Ziek

Het blijft lang stil hier,maar dat is niet omdat ik weer in een dip ben geraakt hoor! Nee, ik ben heel normaal, net zoals velen met mij, hartstikke ziek (geweest).
Vandaag is de eerste echte dag dat ik me serieus wat beter voel, maar ik heb een paar ellendige dagen gehad, pfff...
De nacht van maandag op dinsdag was heel heftig, want toen heb ik een hypo(glycemie) gehad. Voor degenen die niet weten wat dat is: een hele, hele lage bloedsuiker. Zo laag dat je weg valt.
Ik had de dag ervoor bijna niets gegeten, dus dat was nogal dom van mij. 's Nachts werd ik duizelig wakker en besefte me meteen dat ik suiker nodig had. Ik ben nog opgestaan en het volgende wat ik weet is dat ik op de grond lag en dat Man me probeerde bij te brengen.
Het was allemaal behoorlijk heftig en ik geloof dat iedereen er gisteren de hele dag nog last van heeft gehad, maar gelukkig is het allemaal goed gekomen.
En nu eet ik heel braaf mijn eten op, ook al heb ik geen trek en smaakt het me helemaal niet. :)

Maar goed, ik hang dus al een dag of vier in bed, iets wat helemaal niks voor mij is, maar ik heb nu wel de rust.

Oh ja, over het gesprek van vorige week, ik kom er later nog wat uitgebreider op terug, ik ga een cursus zelfbeeld doen en cognitieve gedragstraining.

Hoe nu

Afgelopen vrijdag heb ik de laatste keer lichttherapie gehad en daarna heb ik er eigenlijk geen last meer van gehad. Ik heb wel een paar keer 's middags mijn ogen dicht gedaan, wat eigenlijk niet mag, maar ik kon ze echt niet meer open houden. Steeds maar heel even om de rest van de dag toch maar door te kunnen komen. Nou ja, al had ik mijn best gedaan, dan was het toch niet gelukt, want ik viel gewoon zittend op de bank in slaap. Ach, dat kwartiertje/half uurtje...

Zondag werden Kind en ik ziek. Zij had flink hoge koorts en ik was/ben snipverkouden, maar allebei flink beroerd. We hebben zo'n beetje in de woonkamer op bed gebivakkeerd en daardoor ook overdag wat geslapen. Wonder boven wonder heb ik nog steeds mijn ritme; ga 's avonds op tijd slapen en ben ook 's morgens op tijd wakker. Daar ben ik best trots op, ook al doet mijn lichaam dat helemaal uit zichzelf.

Met het lijf gaat het goed, met het hoofd even wat minder. Ik voel me nu alleen zo beroerd van de verkoudheid dat ik nu geen zin heb om er over te schrijven. Vanmiddag heb ik een afspraak bij de therapeute en daarna zal ik wel weer wat op papier zetten.

Lichttherapie 3

Ik mag wel zeggen dat de reacties op mijn vorige logje me heel veel goed gedaan hebben. Ik ben vaak zo aan het twijfelen over mezelf, of ik het wel goed doe en of ik niet te veel verwacht. Waar leg je de grens tussen verlangen naar aandacht en egoïsme? Ik vind zelf ook dat ik best wel interesse van anderen mag verwachten, maar zij verwachten dan toch net even iets meer dan ik en dan slaat de weegschaal naar de verkeerde kant door.
Ach, ik weet het ook allemaal niet hoor. Ik ga in ieder geval geen e-mails meer sturen om iedereen op de hoogte te houden. Ik heb er ook een hekel aan om met mijn 'zielige' verhaal te lopen leuren en op die manier aandacht te vragen.

Ik heb momenteel wel het gevoel dat mijn wereld heel erg klein is en dat geeft voor mij helemaal niks. Ik vind het fijn zo en krijg zo ook niet teveel prikkels binnen die me te veel energie kosten.
Het heeft ook wel te maken met het gevoel dat ik controle wil hebben over iedere situatie en dat dat niet kan. Ik weet dat dat niet kan, maar ik denk dat er nog een fase zit tussen 'wel willen' en 'niet kunnen', namelijk de 'accepteren dat het niet altijd kan' fase. :) Daar ben ik nu heel druk mee; loslaten!

Vandaag heb ik voor het laatst lichttherapie gehad. Voor deze kuur dan, want het zal nog wel een paar keer moeten voor het weer lente is. Woensdag heb ik weer een afspraak met de therapeute en dan wil ik bespreken of het handig is om een eigen lamp te hebben. De psycholoog die vanmorgen mijn evaluatiegesprek deed zei van niet, omdat de lampen die je zelf kunt kopen vaak niet goed genoeg zijn (Die daar staan zijn natuurlijk getest, maar ik weet dat ze 10.000 lux zijn) en mensen nogal neigen om bij ieder spoortje van vermoeidheid die lamp weer te gaan gebruiken. Ik weet al dat je erg manisch kunt worden als je teveel licht krijgt, dus dat zet me wel even op scherp. ;-)
Nu had ik bedacht dat als ik zo'n lamp zou hebben, ik altijd eerst met mijn therapeute kan overleggen voor ik 'm ga gebruiken. Dat is wel een goed idee toch?
Dat haalt dan ook gelijk het probleem weg dat ik opvang voor Kind zou moeten gaan zoeken, want ik kan niet van Man (en zijn collega's!) verwachten dat hij zijn werktijden aanpast voor mij. Nu had hij de eerste week vakantie, dus dat scheelde nogal.
Volgend jaar zit hij waarschijnlijk ook nog twee maanden in Roemenië, dus dan moet ik het gewoon op een andere manier op kunnen lossen.
Nou ja, woensdag weer een afspraak dus.

In de tussentijd probeer ik een beetje om te gaan met erge hoofdpijn en een hyperactief Kind. :-S

Lichttherapie 2

Na een afschuwelijke zaterdag was de zondag eigenlijk heel goed. We hebben er ook een 'niets moet, alles mag' dag van gemaakt. :)
Gisteren ben ik begonnen met de tweede week van de lichttherapie en eigenlijk ging het de hele dag wel goed; ik had ook niet echt een inzinkmoment en ben de dag goed door gekomen.
Ik dacht dus dat ik veilig was, dat er geen rare dingen meer met me zouden gebeuren, maar dat is me vanmorgen zwaar tegen gevallen. Opeens leg ik verbanden en lijken de losse flarden die de afgelopen weken in mijn hoofd kwamen zich tot een geheel.

Er gebeurt nu niet alleen veel met mij, maar ook met Kind. Na 2,5 jaar gebroken nachten (en dan heb ik het niet over een paar keer per nacht uit bed komen, maar wel tot 80 keer. Ja, geturfd. ;)) is ze met behulp van het slaapcentrum door gaan slapen. En ik dus ook. En daar werd ik in eerste instantie heel erg moe van en achteraf gezien is het toen psychisch steeds slechter met mij gegaan.
Met Kind ging het juist veel beter. Ze was altijd best vlot in haar ontwikkeling (ik wil niet zeggen dat ze sneller en/of beter is dan andere kinderen, maar ze deed het altijd gewoon goed!), maar nu merk ik dat ze echt sprongen maakt en heel druk is in vergelijking met de tijd voor ze goed sliep. Zo heeft ze pas de laatste tijd last van nachtmerries, iets wat andere kindjes al veel eerder hebben, maar waar zij nooit aan toe kwam met de korte slaapjes die ze 's nachts altijd deed.

Ik begrijp het nu allemaal zo veel meer, maar er is ook het besef dat er ook dingen met mij zijn gebeurd in die tijd, maar die ik een beetje heb laten liggen omdat ik te moe was. En dan heb ik het niet over huishoudelijke dingen, maar heel persoonlijke. Dat vind ik heel confronterend en vraag me bij bepaalde situaties af of ik het toen goed heb aangepakt en of ik niet te egoïstisch ben geweest. Dat laatste dan voornamelijk weer omdat ik gewoon te moe was om veel met de buitenwereld bezig te zijn.

Ik ga nu proberen om niet in de derde persoon te schrijven, want ik heb gemerkt dat mensen dat vrij snel doen als bepaalde onderwerpen te persoonlijk worden. ;

Ik ben opgegroeid in een fijn gezin, maar wel met strakke regels en een bepaald verwachtingspatroon en ik merk dat het er op lijkt dat mijn ouders nog steeds dezelfde verwachtingen, zo niet eisen hebben.
Als mijn moeder midden in mijn dikke depressie, tijdens het afkicken van de tranxene, tegen me zegt dat ik weinig interesse in anderen toon, maar dat dat niks geeft, want ze begrijpt me best, voel ik me falen. Achteraf denk ik dan dat dat nergens op slaat dat ze dat tegen me zegt in een periode dat het gewoon heel slecht met me gaat. Tenminste, ik zou dat nooit tegen iemand zeggen die zich al rot voelt! Ik kan er ook helemaal niks mee, behalve een beetje mompelen dat het vast snel weer een stuk beter gaat en dat ik mijn best ga doen.
Ik twijfel dan aan mezelf, of ik geen slechte dochter, zus, nicht, vrouw of moeder ben, omdat ik niet aan de verwachtingen van anderen kan voldoen.
Ik vergeet gewoon mijn eigen verwachtingen naar anderen toe. Ik hou de belangrijkste mensen in mijn leven op de hoogte door regelmatig een mail te sturen over hoe het met me gaat en wat er allemaal gebeurt qua therapie en krijg er weinig respons op. Nu heb ik al zeven dagen lichttherapie achter de rug en niemand die ook maar aan me gevraagd heeft hoe het gaat en hoe ik me voel. (op een van mijn zusje en schoonzusje na) Dan word ik dus boos en stuur geen e-mail meer. Ik ben er klaar mee.
Ben ik dan egoistisch als ik wat meer meeleven verwacht in een situatie waarin ik het heel moeilijk heb?
Ik heb zo vaak het gevoel dat ik van alles fout doe... :(

Hoe nu?

Gisteren voelde ik me goed. Ik kreeg na de lichttherapie even een evaluatiegesprek en vertelde dat ik verbaasd was over het effect. Mijn maag begint op normale tijden te knorren, ik heb minder trek in tussendoortjes en 's avonds word ik moe in plaats van wakker.
Volgende week dus weer. Ik word dan wel extra in de gaten gehouden, omdat ik nu al zo goed resultaat heb en we een teveel aan licht (ja, dat kan ook en dat kan manische buien opleveren) willen voorkomen. Het zou dus zo maar kunnen dat ik niet eens de hele week hoef.
Toen ik thuis kwam, was er na een korte tijd even een dip, maar daar herstelde ik toch redelijk snel van, in vergelijking met vorige keren, en daarna heb ik echt kunnen genieten van een middag visite en de rest van de dag.
En 's avonds zowaar op tijd naar bed!

Maar dat was gisteren en nu is het vandaag en vandaag lijkt het wel weer terug bij af te zijn. Emotioneel gezien dan, want ik werd netjes om zeven uur wakker en ben ook opgestaan en heb ook heel netjes ontbeten, maar ik voel me zo verschrikkelijk rot. :(
Ik voel me naarmate het later wordt steeds slechter worden met rare kronkels inmijn hoofd en wil het liefste ver weg en onbereikbaar zijn.
Ik voel me een slechte moeder en een slechte vrouw, maar kan het niet opbrengen om iets anders te zijn.

Ik kan me nog herinneren dat ik vijf jaar geleden, toen ik in deeltijdtherapie zat, het heel akelig vond dat een therapeut het over patiënten had, als hij het over ons (als groep) had. Toen ik hem dat later vertelde, zei hij dat dat heel bewust deed, omdat we ons moesten beseffen dat we ziek waren. Dat een depressie niet zomaar iets is, maar een echte ziekte.
Ik haal dit stukje nu even naar boven omdat ik dat nu ook weer even tegen mezelf moet zeggen: Je bent ziek! Je bent aan het genezen en dat kost energie. Je kunt jezelf niet beter maken, daar heb je hulp bij nodig!
En de belangrijkste: vul nou niet zelf in dat andere mensen het wel weer genoeg vinden en van je verwachten dat je weer 'normaal' doet!

Ik vind het heel jammer dat niemand van mijn familie vraagt hoe het met de lichttherapie gaat. De laatste tijd heb ik ze een paar e-mails gestuurd met updates, omdat ik anders te weinig interesse toon enzo...
Nou ruk, ik vind het maar een klotezooi, weet het eigenlijk ook niet meer. :'-(

Steeds beter

Gisterochtend werd tijdens de lichttherapie door de begeleidster aan me gevraagd hoe ik me voelde. Toen ik aangaf dat ik vreselijke last had van snel wisselende stemmingen, vertelde ze dat dat er helemaal bij hoorde en dat dat aan het eind van de week wel weer over zou zijn.
Ik vind het nu wel het eind van de week...
Maar het gaat echt beter, niet heel veel, maar genoeg om nog meer hoop te hebben met volgende week ook nog voor de boeg.

Ik ben wel heel blij dat Man deze week nog vakantie had. Zonder hem was het bijna ondoenlijk geweest, denk ik. En niet alleen deze week, maar altijd al. Maar zeker de laatste paar weken zet hij zich echt extra in om het mij gemakkelijk te maken, terwijl hij toch ook zelf best nog dingen te doen heeft.
Dat hij het niet erg vindt als we maar weer eens makkelijk eten (makkelijk is niet per definitie ongezond he? ;-)), of als ik weer eens nog geen trek heb en we dus niet gezellig samen aan tafel eten. Dat hij het nog meer dan anders waardeert als ik wel goed kook. Dat hij, als het echt niet gaat, zelf gaat koken, al is het vanuit zijn werk en is hij pas zes uur thuis.
Dat hij me ook andere dingen uit handen neemt en wat vaker met Kind wat onderneemt; om mij de rust te bieden wat ik soms echt nodig heb om niet door te draaien.
Echt, die man is zijn gewicht in goud waard!

De afgelopen weken voelen heel stormachtig aan, als ik er op terug kijk. Het intake gesprek en onmiddellijk daarop mijn beslissing om per direct met de tranxene te stoppen. De dagen erna waarop alles in mijn lijf leek te wiebelen door het afkicken van die medicijnen (wat een rotspul is het dan eigenlijk he?). Daarna een midweek weg met mijn schoonfamilie, waar ik heel veel zin in had, maar waarvan ik ook heel bang was dat het me teveel zou worden (prikkelgevoeligheid). Het abrupte einde van de vakantie wat niet in mijn systeem geprogrammeerd stond en wat me extra energie kostte om mezelf weer op de rit te krijgen.
Los van mezelf vond ik het heel verdrietig dat er vriendinnen waren die het moeilijk hadden, maar was ik ook weer trots op mezelf dat het me geen extra energie kostte en dat ik het er toch gewoon bij kon hebben.
Nadat ik maandag begon met de lichttherapie gebeurde er weer van alles in dit lijf, in mijn hoofd en is het wel weer even afzien, maar de hoop op het goede wordt steeds groter en komt steeds dichterbij.

Ja, het was veel, maar ik ben veel en veel beter dan ik afgelopen maanden ben geweest. Genoeg om door te knokken, dus dat ga ik dan ook maar doen. :)

Lichttherapie 1

Gistermorgen ben ik begonnen met de lichttherapie en dat duurt twee weken. Twee weken lang van maandag tot en met vrijdag om acht uur een half uur voor een grote lichtbak zitten.
Als ik daarna naar huis fiets, heb ik het beetje het idee dat ik er al een hele dag op heb zitten, dat het zo donker wordt en dat ik dan lekker naar bed kan. Fout, alle drie niet waar! :(
Ik weet niet of ik het nu al merk, maar ik heb vannacht zo ontzettend slecht geslapen. Ik werd ten eerste gewoon niet moe, dus lag om 1 uur nog wakker, ben er vannacht nog een keer uit geweest voor kind en ook nog een paar keer zelf wakker gelegen.
Nee, ik werd niet lekker fris en fruitig wakker.
En nu ben ik moe, heel erg moe en ik mag ook al geen dutje doen, boehoehoe!
(ik mag niks doen wat een ritme kan verstoren, moet dus ook op tijd eten enzo...)

Wat een week....

Wat een week, wat een week...

Ik had me zo goed voorbereid op wat zou gaan komen en toch is het heel anders gelopen dan verwacht.
Het weekend ervoor liep ik echt nog steeds af te kicken van de tranxene, voelde van alles in mijn hoofd wiebelen, maar 's maandags was dat wel voorbij. Het ging verder eigenlijk wel goed.
Op een bepaald moment voelde ik me niet lekker en zaten er wat dingen dwars, maar die heb ik toen aan de anderen verteld. Ik kreeg van mijn schoonmoeder helemaal geen reactie; ze stond maar een beetje naar opzij te kijken en op een gegeven moment ging ze zelfs achter in de kamer zitten en toen kreeg ik echt het gevoel dat het haar niet interesseerde. Ik voelde een huilbui opkomen en ben toen naar onze slaapkamer gelopen. Na een poosje kwam schoonzusje met me praten en die heeft schoonmoeder erbij gehaald. Daar ben ik toch zo blij om, want nu blijkt dat haar reactie er een uit onmacht was; ze leefde juist heel erg mee en vindt het ook heel erg voor me, maar ze is zo bang dat ze iets verkeerds zegt.
Uhm, tsja... Wat zal ik daar op zeggen? Sommige dingen vallen wel verkeerd ja, dat klopt, maar ik heb liever dat ze het aan me vraagt, dan dit.
Ik heb haar beloofd me wat flexibeler op te stellen en zij heeft beloofd meer te communiceren. Dat is al heel veel beter dan het was!

Het eind was gewoon ronduit kut. Op een moment dat ik nog volop vakantie aan het vieren was, was het ineens over. Daar ga ik niet teveel op in, maar er was geen ruzie, er waren alleen al een paar mensen die naar huis wilden.
En hup, daar gingen mijn geestelijke voorbereidingen. Ik ben echt een paar dagen van de wap geweest. En zaterdag heel veel last gehad van pijn van fibromyalgie. Maar ik heb gelukkig heel goed en heel veel met Man kunnen praten en dat heeft heel veel geholpen.

Ik merk wel heel goed dat mijn gevoel niet meer afgevlakt wordt door de tranxene; wat zijn al die emoties weer heftig zeg! En ik lig nu ook 's nachts niet meer in coma; val slecht in slaap en wordt ook een paar keer per nacht wakker.
Morgen begin ik met lichttherapie en ik ben heel benieuwd hoe snel en hoe goed het gaat werken!

Op

Ik had me zo goed voorbereid op het midweekje weg dat het best goed ging. Het eindigde alleen anders en eerder dan gepland was en ik merk dat ik daar erg op reageer.
Ik ga verder niet in op het hoe & wat, maar ik heb flink herrie gehad in mijn hoofd en dat kost weer tijd. De neiging om er maar weer een tranxene in te stoppen is dan even groot (en ik had ze ook bij me!), maar Bach rescue is ook best goed. :)
We hebben gisteren nog gedaan wat we op de planning hadden en nadat de boodschappen vanmorgen binnen waren, was ik he-le-maal op.
Te moe om te denken, ken je dat? Maar over het algemeen gaat het best goed hoor!

Ik ben hier terug als ik uitgerust ben.