker. Ik heb wel bijna het klokje rond geslapen, dat wel. :)

Vandaag ben k erg suf, misschien nog daardoor nog, en merk dat ik erg traag ben met denken en bewegen. Het lijkt ook wel alsof mijn gevoel weer wat afgevlakt wordt.
Nou ja, ik kan alles en mezelf wel gaan analyseren, maar in dit denktempo schiet het toch niet erg op. Laat ook maar, haha!

Wat ik wel nog even kwijt wil, in reactie op het commentaar van Pip, is dat ik het heel erg fijn vind als er gereageerd wordt. Ik hoef geen medelijden, maar meeleven is ook erg fijn. ;) Vragen stellen en eigen ervaringen vertellen is natuurlijk ook prima, samen delen is erg prettig.

Wat kun je nou het beste tegen me zeggen? Hm, lastige vraag...
Zinnetjes als 'Kop op!' en ' Ga eens wat leuks doen!' helpen niet zo heel erg veel. Op het moment is er niet zo heel veel leuk genoeg om te gaan doen, maar dat ligt weer aan de stemmingsstoornis. Dat komt later wel weer terug.
Gewoon proberen mee te voelen, begrip te tonen en desnoods vragen te stellen. Of desnoods, als je het echt niet weet, me te laten weten dat je het gelezen hebt, dat vind ik al erg fijn. :)

(ik ben hartstikke suf, dus het kan zijn dat sommige zinnen niet goed opgebouwd zijn, of dat het verhaal niet lekker loopt; zo gaat dat momenteel in mijn hoofd ook, van de hak op te tak. vergeef me! ;))

Hoe en wat

Nou goed, ik doe het in stapjes. Het is me trouwens opgevallen dat ik, als het te moeilijk, of te negatief wordt, de neiging heb om in de je vorm te gaan schrijven. Ik wil echt proberen dit dicht bij me zelf te gaan schrijven en het gewoon bij ik te houden.

De laatste maanden vielen er wel een paar dingen aan mezelf op, maar ik dacht dat het van voorbijgaande aard was. Zo kon ik 's avonds niet in slaap komen en werd de tijd dat ik naar bed ging steeds later en dan lag ik vaak nog een tijd wakker. Dan lag ik te denken aan hoe erg ik het zou vinden als ik dood zou gaan en dat ik dan niks meer van Kind zou meemaken en dat dat heel erg KUT zou zijn. Maar ook dat ik bang ben dat er echt niks meer na de dood is en dat het heel erg raar zou zijn om er gewoon helemaal niet meer te zijn. Dan merkte ik dat mijn hart steeds sneller ging kloppen en dan dacht ik: 'Zie je wel, mijn hart stopt er straks gewoon mee!'

Of als ik door de stad fiets, dat ik dan bang ben dat er wat met me gebeurd en dan niet gewoon een auto-ongeluk, maar de meest erge en verschrikkelijke dingen waarbij het er uiteindelijk op uitdraait dat ik verkracht en vermoord in de bosjes lig.

Dat is al vermoeiend, maar dan ben ik ook nog eens verschrikkelijk achterdochtig en denk ik bijvoorbeeld bij een niet beantwoorde mail al dat men mij niet leuk, aardig, slim genoeg vind en voel ik mezelf een afschuwelijk dom gewrocht.

En ergens, heel diep in mijn hoofd, weet ik dat het onzin is, dat het iets is wat in mijn hoofd ontstaat en ik denk dat dat stukje het enige is wat me af en toe nog bij de werkelijkheid houdt. Maar het feit dat al die rare dingen in mijn hoofd gebeuren, betekent dat het niet goed gaat met me en daar moet gewoon wat aan gedaan worden. Voor Man en Kind, voor mijn Dierbaren, maar vooral voor mezelf. Ik wil het ook leuk hebben. :)

Ik had het er met de huisarts nog over dat ik dit soort dingen vroeger veel langer weg wist te stoppen en dat ik pas actie begon te ondernemen als ik opmerkingen van familie en vrienden kreeg dat ik me begon te verstoppen en niks meer van me liet horen.
Nu is dat een heel ander verhaal met een Man en een Kind; nu moet ik er wel over praten. Niet dat Man er naar vroeg, maar ik wil gewoon dat hij weet hoe het met me gaat, dat verdient hij als Man van mij. En ik heb hem nodig, net als Kind.

Naar de huisarts

Woensdagmiddag zat ik met angst en beven mijn verhaal aan de huisarts te vertellen. De huisarts waar ik al bijna 20 jaar kom en die me intussen wel heel goed kent.
Hij begreep me heel goed en vond het ook verstandig dat ik was gekomen. Hij vroeg zelfs of ik zelf al in mijn hoofd had wat ik wilde, haha!
Nou, therapie wil ik dus het liefste niet. Niet dat ik iets tegen therapie heb, want het half jaar deeltijd therapie wat ik vijf jaar geleden deed, was heel goed en ik heb er ook veel aan gehad, maar ik heb gewoon geen zin om alles weer naar boven te halen. Ik heb dat nu al een paar keer gedaan en op een gegeven moment ben ik er gewoon klaar mee. Dus.
Hij kon dat wel begrijpen, maar hij zou het ook fijn vinden als ik wel een paar gesprekken zou hebben met een therapeut, desnoods degene die ik als laatste had. Helaas gaat dat niet lukken, want zij zat in het laatste jaar voor haar pensioen.
Nu heeft hij met Tranxene voorgeschreven en me de opdracht gegeven om de komende twee weken goed na te denken over therapie en dan bij hem terug te komen.

Van die therapie weet ik het echt nog niet hoor, maar ik heb dus nog even de tijd.
Die medicijnen maken wel dat ik goed slaap en niet nog tijden wakker lig met de angst om dood te gaan (ja, zo erg was het dus), maar ik moet ze echt wel vroeger in de avond innemen, want ze werken 's morgens nog erg lang door. Ik ben echt niet vooruit te branden.