Hoe mijn huiswerk in mijn schoot geworpen werd...

Ik voel me nergens lelijker, dikker, walgelijker en ongezelliger dan bij mijn eigen familie.
Dit is trouwens mijn probleem en niet dat van mijn familie. Hoe lomp ze ook tijdens het eten kunnen vragen hoe het met het lijnen gaat, het blijft mijn probleem; ik betrek alles gewoon teveel op mezelf. (en ja, ik heb héél veel overgewicht, maar dat is een probleem dat ik op een ander moment ga aanpakken)

Maar ik zag dus enorm tegen tweede kerstdag op, want we zouden gaan brunchen en ik durf dus niet goed meer te eten en te snoepen in het bijzijn van mijn hele familie. Ik durf het wel, maar ik voel me dan absoluut niet lekker.
Ik heb het tijdens mijn vorige afspraak met de therapeute over dit gehad en toen maar besloten dat ik dan maar heel goed moest ontbijten, zodat ik tijdens de brunch niet zo'n trek zou hebben. ;-) Ik had zelf ook besloten om er niet teveel tegen op te zien, want dan lijkt het probleem veel groter, en er gewoon voor te gaan. Ik zou wel zien waar het schip strandde.

Nou, dat schip strandde hoor, maar op een totaal andere manier dan ik dacht.
Ik zat aan tafel en vertelde wat aan mijn vader. Iets over Kind en een radio. Ik legde nog uit wat voor radio ik precies bedoelde en hij knikte nog dat hij het begreep. Toen kwam mijn schoonzusje bij ons staan en die vroeg iets over de computer. Mijn vader reageerde daar onmiddellijk op en voor ik verbaasd kon kijken over het feit dat hij niet (meer) naar mij luisterde, was hij ineens weg. Ik zat naar een lege stoel te kijken...

Nu heb ik al eerder 'geklaagd' dat ik het gevoel had dat er zo slecht naar elkaar geluisterd werd en dat ik zo vaak werd onderbroken als ik zat te praten. Ik heb dan echt het gevoel dat ik niet interessant genoeg ben om naar te luisteren of zo. Maar degenen aan wie ik dat vertelde, ontkenden dat en vonden dat ik overdreef.
Sorry, maar als mijn eigen vader zo'n lompe actie uitvoert, kan ik dat voor mezelf alleen maar als bevestiging zien. Ik accepteer geen verontschuldigingen meer over verstrooidheid, 'je weet toch hoe pappa is?' en meer van dat soor uitspraken. Ik kan dat niet meer. Ik moet echt een andere manier vinden om hiermee om te gaan, want ik besef wel dat de verandering uit mij moet komen. Ik kan niet verwachten dat anderen voor mij veranderen. Toch?

Ik moest voor de CGT weer een G-schema maken voor de volgende keer en ik denk dat ik met deze situatie al een heel eind kom.

Gebeurtenis:
Ik zit een verhaal aan mijn vader te vertellen en bij een onderbreking door mijn schoonzusje staat hij op en loopt hij weg, zonder tegen mij iets te zeggen om haar te gaan helpen.

Gedachte:
Wat krijgen we nou zeg? Ben ik niet interessant genoeg om naar te luisteren? Zat ik al in het luchtledige te praten? Heb je me überhaupt wel gehoord?

Gevoel:
Verbaasd, boos, verdrietig.

Gedrag:
Mijn verbaasdheid uitspreken tegen Man. Een paar keer flink slikken. Even naar de wc om de tranen (van boosheid, van verdriet?) te laten lopen en wat rustiger te worden.

Waarom ik tegen hem niks gezegd heb? Omdat dat geen zin heeft. Hij zou verbaasd vragen of ik echt tegen hem had zitten praten en of hij echt midden in een zin weg was gelopen en daarna zijn schouders ophalen. Ik denk niet dat ik hiervoor een excuus zou krijgen. Ik ken mijn vader tenslotte al heel wat jaartjes...

Bij de mensen van wie je het meest houdt, ben je het kwetsbaarst hè? Dat is wel weer eens bewezen...

G-schema's en teleurstellingen

Er zijn van die dagen dat het allemaal heel anders loopt dan je verwacht had en dat valt soms helemaal niet mee.

Vanmorgen had ik een intake gesprek voor cognitieve gedragstraining (CTG). Er was mij verteld dat het uiteindelijk groepstherapie zou worden en daar had ik echt helemaal geen zin in. Ik heb 5/6 jaar geleden in twee groepen gezeten en ben daar beide keren met ruzie weggegaan. Niet dat ik wegging om die ruzies; het was een samenloop van omstandigheden, maar die ruzies hebben wel de toon gezet. Ik heb er nu absoluut geen behoefte meer aan om mijn cognitieve stoornissen met anderen te delen en ik wil die van anderen al helemaal niet horen als ik zelf met therapie bezig ben. Nee, geef mij die drie kwartier maar lekker helemaal voor mezelf.
Vanmorgen bleek tijdens het gesprek dat het helemaal niet per se hoeft en dat persoonlijke therapie ook mogelijk is, maar dat we eerst gaan kijken hoe het (ik) zich ontwikkeld. Voorlopig dus een keer per week en later een keer in de twee weken.

Nadat dat onderwerp was afgesloten gingen we het aloude G-schema* maken. Het schema wat destijds mijn manier van denken en mijn manier van in het leven veranderde. Toentertijd ging het na een poos oefenen automatisch en had ik de CTG niet meer nodig. Een poosje terug (zo ongeveer aan het begin van dit weblog) merkte ik dat ik dit schema niet meer kon toepassen en dat ik me daardoor erg in de war voelde. Een beetje als een ongeleid projectiel wat ook nog een sociaal onaangepast was...
In de afgelopen maanden is dit een heel stuk beter geworden, maar vanmorgen bij het invullen van het schema op echt papier, met een echte pen, had ik er toch wat moeite mee. Ik heb dus ook de opdracht mee gekregen om komende week in ieder geval een gebeurtenis op papier te zetten. Dan werken we die volgende week uit.

En toen kwam ik thuis en ontdekte ik dat Kind de waterpokken heeft. Dat betekent dat er een aantal geplande dingen niet door kunnen gaan en dat vind ik dus HEEL erg (ik had me er enorm op verheugd). En buiten dat ik het voor mezelf heel erg vind, vul ik ook maar even voor de anderen in dat ze heel erg teleurgesteld in me zijn en me een slechte vriendin vinden. En dan schaam ik me en heb erg de behoefte om me terug te trekken zodat ik niemand meer kan teleurstellen behalve mezelf. En ach, dat doe ik mijn hele leven al, dus ik ben er wel aan gewend.

Laat ik dat maar eens gebruiken voor een G-schema, misschien leer ik er nog wat van...

* (voorbeeld is gepikt van internet, dus niet een voor mij bestaande situatie)
-Gebeurtenis: welke situatie heeft de problemen uitgelokt en ligt eraan ten grondslag? Bijvoorbeeld: 'Ik ben na een reorganisatie op het werk ontslagen.'

-Gedachte: hoe interpreteer je de problemen? Op basis van welke irrationele, negatieve gedachten doe je dat? Bijvoorbeeld: 'Ik ben een loser', 'Hoe kan mij dat nou overkomen?', 'Ze hebben mijn leven verwoest.'

-Gevoel: wat zijn de emotionele en lichamelijke reacties die erop volgen? Bijvoorbeeld: 'Ik voel me door iedereen verlaten', 'Ik kan thuis niets meer hebben', 'Ik ben bang.'

-Gedrag: tot welk gedrag leidt dit? Bijvoorbeeld: 'Ik ben gaan drinken.'