Effe niet dus

Ik. wil. helemaal. niks.

Nu dan, alleen voor nu, vandaag. Ik wil onder mijn steen (of dekbed, dat is ook goed) kruipen en wachten tot alle tassen en spullen zijn ingepakt en we maandagochtend richting Limburg vertrekken. Dat ik dan alleen maar de auto hoef in te stappen, zeg maar...
Lijstjes, lijstjes, normaal werken ze prima, maar nu krijg ik ze niet gemaakt, mijn hoofd is een warboel. Iedere prikkel qua geluid komt ook als een donderslag binnen. En het waardeloze is dat je niet van anderen kunt verwachten dat ze hun leven daarom aanpassen. Niet alleen huisgenoten hoor, maar ook de mensen buitenhuis.

Echt, ik hoop dat dit gevoel heel snel voorbij is en ik weer relaxed door het leven kan, want dit is echt waardeloos.

Oh ja, Harige Harry (hihi), die daglichtlamp: graag!!!