Ik begon me gisteren aan het eind van de middag een heel stuk beter te voelen, alsof de mist optrok eigenlijk. Ik zag er wel een beetje tegenop om die medicijnen weer in te nemen, want stel dat het weer zo erg werd. Gelukkig stond ik vanmorgen redelijk fris naast mijn bed en valt de sufheid erg mee.
Ik merk dat ik de laatste dagen erg aan het testen ben of het al werkt en ik leek me al een heel stuk beter te voelen. Geen paranoïde gedachten meer, geen doodsangsten voordat ik in slaap val, of tijdens het wakker zijn 's nachts, heerlijk! Maar ja, dan lees je ergens iets en dan voelt het weer alsof de hele wereldproblematiek mijn schuld is.
Het is ook zo moeilijk om uit te leggen wat er in mijn hoofd gebeurd. Het lijkt wel of er twee Vrouwen zijn; de een maakt me duidelijk dat er iets tegen me is, een complot of zo en de andere weet dat het niet zo is. Ik hou me heel erg vast aan de laatste, want anders denk ik niet dat ik het nog trek.
Ik voel me vaak ook zo schuldig dat ik Kind niet kan geven wat het verdient. Maar als ik zo kijk, heb ik niet het idee dat het ongelukkig is. Het speelt lekker en ontwikkelt zich goed. Ik probeer dan (krampachtig of niet) toch maar het positieve van alles te zien, hoe lastig dat ook is...
maandag 13 juli 2009
Op en neer
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Posts
5 reacties:
Vind het zo moeilijk te reageren, vooral omdat mijn gevoel eerst zegt 'goh hoe herkenbaar' en omdat ik niet wil dat mijn gevoel mijn reactie overheerst, laat ik veel maar weg. Het gaat tenslotte hier om jou en niet om mij...sorry als ik toch iets laat meeschemeren, ik doe mijn best ;-) maar ik lees en leef mee!
wat goed dat je toch het positieve probeert te zien... das al heel wat... Knuffs
Lieve Anita,
ten eerste: je mag hier gewoon met je eigen naam reageren hoor!
En ten tweede: Je bent met je eigen verhaal ook welkom, want ik vind het erg fijn om te weten dat ik niet helemaal abnormaal ben en er dus nog meer Vrouwen zijn die het herkennen!
xxx
Vrouw
Fijn dat de medicijnen gisteren iets minder heftig waren. Hopen dat dit zo door zal zetten. En dat van twee kanten op denken dat ken ik echt wel. Moeilijk om bij je verstand te blijven als je gevoel iets totaal anders zegt. En vermoeiend dat dat is. Kop op meid, ik hoop dat je hier iets van energie uit dit log en de mensen die er reageren kan halen.
En Kind.... zoals ik haar ken is ze een heel gelukkig meisje. Ik snap zo dat je je daar druk om maakt. Maar als jij je best doet is het goed. En ik geloof niet dat ze hier last van zal hebben. Ze is juist zo dol op je.
Liefs D.
Lieve Vrouw,
Dank je voor je antwoord hierboven :-D
Ik zal er aan proberen te denken bij mijn antwoorden. Mijn probleem is dat ik mezelf opzij zet voor anderen en dus eerder aan hun reactie en gevoel denk dan aan mij.
Misschien moet ik ook maar eens zo een logje als deze gaan maken om al mijn hersenpannetjeszooi eens op een rijtje te krijgen.
*tegenzichzelfpraat* neem een voorbeeld aan Vrouw hier! *eenschizofreenisnooitalleen;-)*
Enneh, wat D. hierboven ook zegt, zit wat in he? Over Kind dus...
Een reactie posten