's Morgens

De ochtenden zijn het allerergst. Als ik nou eens uit kon slapen en daarna in een stil huis rustig wakker worden...

Maar nee, ik word vroeg in de ochtend gewekt door Kind en heb daarna geen rustig denkmomentje voor mezelf meer. Zelfs op het toilet wordt de deur nog open gerukt.
Het gebeurt dus regelmatig dat ik gefrustreerd op Kind reageer en mijn woorden er harder en strenger uit komen dan ik überhaupt bedoeld had. En dan maar sorry zeggen en knuffelen en haar verzekeren dat ik heel veel van haar hou. Ik ben bang dat dat niet over komt en ze zich alleen maar een 'boze' moeder herinnert, ook al komt ze steeds naar me toe om me te vertellen dat ze me lief vindt en om een kusje te geven op het dichtstbij zijnde lichaamsdeel.

Ik kan van alle kanten horen dat Kind niet overkomt als 'niet geliefd' (mijn God, ze is het allerdierbaarste in het hele universum), mar de onzekerheid blijft.
De ochtenden kosten me zo veel energie...

Tegenvaller

KUT!

Sorry hoor, maar het intakegesprek was heftig en ik heb veel kunnen/moeten vertellen, maar ik heb pas op 23 september een afspraak... :'-(
Waarom moet je voor geestelijke hulpverlening zo lang wachten?
Toen ik de huisarts belde, wist ik gewoon dat er snel actie moest komen, omdat ik bang ben dat het straks helemaal uit de hand gaat lopen. En nu hik ik nog tegen 2 maanden tranxene slikken aan, twee maanden duf zijn, twee maanden lang nergens zin in hebben en me er toch toe aanzetten omdat kind dit verdient, twee maanden lang de behoefte om onder een steen te kruipen en pas weer tevoorschijn komen als alles goed is...

Ik ga maar even heel diep zuchten, misschien helpt het toch een beetje...

(en er is een noodnummer voor als het echt niet meer gaat, maar dat is toch anders)

Spannend!

Gistermiddag werd ik terug gebeld door iemand van PsyQ, om mijn gegevens te controleren en een afspraak te maken voor een telefonisch intakegesprek.
Die afspraak is over vijf minuten en ik ben zo zenuwachtig! Ben zo bang dat ze vinden dat ik me aanstel, of dat ik veel meer therapie nodig heb dan ik zelf denk...

Nou ja, ik zal toch even moeten wachten, want een behandelplan volgt later pas...

Op naar een afspraak

Schreef ik laatst dat de reactie van een van mijn zusjes zo tegen viel, belde 's avonds de andere op om eens rustig te praten. Dat was heel fijn. We zitten qua karakter ook best op een lijn, dus ze begrijpt me al heel snel.

Maar... Dat andere zusje, van dat mailtje zeg maar, heeft me nu per email ontzettend geholpen! Ik had namelijk al twee psychologen gebeld voor een afspraak, maar die gaan dus allebei met vakantie. Ik kreeg een heel klein beetje paniek gevoel, maar dacht dat ik het wel kon gaan redden tot september. (ondanks dat de huisarts had gezegd dat ik hem moest bellen als ik niet snel een afspraak kon maken *schaam*)
Ik benoemde dat vanmorgen in een mail aan haar en zij raadde me aan om eens contact met Psyq op te nemen, daar kon ik me zelfs online aanmelden! Aangezien opbellen voor mij een hele dikke en hoge drempel heeft, heb ik dit gedaan. Jawel! En ze nemen binnen 48 uur contact met me op.
Oh, ik ben zo zenuwachtig! Waarvoor? Ik ben natuurlijk weer bang dat ze vinden dat ik me aanstel.

Verder ben ik nog steeds suf, suf, suf van die tranxene. Tegen de tijd dat ik me weer lekker ga voelen, moet ik een nieuwe innemen. Daar word ik best verdrietig van, maar ik kan nu niet zonder, het moet gewoon!

Ik wil gewoon alleen maar blij zijn...

Druk doende

Soms is het best lastig als ik over iets wil vertellen waar een bepaalde situatie bij hoort. Ik wil namelijk echt herkenning vermijden en kan dus ook niet vertellen over verjaardagen, dagjes uit of weekendjes weg die ook maar enigszins bekend kunnen voorkomen.

Maar goed...

Ik merk heel goed dat de dosering van de Tranxene gehalveerd is; de sufheid is wel een stuk minder. Maar dan moet ik 'm wel vroeg in de avond innemen. Na wat uitproberen is rond een uur of acht wel een mooie tijd.
Zaterdagavond was ik wat laat en toen werd ik pas rond een uur of zes 's avonds weer wat helder in mijn hoofd, dat maakt me dan ook niet echt gezellig.
Ik merk wel dat ik al wat meer zin krijg in leuke dingen doen, vooral met Kind. Ik kan ook weer wat meer lachen om grappige situaties en voel me ook weer wat flexibeler.
Dat is natuurlijk wel een hele vooruitgang maar het is niet zo dat alles nu goed gaat; de rommel in mijn hoofd blijft.

(Oooooh, grmpf; ik had tussen half 9 en 9 een therapeut moeten bellen! Nou, morgen dan maar weer, zucht... Ik wil eigenlijk wel zo snel mogelijk met iemand praten, maar het is natuurlijk ook vakantietijd. Ik ben benieuwd of dat op korte termijn gaat lukken.)

Ik kan me trouwens wel verschrikkelijk druk en boos maken op situaties waar ik zelf niets mee te maken hebben en die ik zelf niet eens mee gemaakt heb. Alleen omdat dierbaren in die situatie zaten en het niet leuk vonden. Moet toch proberen dingen wat meer los te laten...

Vol hoofd

Als Kind nu even lekker blijft spelen, heb ik even de tijd en de rust om hier wat neer te tikken. Ik wil er geen halfslachtige stukjes van maken die niet mijn gevoel in zijn totaliteit kunnen weergeven en er een rommelig geheel van maken.*

Ik schiet bijna automatisch weer terug in de 'mooi weer' stand en dat moet ik heel erg vermijden. Wat ik ook moet vermijden, en het is juist heel goed om daar NU mee bezig te zijn, is dat ik in de slachtofferrol terecht kom. Nee, niet terecht kom, maar dat ik me daar in laat zakken. Het overkomt me niet, ik heb daar actief deel aan. Ik moet dus heel actief zorgen dat dat niet gebeurt! Ik ben geen slachtoffer, van niks, van niemand, ik heb mijn leven in eigen hand(en)! Ik ben er alleen niet altijd even handig mee.

Gisteravond stuurde ik een mailtje naar mijn zussen met het verhaal van de depressie, de medicijnen en het daarom niet goed kunnen concentreren (we moeten iets organiseren en afspreken en dat lukt me nu even niet zo goed) en ik kreeg echt een mail terug vol met dooddoeners in de trant van :'het is ook altijd wat met jou' en 'ga dan wat leuks doen'
JA, het is altijd wat met mij, ik heb namelijk een CHRONISCHE depressie en NEE, ik vind op het moment niet heel veel leuk. Ik heb zo'n zin om dat terug te mailen,maar ik doe het niet. Ze bedoelt het goed, dat weet ik wel... Maar toch he, maar toch...

Verder ben ik gisteren bij de huisarts geweest. Het is zo'n lieve man die precies de goede vragen weet te stellen en niet veel woorden nodig heeft om je goed te doen voelen. Niet dat hij je met die woorden geneest (was het maar waar), maar hij geeft je wel het gevoel dat je je niet aanstelt en dat het nou eenmaal zo is. Ik ben dol op die man!

Mijn medicijnen zijn in ieder geval gehalveerd, zodat ik nu ook voor vier uur 's middags wat wakkerder wordt (bleef eerder tot die tijd in een 'roes' hangen). Ik ga ook met een therapeut praten. Misschien voor een keer, misschien vaker.

Ik wil ook even terug komen op de reactie van Pip, een paar stukjes eerder, over de medicijnen.
De antidepressiva kan en wil ik niet verminderen. Ik heb dat ooit gedaan, omdat ik heel graag zwanger wilde worden. Toen hield ik het vol, maar dat lukt nu niet meer.
Ik heb een depressie met vitale kenmerken (zonder het gewichtsverlies helaas ;-)) en zodra ik ook maar iets verminder aan de medicijnen, krijg ik een heleboel symptomen terug. De Tranxene die ik nu gebruik, wil ik straks wel weer weg hebben.

...

Er gebeurt veel tijdens het schrijven van dit stukje, want ik heb geprobeerd een psychiater te bereiken. De eerste die ik belde gaat morgen op vakantie en heeft pas half september weer ruimte voor een afspraak en de tweede is pas maandag weer bereikbaar.
Nu heb ik zelf al last van uitstelgedrag, maar nu ik eindelijk het lef heb om te bellen, is het niet leuk als ik tot maandag moet wachten.

Ik wil zo veel schrijven, ik wil zo veel vertellen, maar wat er in mijn hoofd gebeurt is gewoon niet in woorden uit te drukken, ik kan het niet.
En nee, ik ben niet zielig, echt niet. Ik wil ook geen medelijden, want ik ben en blijf gewoon de vrouw die ik al was, alleen met een vol hoofd.


*Is het toch nog rommelig geworden..

Het houdt niet op

Het begon ermee dat ik toch weer wat paranoïde gedachten kreeg, toen kwamen er van die doemgedachten bij en later nog doodsangsten. En hoe verder de tijd gaat, hoe meer ik merk dat er nog meer symptomen zijn van een depressie. Het plaatje wordt als het ware steeds completer. Het liefst zou ik ergens onder een steen kruipen om daar voorlopig maar te blijven zitten.
Ik ben zo moe, mijn lijf wil niet en mijn hoofd houdt zelfs mijn lijf bijna niet bij.
Ik ga me steeds meer wereldvreemd voelen, alsof ik van een andere planeet kom en men mijn taal niet begrijpt. Het is ook zo moeilijk uit te leggen aan mensen die het zelf niet mee gemaakt hebben, het zijn soms van die hele kleine nuances. Nou ja, zelfs dat is niet uit te leggen.
Lood in mijn voeten, in mijn handen, in mijn hoofd.

Morgen heb ik weer een afspraak bij de huisarts. Even bespreken hoe het met de medicijnen gaat (word ik dus alleen maar duf van, want de 'kwaal' blijft gewoon) en praten over of ik therapie wil. Ik denk dat dat laatste wel heel verstandig is.

Ik wil potverdorie gewoon weer terug naar zeven jaar geleden, toen ik al wel medicijnen slikte, maar toen ik nog gewoon werkte, pret maakte en het allemaal goed deed. Dat gevoel heb ik gewoon niet meer...

Zwaar

Ken je dat, dat je tot je nek in het water staat en dat je maar heel moeilijk kunt lopen?
Zo voel ik me nu. Volgens mij gaat een dag alleen maar voor me uit staren ook wel lukken, ware het niet dat ik een kind heb...

Morgen beter, hoop ik.

Het leek rustig...

Het was even rustig hier, maar dat was het in mijn hoofd niet hoor! Ik heb geloof ik wel 28 logjes geschreven in mijn hoofd, maar ben ze intussen al net zo hard weer vergeten.
Laat ik maar gewoon wat recente dingen van me afschrijven...

Vrijdagavond besloot ik mijn Tranxene eens een keer niet in te nemen en, oei, wat kreeg ik achteraf van een hoop mensen op mijn kop.
Ik zal even uitleggen waarom ik dat deed: ik heb voor 14 dagen Tranxene gekregen van de huisarts en moet dan (aankomende woensdag) terug komen voor een gesprek. Ik wilde weten of de Tranxene nog heel veel effect op me had, of ik het echt nodig had, voor ik weer naar de huisarts moest. De beste dag waarop ik dat kon doen, was vrijdagavond, want dan zou ik de zaterdag zonder werking van de meds zitten en dan was Man in ieder geval bij me.

Nou, ik heb het geweten, want ik was diezelfde nacht al aan het spoken en er vloog die zaterdag weer van alles door mijn hoofd. Qua energie was het wel heel lekker, want ik was natuurlijk niet meer zo duf en kon wel bergen verzetten. Maar dat is echt niet zo lekker als er steeds allerlei rare dingen door je hoofd schieten. Ik heb gelukkig wel veel met Man kunnen praten en die heeft me bijna vakkundig door de dag geloodst (en gebruik gemaakt van mijn energie door maar het hele huis op te ruimen ;-)).

Wat er intussen wel gebeurd is, is dat ik therapie, of in ieder geval een paar gesprekken, niet uitsluit, maar eerder toejuich! Toen de huisarts er over begon, deinsde ik in gedachten al naar achteren met mijn rug tegen de muur, maar nu weet ik dat het gewoon moet en dat ik het eigenlijk ook wel wil. Ik wil alleen niet alles weer helemaal naar boven halen, want met heel veel dingen ben ik gewoon klaar. Ik wil nu alleen leren omgaan met die verschrikkelijke klotedepressie waarvan ik weet dat ik er nooit meer vanaf kom en waarvan toch steeds stukjes terug blijven komen. Ik wil leren dat te handelen, om gedachtenpatronen om te buigen en dat soort dingen.

Pfff, ik vind het best moeilijk om er over na te denken, omdat ik bang ben dat ik iets trigger en dat dan het einde zoek is. Ik probeer hier ook steeds meer iets bloot te geven om te zien of het allemaal nog veilig blijft bij me, dat ik er niet doorheen schiet of zo.
Ik heb vroeger veel te veel en veel te lang dingen weg gestopt, dat het nu gewoon heel moeilijk is om dingen er uit te laten komen. Het is geen onwil, het is een vaardigheid die ik mis.
Nou ja, ik hoop maar dat het duidelijk is.

Ik neem de reactie van de anonieme reageerder mee naar de huisarts qua therapietip!

Van op naar neer

Gisteren had ik een topdag! Ik zei nog tegen Man dat het wel leek of de medicijnen goed gingen werken. Ik was niet duf, ik had plezier zonder 'achtergrondgevoel' en zelfs mijn lijf werkte mee. Maar goed, vandaag komt dan de terugslag en kan ik bijna mijn ogen niet openhouden, zit mijn hoofd vol met allerlei dingen en irriteer ik me mateloos aan ALLES! Ik krijg echt mijn gedachten niet de goede kant uit gestuurd en dat is zo enorm vermoeiend.
Straks maar even bijna letterlijk vluchtgedrag vertonen en met Kind een stuk gaan fietsen, misschien dat het helpt. :-S

Op en neer

Ik begon me gisteren aan het eind van de middag een heel stuk beter te voelen, alsof de mist optrok eigenlijk. Ik zag er wel een beetje tegenop om die medicijnen weer in te nemen, want stel dat het weer zo erg werd. Gelukkig stond ik vanmorgen redelijk fris naast mijn bed en valt de sufheid erg mee.

Ik merk dat ik de laatste dagen erg aan het testen ben of het al werkt en ik leek me al een heel stuk beter te voelen. Geen paranoïde gedachten meer, geen doodsangsten voordat ik in slaap val, of tijdens het wakker zijn 's nachts, heerlijk! Maar ja, dan lees je ergens iets en dan voelt het weer alsof de hele wereldproblematiek mijn schuld is.
Het is ook zo moeilijk om uit te leggen wat er in mijn hoofd gebeurd. Het lijkt wel of er twee Vrouwen zijn; de een maakt me duidelijk dat er iets tegen me is, een complot of zo en de andere weet dat het niet zo is. Ik hou me heel erg vast aan de laatste, want anders denk ik niet dat ik het nog trek.

Ik voel me vaak ook zo schuldig dat ik Kind niet kan geven wat het verdient. Maar als ik zo kijk, heb ik niet het idee dat het ongelukkig is. Het speelt lekker en ontwikkelt zich goed. Ik probeer dan (krampachtig of niet) toch maar het positieve van alles te zien, hoe lastig dat ook is...

Na een lange nacht

Ik weet nog dat ik het vlak na de vorige depressie (vijf jaar geleden) heel moeilijk vond om niet terug te glijden. Ik had tenslotte zo lang in een depressie geleefd dat dat heel vertrouwd en bekend was geworden. Uiteindelijk is dat gevoel wel weg gegaan hoor en kon ik gewoon verder met gezond zijn.

Nu merk ik steeds meer dat ik niet alleen wat symptomen had/heb ten teken dat het niet zo goed met me gaat, maar dat ik gewoon weer in een depressie zit. Niet zo erg als ik eerst had, maar toch... Ik was echt vergeten hoe rot het was om depressief te zijn, bah!
Ik ging er maar weer eens op googlen om te kijken wat er ook al weer bij hoorde en daar las ik dat het 's morgens gewoon het ergste is en dat het in de loop van de dag wat beter gaat. Hoe waar is dat zeg!
Ik sta 's morgens echt op met het idee dat er een hele lange en zware dag voor me ligt, want in tegenstelling tot eerder, kan ik nu niet in mijn bed blijven liggen, of onder een dekentje op de bank. Of constant aan mijn computer drie pakjes sigaretten per dag weg rokend. Ja, zo erg was het toen!
Nu rook ik al bijna zes jaar niet meer en heb een Man en een Kind om voor te zorgen en dat is maar goed ook.
De dag velt alleen zo zwaar en ik zie er dan ook echt tegen op, zeker omdat Kind geen dutje meer doet en ik me niet even in mezelf kan terugtrekken.
Gelukkig trekt het in de loop van de dag best wel bij. Om een uur of vier heb ik een 'man met de hamer' moment, maar dat lijkt normaal te zijn, gezien de cup-a-soup reclames. ;) Daarna gaat het alleen maar beter, wel met het gevaar dat ik door te lang opblijven mijn ritme in de war ga gooien.
Nu neem ik mijn tranxene wat vroeger in de avond in en ben daardoor eerder moe en lig dan ook eerder op bed.
Maar, dan moet je niet, zoals ik gisteravond deed, ook nog een fikse pijnstiller erbij innemen, want ik lag binnen een uur op bed met het gevoel dat ik knetterstoned was. Ik had echt even het gevoel dat als ik mijn ogen dicht deed, ik ze nooit meer open zou doen.
Gelukkig viel het allemaal mee en ik heb Man nog kunnen vertellen (die een half uur later naar bed kwam) dat ik stoned was en werd ik vanmorgen ook weer gewoon wakker. Ik heb wel bijna het klokje rond geslapen, dat wel. :)

Vandaag ben k erg suf, misschien nog daardoor nog, en merk dat ik erg traag ben met denken en bewegen. Het lijkt ook wel alsof mijn gevoel weer wat afgevlakt wordt.
Nou ja, ik kan alles en mezelf wel gaan analyseren, maar in dit denktempo schiet het toch niet erg op. Laat ook maar, haha!

Wat ik wel nog even kwijt wil, in reactie op het commentaar van Pip, is dat ik het heel erg fijn vind als er gereageerd wordt. Ik hoef geen medelijden, maar meeleven is ook erg fijn. ;) Vragen stellen en eigen ervaringen vertellen is natuurlijk ook prima, samen delen is erg prettig.

Wat kun je nou het beste tegen me zeggen? Hm, lastige vraag...
Zinnetjes als 'Kop op!' en ' Ga eens wat leuks doen!' helpen niet zo heel erg veel. Op het moment is er niet zo heel veel leuk genoeg om te gaan doen, maar dat ligt weer aan de stemmingsstoornis. Dat komt later wel weer terug.
Gewoon proberen mee te voelen, begrip te tonen en desnoods vragen te stellen. Of desnoods, als je het echt niet weet, me te laten weten dat je het gelezen hebt, dat vind ik al erg fijn. :)

(ik ben hartstikke suf, dus het kan zijn dat sommige zinnen niet goed opgebouwd zijn, of dat het verhaal niet lekker loopt; zo gaat dat momenteel in mijn hoofd ook, van de hak op te tak. vergeef me! ;))

Hoe en wat

Nou goed, ik doe het in stapjes. Het is me trouwens opgevallen dat ik, als het te moeilijk, of te negatief wordt, de neiging heb om in de je vorm te gaan schrijven. Ik wil echt proberen dit dicht bij me zelf te gaan schrijven en het gewoon bij ik te houden.

De laatste maanden vielen er wel een paar dingen aan mezelf op, maar ik dacht dat het van voorbijgaande aard was. Zo kon ik 's avonds niet in slaap komen en werd de tijd dat ik naar bed ging steeds later en dan lag ik vaak nog een tijd wakker. Dan lag ik te denken aan hoe erg ik het zou vinden als ik dood zou gaan en dat ik dan niks meer van Kind zou meemaken en dat dat heel erg KUT zou zijn. Maar ook dat ik bang ben dat er echt niks meer na de dood is en dat het heel erg raar zou zijn om er gewoon helemaal niet meer te zijn. Dan merkte ik dat mijn hart steeds sneller ging kloppen en dan dacht ik: 'Zie je wel, mijn hart stopt er straks gewoon mee!'

Of als ik door de stad fiets, dat ik dan bang ben dat er wat met me gebeurd en dan niet gewoon een auto-ongeluk, maar de meest erge en verschrikkelijke dingen waarbij het er uiteindelijk op uitdraait dat ik verkracht en vermoord in de bosjes lig.

Dat is al vermoeiend, maar dan ben ik ook nog eens verschrikkelijk achterdochtig en denk ik bijvoorbeeld bij een niet beantwoorde mail al dat men mij niet leuk, aardig, slim genoeg vind en voel ik mezelf een afschuwelijk dom gewrocht.

En ergens, heel diep in mijn hoofd, weet ik dat het onzin is, dat het iets is wat in mijn hoofd ontstaat en ik denk dat dat stukje het enige is wat me af en toe nog bij de werkelijkheid houdt. Maar het feit dat al die rare dingen in mijn hoofd gebeuren, betekent dat het niet goed gaat met me en daar moet gewoon wat aan gedaan worden. Voor Man en Kind, voor mijn Dierbaren, maar vooral voor mezelf. Ik wil het ook leuk hebben. :)

Ik had het er met de huisarts nog over dat ik dit soort dingen vroeger veel langer weg wist te stoppen en dat ik pas actie begon te ondernemen als ik opmerkingen van familie en vrienden kreeg dat ik me begon te verstoppen en niks meer van me liet horen.
Nu is dat een heel ander verhaal met een Man en een Kind; nu moet ik er wel over praten. Niet dat Man er naar vroeg, maar ik wil gewoon dat hij weet hoe het met me gaat, dat verdient hij als Man van mij. En ik heb hem nodig, net als Kind.

Naar de huisarts

Woensdagmiddag zat ik met angst en beven mijn verhaal aan de huisarts te vertellen. De huisarts waar ik al bijna 20 jaar kom en die me intussen wel heel goed kent.
Hij begreep me heel goed en vond het ook verstandig dat ik was gekomen. Hij vroeg zelfs of ik zelf al in mijn hoofd had wat ik wilde, haha!
Nou, therapie wil ik dus het liefste niet. Niet dat ik iets tegen therapie heb, want het half jaar deeltijd therapie wat ik vijf jaar geleden deed, was heel goed en ik heb er ook veel aan gehad, maar ik heb gewoon geen zin om alles weer naar boven te halen. Ik heb dat nu al een paar keer gedaan en op een gegeven moment ben ik er gewoon klaar mee. Dus.
Hij kon dat wel begrijpen, maar hij zou het ook fijn vinden als ik wel een paar gesprekken zou hebben met een therapeut, desnoods degene die ik als laatste had. Helaas gaat dat niet lukken, want zij zat in het laatste jaar voor haar pensioen.
Nu heeft hij met Tranxene voorgeschreven en me de opdracht gegeven om de komende twee weken goed na te denken over therapie en dan bij hem terug te komen.

Van die therapie weet ik het echt nog niet hoor, maar ik heb dus nog even de tijd.
Die medicijnen maken wel dat ik goed slaap en niet nog tijden wakker lig met de angst om dood te gaan (ja, zo erg was het dus), maar ik moet ze echt wel vroeger in de avond innemen, want ze werken 's morgens nog erg lang door. Ik ben echt niet vooruit te branden.

Aansteller

Ik zat gisteravond met Man te praten over hoe ik me voelde en wat er allemaal met me gebeurde en ik voelde me zo'n aansteller. Ik mocht vroeger nooit klagen van mijn ouders, dus ik ben er ook niet goed in. Als ik eindelijk besloten heb om toch maar te zeggen dat ik hoofdpijn heb en Man zegt dan bv dat hij moe is, dan klap ik helemaal dicht. Ik heb dan het gevoel dat als ik zou klagen, ik hem zijn moment van aandacht af zou nemen. (pff, moeilijke zin, ik hoop dat het duidelijk is wat ik bedoel) Maar goed, iedereen klaagt iedere dag wel eens, dus ik kom nooit aan mezelf toe. En dat is helemaal mijn eigen schuld en dat weet ik.

Maar dat ik me een aansteller voel is niet zo leuk. Ik heb vanmiddag een afspraak bij de dokter en ik heb nu al het gevoel dat hij me kinderachtig gaat vinden en mijn klachten belachelijk. Dat hij gaat zeggen dat die dingen heel normaal zijn en dat iedereen ze heeft.
Ergens in mijn hoofd weet ik dat dat niet zo is, maar mijn gevoel overheerst momenteel en dat is niet zo handig..

Tot nu toe

Even wat uitleggen: ik heb al een jaar of twintig regelmatig last van depressies en depressieve perioden. Tussen de acht en de tien jaar geleden ben ik begonnen met het slikken van antidepressivum.
Vijfenhalf jaar geleden raakte ik in een hele diepe depressie waarvoor ik met spoed in groepstherapie ging. Ik had toen geen idee dat het zo slecht ging, maar dat vond degene die mijn intakegesprek deed dus wel. Na een paar maanden therapie kreeg ik enorme last van paranoïde gedachten en dacht dat iedereen mijn gedachten kon lezen (daarom moest ik dus ook 'netjes' denken) en dat er op iedere hoek van de straat iemand stond om me in de gaten te houden.
Ik heb dat toen aangekaart bij de psychiater die mij meteen antipsychotica voorschreef. Achteraf vertelde hij me dat ik tegen een opname aanzat, het enige wat me daarvan gered heeft, was mijn realiteitszin; dat ik wist dat die paranoia niet klopte.
Die medicijnen hielpen goed, maar ik kwam wel twintig kilo aan die ik er nu met alle macht af probeer te krijgen.

Later dat jaar kon ik stoppen met therapie omdat het weer goed met me ging. De antidepressivum (ad) werd op een onderhoudsdosis gezet en de huisarts vertelde mij dat ik dit de rest van mijn leven zou moeten blijven slikken. Ik kwam nou eenmaal serotonine tekort.

Het jaar daarop wilde ik heel graag zwanger worden, dus ben ik onder begeleiding van de huisarts gestopt met de ad. Dit ging heel goed, veel beter dan ik verwachtte. Ik was er ook erg trots op.
Ik was heel snel zwanger en tijdens de zwangerschap heb ik ook nergens last van gehad.

Na de bevalling kwamen er weer zoveel symptomen op dat ik toch weer begonnen ben met ad. Of het een post partum depressie was, of dat mijn 'gewone' depressie de kop weer op stak maakt verder niet zo heel veel uit.

Dat is bijna drie jaar geleden en al die tijd is het goed gegaan. Nu dus niet meer; er komt weer van alles mijn kop in zetten wat niet klopt. Dingen die voor een ander, gezond mens hele gewone gedachten zouden zijn, maar die bij mij betekenen dat het fout gaat.

Hoe en wat vertel ik later wel, ik eb er nu even de puf niet meer voor...

Van mij!

Een plek voor mezelf, wat is dat lang geleden. Het is ook heel lang geleden dat ik op mijn log schreef wat ik wilde en dat ik schijt aan de hele wereld had.
Tsja, de familie wordt wat bekender op het www en dan heb je ook ineens een partner, kind en aanverwante familieleden die ook meelezen. Er is mij ook ter ore gekomen dat er aan de kant van mijn schoonfamilie iemand is die zeer geinteresseerd in ons is en die ik dus niet eens ken. Nou vraag ik je!

Maar goed, dat is maar een klein deel van de redenen waarom ik hier ga schrijven.

Wie ik ben? Tsja, ik heb daar niet heel veel over te vertellen wil ik anoniem blijven. Ik ben een Vrouw met Man en Kind. Een Vrouw met een chronische depressie en nog wat andere lichamelijke klachten die misschien ooit ook wel eens ter sprake komen,maar die nu (nog) niet van belang zijn.
Wij wonen in de Grote Stad ergens in Nederland.

Ik wil hier heel graag anoniem blijven en wil dat meelezers daar dan ook rekening mee houden. Als er ook maar iets in eventuele reacties staat wat kan leiden tot herkenning, dan haal ik het weg. Ik weet nog niet eens of dat kan, maar dan ga ik het zeker proberen.
Echt, dit is voor mij zo belangrijk... :)

En verder, ik vind het fijn als er mensen meelezen en reacties worden ook zeer op prijs gesteld!

Hm, ik wilde 'veel plezier' typen, maar ik denk niet dat dat de lading gaat dekken.