Ik, chaoot

Ik ben een raschaoot, maar het komt altijd weer goed en alles is dan weer op de goede plaats. Letterlijk en figuurlijk.

Nu niet en dat is behoorlijk waardeloos. Alsof ik geen enkele grens of bescherming heb en alles tien keer zo hard binnen komt. En daarvoor hoeft het niet eens geluid te maken (zoals een opmerking van iemand, of de tv), maar ook lichaamstaal komt binnen.
Oftewel; ik ben weer lekker aan het invullen.

Vanmorgen een heel enthousiaste moeder aan de telefoon gehad die me een prettige vakantie wenste en de beren niet zag die ik al weken van mijn weg af loop te duwen. Wel iets om over na te denken, want is het allemaal wel zo erg als ik denk (zie qua drukte heel erg tegen komende week op!), of zou het wel eens mee kunnen vallen?
Hm, voorlopig eerst maar eens drie wassen weg werken en de tassen voor zover als mogelijk is inpakken. Of zal ik eerst opruimen? En dweilen moet ook nog eigenlijk...


Aaaaaaaaargh!!

Effe niet dus

Ik. wil. helemaal. niks.

Nu dan, alleen voor nu, vandaag. Ik wil onder mijn steen (of dekbed, dat is ook goed) kruipen en wachten tot alle tassen en spullen zijn ingepakt en we maandagochtend richting Limburg vertrekken. Dat ik dan alleen maar de auto hoef in te stappen, zeg maar...
Lijstjes, lijstjes, normaal werken ze prima, maar nu krijg ik ze niet gemaakt, mijn hoofd is een warboel. Iedere prikkel qua geluid komt ook als een donderslag binnen. En het waardeloze is dat je niet van anderen kunt verwachten dat ze hun leven daarom aanpassen. Niet alleen huisgenoten hoor, maar ook de mensen buitenhuis.

Echt, ik hoop dat dit gevoel heel snel voorbij is en ik weer relaxed door het leven kan, want dit is echt waardeloos.

Oh ja, Harige Harry (hihi), die daglichtlamp: graag!!!

Cold turkey

Echt enig, dat afkicken van de tranxene, not...
Ik wil het maar gelijk gehad hebben, daarom stop ik er gewoon in een keer mee, want van dat afbouwen word ik helemaal kriegel. Laat me dan maar meteen weten waar ik aan toe ben.
Nou, ik val nog steeds vrijwel direct in slaap als ik naar bed ga en lig niet, zoals voorheen, uren te piekeren. Ik hoop dat dat ritme blijft hangen.
's Morgen ben ik veel vroeger wakker, ook als ik mag uitslapen! Man ging vandaag iets later naar zijn werk, dus die heeft Kind het eerste uurtje opgevangen en ik werd om half acht uit mezelf wakker. En niet echt suf zoals andere dagen, ik was vrij snel goed wakker en helder.

Maar nu... Grmpf...

Ik ben niet meer de hele dag suf, maar wat een pesthumeur heb ik er voor terug gekregen. Ook niet gezellig voor Kind en die werkt ook totaal niet mee en is superondeugend, maar die voelt dat natuurlijk feilloos aan.
Ik probeer mijn kalmte te bewaren en haar heel rustig te corrigeren, maar dat is nu oh zo moeilijk.
Ik zou het zoooo graag van me af willen schreeuwen... :-S

Straks maar lekker naar de verste supermarkt fietsen om boodschappen te doen. Even daglicht absorberen en wat energie opbouwen.

Mezelf resetten

Oké, ik hou niet zo van hele spontane acties die grote impact hebben (je moet bijvoorbeeld niet met een ingepakte koffer klaar staan om drie weken te gaan kamperen, maar het is dan wel weer iets voor mij om gewoon in een keer te stoppen met de tranxene.
Ik neem ze gewoon niet in dacht ik gisteravond toen ik mijn antidepressiva naar binnen wierp.
Wonder boven wonder viel ik wel vrijwel direct in slaap en heb geen uren liggen tobben. Nee, dat tobben kwam vanmorgen pas, op de fiets, toen ik Kind naar de peuterspeelzaal had gebracht en ik op weg was naar de supermarkt.

Het zit zo: Ik heb gisteren mijn moeder gebeld om te vertellen over het intakegesprek en wat voorlopig de behandeling is. En hoe lief ze ook reageert, er zit altijd wel ergens een steekje onder water. Tenminste, ik heb het gevoel dat ik flink geprikt word door een opmerking.
We hadden het over winterdepressies ed toen ze zei dat ik me inderdaad wat meer terug trok en minder interesse toonde, maar dat begreep ze wel. Dat verwrongen hoofd van mij (let wel: ik zit hier gewoon te therapieën, want ik krijg dit inzicht nu ineens!) maakte daar van dat ik geen interesse toonde en ik wilde al gelijk hevig protesteren. Dat heb ik niet gedaan, maar ik heb wel gezegd dat dat mijn eerste gevoel was, maar dat ik begreep dat zij het van een andere kant zag. Ik heb maar niet gezegd dat ik de bus niet zo lang in durfde naar hun toe en dat ik veel te suf was om daar een dag te gaan zitten. (want ik ben tenslotte wel naar een vriendin geweest, een paar keer zelfs en daarvoor moest ik ook met de bus *rolt met ogen*)
Ik heb het er maar bij gelaten, maar begon vanmorgen op de fiets er toch een beetje over te malen.
Grappig dat het door het op te schrijven weer een beetje recht getrokken is. Wel jammer dat het niet eerder gebeurde, want ik stond ineens midden in de c1000, terwijl ik toch echt naar de Lidl moest. En dan geen Gogo krijgen ook he? Tsss....

Hoop & licht

Vanmorgen was mijn intakegesprek bij PsyQ en ik kan wel zeggen dat het behoorlijk heftig was.
Ik ga er niet al te veel over vertellen, want dat is natuurlijk heel privé (niet alleen voor mij, maar ook voor de therapeute!), maar ik kan wel zeggen dat het het beste therapeutische gesprek is wat ik ooit heb gehad!

Er waren momenten dat ik vond dat mijn klachten gebagatelliseerd werden; 'een matige depressie...' Wat nou matige depressie, ik ben hartstikke depressief! Maar over het algemeen vond ik mezelf heel erg terug in wat er over en weer verteld en gevraagd werd.
Ik heb in de loop van de jaren verschillende diagnoses gehad als depressie met viale kenmerken en chronische depressie en dat hoort er ook wel een beetje bij (of het kan dat laatste worden als ik niet zo handelen), maar het lijkt er nu op dat het een atypische depressie is.

Het beestje heeft eindelijk de goede naam, joechei!

Ik heb me nog nooit zo in de uitleg en de kenmerken van een depressie herkend als ik nu doe en dat geeft een gevoel van hoop, van een plek vinden en van nog een heleboel meer gevoelens waarvan ik niet eens wist dat ik ze had.
Het was in eerste instantie even heel erg schrikken toen ze wat dingen begon uit te leggen aan de hand van slaappatronen en bioritmes, maar dat was meer een schok alsof er iets op de goede plek schoot, zeg maar. ;)

Ik vond op de site van PsyQ een mooi schemaatje van de verschillen tussen een depressie met melancholische kenmerken en een atypische depressie: Hier

En dit klopt al zo erg dat het bijna eng is. :)

De behandeling gaat in ieder geval op korte termijn beginnen en dat is heel fijn.
Volgende week zitten we met de schoonfamilie (nou ja, mijn schoonfamilie dan, niet die van Man) in een Landal huisje en de week daarna start ik met lichttherapie. Ik ga dat twee weken lang doen (ma-vrij) en daarna heb k een nieuwe afspraak om de rest door te praten. Daar ga ik dan tegen die tijd wel op in, ik doe een ding tegelijk.

Ik moet wel de Tranxene afbouwen, maar ik heb de laatste dagen toch al niks extra meer ingenomen, dus nu heb ik 1,5 week voor de dagelijkse dosis. Grote kans dat ik weer uren wakker ga liggen, maar nu heb ik mijn luisterboeken. Zoek ik gewoon en hele saaie uit, haha!

Maar goed, jullie zijn voor nu op de hoogte. Mijn hoofd springt en fladdert nog een beetje, maar dat komt weer goed; dat weet ik...

Hoe is het nu?

Nou, en hoe gaat het dan met mij? Ik weet het eerlijk gezegd niet, ben vlak. Je gaat op een bepaald moment ook aan alles wennen he? Het suf zijn, de rare dingen in mijn hoofd; ze zijn er nog wel, maar ik negeer ze nu een beetje. Soms komt het ineens heel hard naar boven en dat doet dan wel even flink 'pijn'.

Toen ik de afspraak bij PsyQ maakte voor 23 september, dacht ik bij mezelf: Of ik red het niet tot die tijd en draai door, of ik stop alles weer weg en er is niks mee aan de hand.
Het voelt nu een beetje als het laatste; ik voel me heel gelaten.
Ik besef me wel dat dit ook door de medicijnen komt en ben er wel een beetje bang voor als dat straks afgebouwd moet gaan worden.

Verder baal ik er soms echt van dat ik een Man en Kind heb, want dan zou ik het liefst in bed, of onder een steen kruipen en de boel de boel laten. Het is niet zo dat ik niet van ze hou hoor, want ik weet ook dat zij bij mijn redding horen en gewoon bij mij. :)

Ik zit trouwens niet de hele dag te treuren hoor, ik heb nog genoeg plezierige momenten waarbij ik de negatieve dingen even heel ver naar achteren schuif.

Hoe en wat met Kind

Als eerste wil ik even terugkomen op de reactie van Pip op het vorige logje. Ik vind het namelijk best belangrijk om niet alleen te vertellen wat Kind doet, maar ook wat ik (wij) hier thuis doen om het voor haar enigszins duidelijk te maken.
Het gebeurt heus wel eens dat ik moet huilen en dat zij dat dan ziet. Ze reageert heel lief door met haar handje over mijn wang te wrijven en te vragen: "Mama, gaat het?"
Nu kan ik dat als heel schattig opvatten en bij mezelf denken dat ze me troost, maar dat is juist iets wat ik absoluut niet wil!
Mijn zusje is maatschappelijk werkster en zij vertelde een paar jaar geleden dat ouders heel trots vertelden dat hun kind ze zo goed kon troosten. En dat bij haar toen de alarmbellen afgingen, want een kind hoort dat niet te doen. Daarom zorg ik er ook voor dat ik haar lieve gedrag niet als troost ga zien of er om ga vragen. Ik vraag niet aan haar als ik een dip heb om een knuffel omdat ik verdrietig ben, integendeel. Ik vraag haar om een knuffel als ik blij ben en vertel haar dan dat ik heel veel van haar hou.
Als ik verdrietig ben en zij ziet het, dan leg ik haar uit dat ik soms moet huilen, maar dat dat niet door haar komt; dat ik haar ALTIJD lief vind en ALTIJD van haar hou. En dat niet alleen kindjes maar ook wel een grote mensen als mama's en papa's wel eens moeten huilen en verdrietig zijn.
Als ik erg prikkelbaar ben, kan ik erg geïrriteerd op haar reageren, maar ik probeer dit dan juist om te draaien door me niet van haar af te wenden, maar door iets met haar samen te gaan doen.
Ik lig in principe thuis niet op de bank (te slapen), al was ik vorige week wel rechtop zittend in slaap gevallen *bloos* (door de medicijnen).
Volgens mij loop ik ook niet de hele dag te steunen en te kreunen dat ik moe ben of me niet lekker voel.
In het begin had ik het gevoel dat ik mijn depressie moest compenseren door haar te verwennen met extra aandacht en meer toe te laten dan anders. Sinds een paar weken ben ik juist veel consequenter geworden en het lijkt erop dat ze de grenzen weer weet te vinden (en er soms expres even overheen stapt, maar dat is de leeftijd he? ;-))
Ik praat in zo'n situatie dan heel rustig met haar, geef haar ook heel rustig haar waarschuwingen en stuur haar ook rustig naar haar kamer als ze stout is.
Natuurlijk verhef ik ook wel eens mijn stem, want ze mag best ook weten als haar gedrag niet acceptabel is en dat ik daar dan boos om ben.

Bij de psz heeft ze al vanaf het begin van het schooljaar dit gedrag vertoond en het wordt er niet beter op, eerder erger. Ze moeten het stoffen bankje ergens weg zetten, anders ligt ze een paar uur daar op. Dit gedrag vertoont ze thuis dus helemaal niet, hier is ze meestal heel druk en bezig.
Ik heb de leiding ingelicht over mijn depressie en ze weten precies hoe en wat.

Vorige week zijn we bij het consultatiebureau geweest en buiten dat ze goed groeit en zich heel goed ontwikkeld (ze vond haar erg goed en goed verstaanbaar praten (*trots*)) heb ik ook het hele voorgaande verhaal verteld.
De verpleegkundige wist er zo snel ook geen oplossing voor, maar gaat wel contact opnemen met de psz en met de cb arts.
Het kan zijn dat we even bloed moeten gaan prikken, maar zij denkt dat het aangeleerd gedrag is en eigenlijk denk ik dat ook wel.
En daar baal ik dan weer van, want we hebben al genoeg te stellen gehad met haar aangeleerde slechte slaapgedrag.
Maar goed, ik wacht het telefoontje van het consultatiebureau even af...

Moedergevoel

Ik voelde me al zo'n waardeloze moeder voor Kind, omdat ik de energie niet heb om allerlei leuke dingen met haar te gaan doen. Ik heb zelfs de energie niet om leuke dingen voor haar te bedenken. Gelukkig is ze snel tevreden met de dingen die we wel doen.
Maar toen begon het nieuwe schooljaar en sinds die dag krijg ik al twee keer per week te horen dat Kind heel lusteloos is en daar het liefst op het bankje ligt en de indruk geeft dat ze ieder moment in slaap kan vallen. Als ze buiten gaan spelen, gaat ze eerst op de grond liggen huilen dat ze niet wil en als ze dan buiten is, pakt ze en fietsje, gaat daarmee achter een boom staan waar ze niet gezien wordt en doet vervolgens niets meer.
Dit beeld past gewoon helemaal niet bij het kind wat ik thuis heb. Waarvan ik me om een uur of vier afvraag of het al kinderbedtijd is, omdat ze zo druk is en de oren van je hoofd kletst.
Ik ben de laatste weken wel veel consequenter geworden en veel meer bewust van hoe ik dingen op haar over breng. Dat ik wel hard kan schreeuwen, maar dat ze dan toch de andere kant op kijkt en net doet of ze me niet hoort. Ik stuur haar dus tegenwoordig met een hele rustige stem naar haar kamer (als ik voor de derde keer moet waarschuwen), waar zij zelf dan gaat schreeuwen en gillen. Maar dat mag. In haar kamer.
En naar mijn idee werkt het, want ze vervalt zelden in herhaling.

Maar dat op de peuterspeelzaal, ik weet het niet... Ben zo bang dat ze mijn stemming oppikt en dat daar afreageert.
Ik weet het gewoon niet. Gelukkig hebben we vanmiddag een afspraak bij het consultatiebureau, dus dan daar maar even voorleggen.

Verder heb ik de indruk dat het met mezelf iets beter gaat, maar ben dan wel erg onder invloed van de medicijnen. Ik zou niet weten hoe ik zonder ben, ben er een beetje bang voor eigenlijk...
Volgende week woensdag de eerste afspraak bij PsyQ, ben benieuwd.

Losing control

Ik heb graag alles onder controle. Ja, echt alles! In huis is dat over het algemeen niet zo heel erg moeilijk, maar buiten geeft dat soms wat problemen en zeker als het ergens druk is. Precies, dan schiet ik in een paniekaanval en wil dan zo snel mogelijk weer naar mijn eigen huis, waar de dingen staan waar ze horen te staan, waar alles gewoon werkt zoals het hoort en de mensen, Man en Kind dus, precies zo reageren als ik van ze gewend ben.

Maar nu werkt dat gewoon niet meer en gebeuren er ook de stomste dingen. Laptop (mijn lijntje met mijn digitale sociale leven en mijn hobby's, begint raar te doen en dreigt er mee te stoppen, kind reageert alsof het te veel van mijn gemoedstoestand mee krijgt en ligt op de psz op een bankje te zeggen dat ze zo moe is en ik? Ik probeer met mijn volle vermogen alles maar bij elkaar te houden zoals het was. Ik wil dat niemand onder mijn depressie te lijden heeft en dat alles normaal door moet gaan. En weet je? Dat lukt niet en dat is flink KUT.

En als ik dan ook nog overdag medicijnen bij moet gaan slikken om mezelf maar in de hand te kunnen houden dan kan ik mezelf wel met mijn kop tegen de muur slaan. Ik voel me niet alleen maar zielig en met behoefte aan aandacht; ik ben vooral boos. Boos op mezelf, omdat ik vind dat ik niet functioneer zoals het moet, omdat ik het gevoel heb geen goede vrouw te zijn voor Man en we veel te vaak iets makkelijks eten, omdat ik de puf niet heb om een echte hele maaltijd te koken, omdat het huis er niet uitziet en er al lang een stofzuiger doorheen had gemoeten en meer van dat soort dingen. Maar ik voel me vooral schuldig om Kind. Ik vind mezelf geen goede moeder nu. Ik vind niet dat ze aan liefde en aandacht genoeg heeft, maar ook recht heeft op duidelijkheid en eerlijkheid, maar ik kan haar niet zeggen wat er met mij aan de hand is; dat begrijpt ze niet. En dat hoeft ook niet, want ze is nog zo klein. Ik wil dat ze een onbezorgde jeugd heeft waarin ze niet haar moeder hoeft te troosten, maar waarin wel duidelijk regels en grenzen zijn.

En soms, soms is er een moment waarop ik het gevoel heb dat mijn wereld instort, waarop ik het gevoel heb de bevestiging te krijgen dat ik het inderdaad niet goed (genoeg) doe en dan ben ik stuk. Dan weet ik het niet meer. En dan kan ik alleen maar hopen dat het ooit, ooit voor mijn gevoel weer goed komt. Want iedereen kan wel zeggen dat ik het goed doe en dat ik een goede moeder ben en een goede en lieven vrouw en vriendin en weet ik veel wat, maar zo voelt het nu niet. Integendeel, ik ben de controle over mezelf echt he-le-maal kwijt en ik weet niet waar te beginnen met zoeken.
:(

Even kort

Ik wil zo graag van alles vertellen, maar mijn hoofd loopt over. Gelukkig ook wel met leuke dingen, maar ik word hevig afgeleid door een zeer druk stuiterend kind en kan dus gewoon even geen rust vinden om wat te schrijven.

Even heel kort:
Het gaat niet goed qua medicijnen; ik neem nu standaard iedere dag een extra dosis in. Wel met het gevolg dat ik dan wat suffer ben, maar dat valt me erg mee. Dat spul is natuurlijk helemaal niet verslavend, zucht...

Ik merk dat ik nu heel open ben over hoe ik me voel en wat er in mijn hoofd gebeurd, maar dat er ook heel momenten zijn waarop ik het liefst in bed zou willen kruipen om er pas weer uit te komen als alles weer goed is.

Om de een of andere reden is dit een tijd waarin contacten verdiept worden en ik weer vertrouwen in mensen kan krijgen en heel misschien zelfs een heel ander beeld over vriendschap kan krijgen. Op dat laatste kom ik zeker nog terug!

...

Met die verhoogde dosis Tranxene ging het allemaal zo goed, maar nu dus niet meer. Sinds gisteren heb ik het gevoel dat alles los zit in mijn hoofd en dat ik maar hoef te schudden om het onherstelbaar te beschadigen. Heel vreemd allemaal en het geeft ook een gevoel van verlies van controle. En als ik ergens niet tegen kan...
Gistermiddag en vanmorgen wat extra ingenomen en ik heb wel het idee dat het helpt. Maar dit kan niet gewoon zo doorgaan. Dat spul is hartstikke verslavend en ik merk dat ik er steeds sneller aan gewend raak. Dat wil ik echt niet, want dan moet ik straks weer afkicken! :(

Ik ben soms zo bang, bang voor wat er verder nog gaat gebeuren, of het nog erger wordt. Of ik straks misschien wel opgenomen moet worden en het gevoel dat ik dan elke houvast aan de realiteit kwijt ben. Dat ik alles kwijt raak, zelfs mezelf.

Nou ja, maar heel weing goede dagen hier en dat frustreerd. Ik kan mezelf wel vermanend toespreken en dan functioneer ik ook wel alsof alles goed gaat, maar dat gaat het niet. De enige fijne momenten zijn 's avonds, als het donker is en 's nachts als ik slaap. De rest ik gewoon zwaar kut of wel oke, maar nooit goed.
Iedere dag voelt als een toneelstuk (waarbij ik wel moet zeggen dat ik dat toneelstuk alleen maar buitenshuis speel en niet bij mijn geliefden)

Ik wil gillen, schreeuwen, met mijn kop tegen de muur slaan, alles breken, gewoon uit pure frustratie en boosheid: WAAROM?

Chronische depressie, hoe zit dat?

Mij is ruim 5,5 jaar geleden verteld dat ik een chronische depressie heb. Ook nog een depressie met bepaalde kenmerken, maar welke dat zijn, ben ik vergeten.
Maar goed, een chronische depressie dus. Volgens mijn huisarts moest ik ook de rest van mijn leven antidepressiva blijven slikken, net zoals een diabeet insuline moet prikken. Het heeft een poosje geduurd voordat ik dat kon accepteren, maar dat zit nu wel goed.
Ik had alleen de term chronisch depressief niet goed begrepen. Ik dacht dat ik er met de medicijnen helemaal geen last meer van zou hebben, maar niets is minder waar...

Lees hier hoe het dan in elkaar zit:

Chronische depressie (dysthyme depressie)

Wanneer u last heeft van een Chronische depressie heeft u een relatief lichte vorm van een gewone depressie. De symptomen en verschijnselen die zich bij een gewone depressie voordoen, voelen bij een Chronische depressie stukken lichter en u heeft ook last van minder verschijnselen en symptomen. Het nadeel van deze depressie is dat het een langdurige vorm van depressie is. U verkeert in een Chronische depressie wanneer uw klachten minstens twee jaar duren.

Kenmerk van deze vorm van depressie is dat de ernst en aantal symptomen dat u heeft zeer variëren. Zo kan u lange perioden hebben waarin u zich somber voelt maar deze kunnen ook snel weer omslaan naar perioden waarin u zich beter voelt en u een minder depressief gevoel heeft. Het ‘zich beter voelen’ in deze vorm van depressie kan twee maanden duren, in deze twee maanden heeft u totaal geen last van uw klachten en uw depressieve gevoelens. Ondanks dat u zich in deze perioden beter voelt blijft er wel rondom u een sombere stemming hangen.

Verder bestaat de mogelijkheid dat bij uw Chronische depressie stoornissen van een gewone depressie optreden. Wanneer u last krijg van een bijkomende depressie, spreken we van een opgestapelde depressie, dit word ook wel een dubbele depressie genoemd.

De klachten waarvan u last kan hebben tijdens deze depressie zijn:

* U heeft een slechte eetlust of eet juist teveel.
* U heeft veel slaap nodig of slaapt juist te weinig.
* U heeft weinig energie en last van vermoeidheid.
* U heeft een gering gevoel van eigenwaarde.
* U kan zich slecht concentreren en u heeft problemen om tot een besluit te
komen.
* U heeft een sterk gevoel van hopeloosheid.

Bij deze depressie zijn de klachten relatief lichter dan bij een gewone (unipolaire) depressie. Maar dat betekent niet dat u er minder onder lijdt, het is namelijk zo dat deze depressie erg lang kan duren wat soms wel een aantal jaren kan zijn. Verder heeft u ook geen periode waarin u zich echt goed en lekker voelt waardoor u ook erg kan lijden. U bent ook behoorlijk beperkt in uw functioneren, zowel privé als op het werk. U heeft een eenzaam gevoel en het lijkt alsof u helemaal alleen op de wereld bent ook voelt u zich ontzettend ongelukkig en er is ook niets wat u kan blij of vrolijk maken.

In een Chronische depressie is het ook moeilijk om toe te geven dat u in de depressie verkeert, dit is nog moeilijker dan bij een gewone depressie.

De omgeving kan u gaan zien als negatief, omdat u nergens meer de nut in ziet en alles volgens u toch lijkt te gaan mislukken maar ook lastig om contact mee te onderhouden, ook weer omdat u daar helemaal geen zin in heeft en er geen nut van inziet.

De oorzaak van uw Chronische depressie ontstaat meestal door meerdere factoren. U kunt door een Chronische lichamelijke ziekte in een Chronische depressie raken maar de depressie kan ook ontstaan door Chronische psychische of sociale druk. Ook kan een persoonlijkheidsstoornis de rede zijn van uw depressie. Een neurose is een uiting van een onbewust psychisch conflict. Een psychisch conflict kan veel angst veroorzaken. Die kunnen zich uiten op verschillende manieren, zoals in een depressieve stemming of een nerveuze gespannenheid. U bent er ook niet zeker van, waar u hier de hinder van ondervindt.

Het kunnen bijvoorbeeld gebeurtenissen zijn uit het verleden, die onbewust voor conflicten zorgen in uw hoofd. Als u in het verleden veel heeft moeten doorstaan waardoor u emotioneel veel schade heeft opgelopen kunt u te maken krijgen met schizofrenie (persoonlijkheidsstoornissen). Zo een persoonlijkheidsstoornis kan voor veel hinder zorgen in u hoofd. En is daar om ook heel zwaar voor u. Dit kan leiden tot een chronische depressie. Een chronische depressie is een depressie dat blijvend is. Of steeds terug blijft komen. Het gebruik van antidepressiva bij een Dysthyme stoornis kan ervoor zorgen dat u, uw depressie minder zwaar voelt. Maar het zal er niet voor zorgen dat uw depressie volledig wegblijft of verdwijnt.

(taal- en stijlfouten zijn overigens niet van mij, ik heb het zo gekopieerd en geplakt!)

Nu weet ik niet precies hoe het bij mij zit en of de goede perioden langer dan twee maanden duren (dat gevoel heb ik zelf namelijk wel), want wat er nu speelt is eigenlijk weer heel raar begonnen.

(daar gaat weer een stukje van mijn privacy ;-))
Kind heeft de eerste 2,5 jaar van haar leven heel slecht geslapen en ik dus ook. Toen dat eenmaal goed ging en ik ook aan mijn slaap toe kwam, werd ik behoorlijk beroerd. Ik heb zelf het gevoel dat de sufheid van die jaren ook mijn depressieve gevoelens heeft tegen gehouden of dat de depressie gewoon niet sterk genoeg was om door de sufheid hen te komen, want toen ik eenmaal wat uitgeruster was, begon de ellende pas echt.
Alsof er een muur was omgeschopt of zo...
Volgens mijn huisarts is dat heel goed mogelijk, dus mijn ideeën daarover zijn zo gek nog niet. :)

Nou ja, ik probeer nu eigenlijk een heel klein beetje uitleg te geven wat er nu zo ongeveer met mij aan de hand is, dat het niet alleen van nu is en dat het eigenlijk een heel natuurlijk verloop is van een ziekte die echt bestaat. ;-)
En ook dat ik me kapot vecht om te genezen, in zoverre dat ik wat rust in mijn kop heb, en dat ik me echt niet af laat glijden.
Het is alleen zo met dit log, dat ik heel rationele momenten heb (zoals nu), als ik me redelijk goed voel en dat ik dan hele duidelijke stukjes kan schrijven. Oke, niet zo van de hak op de tak springerig dan, haha! Maar ook dat er momenten zijn dat er hele rare dingen gebeuren in mijn hoofd en dat ik het ook fijn vind om die op te schrijven.

Ik had vanmorgen zo'n lief mailtje in mijn inbox, waar ik echt wel even flink tranen van in mijn ogen kreeg. Vriendin die zich zorgen maakt en me zo'n beetje kapot schold om wat ik mezelf toch aan deed in mijn hoofd. Ik had het zelf niet beter kunnen verwoorden. :) Thanks meis!

Ik ben blij met dit blog en ik ben ook blij dat ik hier DURF te schrijven. En trouwens, de reacties staan gewoon weer open, veel gemakkelijker voor jullie...

xxx

Boehoehoe...

Ik had het vast al eerder ergens gezegd, maar ik ben zo moe... Het gevoel lijkt ook zo eindeloos. Tegen de tijd dat ik me in de avond weer wat fitter ga voelen, is het tijd om mijn medicijnen in te nemen.
De afgelopen weken had ik de reminder op mijn telefoon op 9 uur 's avonds gezet, zodat ik mijn medicijnen niet pas om een uur of elf naar binnen zou mikken met het gevolg dat ik de hele volgende dag duf was. Het gaat nu ook wat beter, maar ik ga het toch nog een uurtje vervroegen.
Ik kan er overdag ook niet aan toegeven en een uurtje gaan liggen, want er loopt hier nog wel een Kind rond die ook (vooral heel veel) aandacht wil. Het komt er dus een beetje op neer dat ik mezelf iedere dag weer forceer.
Als man dan in het weekend thuis is, of op andere dagen dat hij vrij is, dan neemt hij zoveel van me over en dan voel ik me gelijk weer schuldig. Ik vind dan weer dat hij ook van zijn vrije dagen moet genieten en niet de hele dag met Kind 'opgescheept' zitten omdat ik dan zo nodig wil rusten.
Ik weet ook zeker dat hij dat helemaal niet zo ziet en dat als dat wel zo was hij het met alle liefde voor me doet. Die man is zijn gewicht in goud waard, echt!

(Kind staat nu keihard te gillen in haar slaapkamer, dus de peuterpubertijd speelt weer even op, zucht...)

Er komen steeds weer wat dingetjes naar boven die ik eigenlijk ook wel wil vertellen, die ook bij mijn verhaal horen en dat ga ik stukjes bij beetjes ook doen. Ik vind het voor mezelf ook fijn om het hele plaatje compleet te hebben.

De communicatie in mijn ouderlijk gezin (heet dat zo? Het gezin van mijn ouders en zusjes dus, niet wat ik nu heb) is eigenlijk altijd best eeeh... Slecht is het goede woord niet, maar er mankeerde nogal wat aan.
Zo hoorde ik (toen woonden we allemaal nog thuis!) pas na een week dat de verkering van mijn zusje uit was en later, toen ik wel het huis uit was, bleek mijn moeder de dingen die ik aan haar vertelde niet te bespreken met mijn vader. Daardoor stond hij nog wel eens voor verrassingen wat mij betreft.
Nu hoorde ik pas dat mijn vader eigenlijk helemaal niet zo goed wist hoe het met me is en waar ik eigenlijk last van heb, dus ik besloot iedereen een mail te sturen. Mijn ouders (allebei!), mijn zusjes, mijn tante en oom en mijn nichtje. Dit zijn de mensen die het dichtst bij me staan en ik vind het belangrijk dat ik ze niet afscheep met een vage 'mijn depressie speelt weer op', maar dat ze er recht op hebben te weten hoe het echt met me gaat en waarom ik soms op een bepaalde manier reageer, of helemaal niet (geheugen als een zeef en zo).
Ik heb er ook echt in uitgelegd dat ik paranoïde gedachten heb en dat vond ik best wel heftig om te doen eigenlijk...

Mijn moeder belde dezelfde dag nog om er eens lekker uitgebreid over te praten. Mijn tante (en oom) en nichtje stuurden een heel lief mailtje terug met dat ze er wel van geschrokken waren, maar dat ze er altijd voor me zijn. Met mijn jongste zusje had ik het er de dag ervoor al uitgebreid over gehad, dus die reageerde wat later. Mijn vader reageerde ook pas een paar dagen later, maar ik was stomverbaasd dat hij überhaupt reageerde. En ook zo lief en begripvol, ik moest er echt van huilen, voelde me zo opgelucht. (mijn vader is niet zo'n prater) Gisteren had ik hem nog even aan de telefoon naar aanleiding van mijn intakegesprek en toen zei hij dat hij heus wel met mijn moeder praatte hoor! En daar moest ik dan weer even van glimlachen. Het deed me goed om hem te horen.

En tsja, van mijn oudste zusje bleef een antwoord uit en ondanks dat ik het er met haar vlak voor die mail er ook over had gehad, vond ik het toch wat teleurstellend.
Ja, gisteravond kreeg k een mail dat ze heel benieuwd was hoe de intake was gegaan en dat ze wel belde als ze terug was uit 'een grote hoofdstad ergens in Europa'.

Ik weet wel dat het allemaal niet zo dringend is en dat het voor haar anders voelt dan voor mij, maar op de een of andere manier wil ik gewoon AANDACHT.
Ik wil dat mensen aan me vragen hoe ik me voel en hoe het gaat en dat ik dan gewoon KUT kan zeggen en uit kan leggen waarom, zonder dat iemand met zijn ogen allemaal vluchtwegen zoekt of een verhaal van mij op zichzelf betrekt. Echt, ik kan alles kwijt bij Man, maar iemand anders is ook wel eens fijn.
Goed, dan voel ik me dus weer heel egoïstisch, want ik ben natuurlijk niet de enige met problemen en mensen hebben het gewoon druk, druk, druk en heel veel andere dingen te doen, behalve naar mij luisteren.
Maar soms voel ik me als Kind die huilend haar armpjes om mijn nek klemt en haar tranen laat lopen omdat ze verdriet heeft. Maakt niet uit waarom, groot of klein verdriet, in mijn armen is ze veilig.
Ik wil ook zulke armen, de hele dag door. De hele dag mensen die tegen me zeggen dat het heus wel goed komt en dat huilen mag, altijd!

IK VOEL ME ZIELIG!

De intake

Ik was vanmorgen natuurlijk veel te vroeg bij de psychologe,maar ze kwam me al vrij vlot uit de wachtkamer halen, dus dat was wel fijn.
Ik voelde me goed bij haar en had ook het idee dat ondanks dat ik in mijn verhaal van de hak op de tak sprong, ze er geen problemen mee had en me goed kon volgen. Dat vond ik wel heel knap van haar.
Er is natuurlijk heel veel besproken en het meeste staat al op dit log, dus daar ik maar even niet op verder.
Ze vond wel dat ik beter bij PsyQ op mijn plaats zou zijn dan bij haar, omdat zij meer voor de kortdurende therapie is en PsyQ meer de psychiatrische kant op kan als dat nodig mocht zijn. En aangezien ik toch wel erg last het van die achterdocht leek haar dat beter.
Dus de afspraak voor 23 september die ik bij PsyQ gemaakt had en nog niet had afgezegd, laat ik gewoon staan en tot die tijd mag ik nog 1 keer per week bij haar komen.
Gek he, maar ik heb zo'n gevoel dat alle puzzelstukjes weer in elkaar vallen. :)

Ik heb nog wel meer, maar dat komt later wel, eerst mijn hoofd een beetje opruimen en een late lunch houden.

Gespannen

Gut ja, en dan is het opeens de dag dat ik naar de psychologe mag.
Heel vreemd, want ik heb er zo naar verlangd en zo naar toe geleefd en nu merk ik dat ik van binnen helemaal verstrak.
Ook komen die rare gedachten weer op gang dat ze me wel stom zal vinden en mijn problemen nergens op slaan, maar ik geloof dat dat niet heel bijzonder is en dat er wel meer mensen dat hebben als ze tegen zo'n gesprek aan zitten. ;)

Ik moet wel zeggen dat het echt op tijd is, want ik merk dat mijn echte gevoel weer steeds meer de neiging heeft om helemaal naar binnen te trekken.
En tsja, die korst, die muur, die harde buitenkant; het zal inderdaad wel van de medicijnen komen, maar ik heb er niet zo veel aan. Het doet juist hetzelfde als ik zelf al jaren doe en dat is niet goed. Het moet echt anders!

Later meer.