Lichttherapie 3

Ik mag wel zeggen dat de reacties op mijn vorige logje me heel veel goed gedaan hebben. Ik ben vaak zo aan het twijfelen over mezelf, of ik het wel goed doe en of ik niet te veel verwacht. Waar leg je de grens tussen verlangen naar aandacht en egoïsme? Ik vind zelf ook dat ik best wel interesse van anderen mag verwachten, maar zij verwachten dan toch net even iets meer dan ik en dan slaat de weegschaal naar de verkeerde kant door.
Ach, ik weet het ook allemaal niet hoor. Ik ga in ieder geval geen e-mails meer sturen om iedereen op de hoogte te houden. Ik heb er ook een hekel aan om met mijn 'zielige' verhaal te lopen leuren en op die manier aandacht te vragen.

Ik heb momenteel wel het gevoel dat mijn wereld heel erg klein is en dat geeft voor mij helemaal niks. Ik vind het fijn zo en krijg zo ook niet teveel prikkels binnen die me te veel energie kosten.
Het heeft ook wel te maken met het gevoel dat ik controle wil hebben over iedere situatie en dat dat niet kan. Ik weet dat dat niet kan, maar ik denk dat er nog een fase zit tussen 'wel willen' en 'niet kunnen', namelijk de 'accepteren dat het niet altijd kan' fase. :) Daar ben ik nu heel druk mee; loslaten!

Vandaag heb ik voor het laatst lichttherapie gehad. Voor deze kuur dan, want het zal nog wel een paar keer moeten voor het weer lente is. Woensdag heb ik weer een afspraak met de therapeute en dan wil ik bespreken of het handig is om een eigen lamp te hebben. De psycholoog die vanmorgen mijn evaluatiegesprek deed zei van niet, omdat de lampen die je zelf kunt kopen vaak niet goed genoeg zijn (Die daar staan zijn natuurlijk getest, maar ik weet dat ze 10.000 lux zijn) en mensen nogal neigen om bij ieder spoortje van vermoeidheid die lamp weer te gaan gebruiken. Ik weet al dat je erg manisch kunt worden als je teveel licht krijgt, dus dat zet me wel even op scherp. ;-)
Nu had ik bedacht dat als ik zo'n lamp zou hebben, ik altijd eerst met mijn therapeute kan overleggen voor ik 'm ga gebruiken. Dat is wel een goed idee toch?
Dat haalt dan ook gelijk het probleem weg dat ik opvang voor Kind zou moeten gaan zoeken, want ik kan niet van Man (en zijn collega's!) verwachten dat hij zijn werktijden aanpast voor mij. Nu had hij de eerste week vakantie, dus dat scheelde nogal.
Volgend jaar zit hij waarschijnlijk ook nog twee maanden in Roemenië, dus dan moet ik het gewoon op een andere manier op kunnen lossen.
Nou ja, woensdag weer een afspraak dus.

In de tussentijd probeer ik een beetje om te gaan met erge hoofdpijn en een hyperactief Kind. :-S