Ik vind het zo moeilijk. Moeilijk voor mezelf, maar ook voor de mensen om me heen. Moeilijk om eerlijk te blijven, want willen de mensen die vragen hoe het met me gaat wel echt weten hoe ik me voel? En zo niet, heb ik dan wel zin om heel nep te doen alsof er niets aan de hand is en dat het wel goed gaat?
Eerlijk gezegd heb ik daar niet zo'n zin meer in en ik heb er de energie niet voor; 't is op. :( Ze kunnen dus een redelijk eerlijk antwoord van me krijgen (niet dat ik mijn hele hart gelijk lucht) en als ze dat niet wilden horen en de vraag alleen uit beleefdheid was, dan vragen ze het de volgende keer maar niet meer.
Verder had ik eergisteren en gisteren redelijk goede dagen, maar is het vandaag weer op. Ik heb gelukkig geen pijn meer van de fibromyalgie, maar ik voel me best lamlendig en moe en ver weg van alles.
Ik ga me zo maar even forceren, misschien helpt dat. Dus hup, in de kleren en even naar buiten.
vrijdag 21 augustus 2009
Lastige zaken
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Posts
1 reacties:
Ik vind het fijn te lezen dat je met je mannetje in elk geval goed kunt praten. Dat helpt! Neemt niet weg dat het lastig is, en lastig blijft. Ik lees hier zo goed de ups en de downs die je dagelijks mee maakt. En daar draait het natuurlijk ook precies om. Soms voel je je goed, en soms helemaal niet. Dat de fysieke pijn weer even naar de achtergrond is, is in elk geval iets. Je instelling tov DE vraag: hoe gaat het? is ook goed denk ik. Mensen die oprecht interesse hebben, die vragen wel door. Ik vind het op mijn beurt dan weer lastig om in te schatten hoe vaak ik dat aan je moet vragen. Ik ben namelijk oprecht geinteresseerd (daarom lees ik hier ook mee natuurlijk), maar ik wil ook niet telkens aan je vragen hoe het gaat, omdat ik me kan voorstellen dat je die vraag wel eens zat bent. Dus...je weet me te vinden voor een praatje. Geef het zelf aan als ik het niet vraag en weet, ik heb oprecht interesse!
Een reactie posten