Moe

Ik ben moe van het ziek zijn. Ik ben moe van alle energie die ik er in steek en wat gewoon geen resultaat oplevert. Ik zie er in ieder geval geen verbetering in... :(
Ik heb nu wel mijn wekker op 9 uur 's avonds gezet, zodat ik mijn medicijnen op tijd in neem en dus de volgende dag echt minder duf ben. Over het algemeen gaat het goed, maar sommige dagen voelen aan of ik de tranxene 's morgens heb ingenomen.
Ik voel me dan alsof ik op instorten sta...

Morgen voor het eerst naar de psychologe en ik kijk er naar uit! Het is natuurlijk eerst een intakegesprek, maar het feit dat er dan iets in gang wordt gezet is al heel fijn.

Zo raar, eerst kon ik wel blijven huilen, maar nu de medicijnen verhoogd zijn, heb ik het gevoel dat er een harde korst om me heen zit...

Controle op reacties

Omdat ik dit log echt anoniem wil houden en ik best begrijp dat er in de reacties af en toe iets mis gaat met betrekking met het noemen van mijn naam ;-), heb ik de reacties zo ingesteld dat ik ze eerst moet goedkeuren voor ze geplaatst worden.
Ik plaats echt alles, ook de reacties die ik misschien wel niet zo leuk vind, maar het noemen van mijn naam of van mijn Man en Kind is uit den boze. Dat is dan het enige wat ik in een reactie verander.

Het is zo veel...

Ik ben zo moe van die medicijnen en daar baal ik flink van. Nou ja, er zullen wel meer redenen zijn waarom ik moe ben, ik slik die pillen natuurlijk niet voor niks. Al kan ik zonder pillen juist wel weer heel hyper worden en dat is dan ook weer niet goed.

Nou ja, vaag, maar ik merk dat de verdubbelde dosering er flink in hakt. Wat dan weer maakt dat ik me een verschrikkelijk slechte vrouw en moeder voel, want ik doe niet wat ik zou willen doen. Eenvoudig omdat me dat niet lukt... :(

Gelukkig heb ik pas een goed gesprek gehad met Man hierover en van zijn kant is er niets dan begrip. En Kind hoor ik eigenlijk ook niet klagen, dus dan zou het niet zo aan me moeten vreten, toch? Maar dat doet het wel, want ik gun ze zo veel meer! Ze verdienen ook veel meer dan ik tot nu toe kan geven. Op dat punt vind ik mezelf echt waardeloos. Wat dat betreft kun je in deze situatie beter alleen wonen, denk ik. Al was het toentertijd veel erger en sloot ik me zelf helemaal op.
Nee, die gesprekken met Man doen me goed; bij hem voel ik me veilig en durf ik het ook.

Er is een forum met mama's die toentertijd allemaal in juli 2006 waren uitgerekend en nog steeds schrijven we met elkaar. Ik geniet van hun verhalen over de kindjes, ben soms een beetje jaloers om alle energie die ze hebben om leuke dingen met hun kindjes te doen en voel me vaak een beetje schuldig dat ik zo weinig input heb momenteel. Ik heb het ze wel uitgelegd en het is wel goed, maar toch...
Een aantal dagen geleden besloot ik stel logjes van hier op dat forum te zetten (het is een besloten forum, dus je komt er niet zomaar op), want mijn verhalen hier zijn toch opener dan daar. In een apart topic, zodat ze er zelf voor konden kiezen om het te lezen, want ik denk niet dat je als bijvoorbeeld pas bevallen moeder behoefte hebt aan de sores van iemand anders. En zeker niet in deze mate.
Ik kreeg een reactie van iemand die eigenlijk vond dat het allemaal veel te ver ging en dat ik moest uitkijken, want het lijkt heel erg de kant van een psychose op te gaan.
Het ergste is dat ik dat weet. :( Ik heb het zelf nog niet zo benoemd, omdat ik dat zo eng vind, maar ik merk dat een gedeelte van mijn hoofd zelf ideeën aan het creëren is. Dat mensen me in de gaten houden bijvoorbeeld, of dat er complotten tegen me zijn.
Ik kan er nu wel heel rustig over schrijven, want de medicijnen doen hun werk en leggen er een flinke laag watten overheen, maar ik voel het wel, ergens diep in me...

En intussen hou ik met beide handen vast aan de echte wereld, de wereld die ik zie zoals hij is en niet wat mijn hoofd er van maakt. En dat is verdomde moeilijk, maar ik ga het zeker redden tot 1 september, de dag van de intake!

Over klikkerdeklik en klakkerdeklak

(ik heb dit geschreven op maandag 25 aug. Door omstandigheden, ik weet niet meer welke, heb ik het pas 26 augustus afgemaakt)

Het ging echt niet goed in het weekend, want mijn hoofd ging van klikkerdeklik en klakkerdeklak en zo ontstond een heel complot tegen mij. Dat was zo erg dat ik zondag een etentje met vader en zusjes heb afgezegd, omdat ik bang was te gaan denken dat mensen mij in dat restaurant in de gaten zouden zitten houden.
Snappen jullie het nog? Ik ben de draad al een poosje kwijt... :-S

Gisterochtend nam ik dus ook resoluut de telefoon ter hand (ik ben nog nooit zo resoluut geweest als het over dit onderwerp ging) en heb de dokter gebeld. Zijn assistente/vrouw vond het ook niet goed klinken, dus hebben we meteen maar een afspraak gemaakt.
Normaal moet je dan naar het inloopspreekuur 's morgens, maar ze snapt nu ook wel dat ik dat niet trek tussen al die wachtende mensen. :)

Nou, daar zat ik weer voor de neus van de dokter. Gelukkig is het een schat en zei hij ook heel nuchter dat de dosering van de tranxene zoals ik 'm nu slikte ook helemaal niks voorstelde en dat ik er gewoon aan gewend was.
Hij dook nog even de computer in, naar zo'n zes jaar terug om te bekijken wat ik toen gebruikte, maar toen had ik ook andere antidepressiva, dus dat ging niet.
Nou, dan maar de dosis van de tranxene omhoog. Van de huidige 5 mg, naar 3 x 10 mg.

Wat??? Ik staarde hem volgens mij echt met grote ogen aan, want ik werd in het begin van 1 x 10 mg al als een zombie. Maar het kwam goed, 1 x per dag zeker 10 mg innemen en ik mag dan nog 2 x per dag extra innemen als dat nodig is. Als mijn hoofd weer eens complotten gaat bedenken of als er een paniekaanval aan komt.
Ik vind het zo'n geruststelling dat ik nu wat achter de hand heb voor als het nodig is!

Gisteravond nam ik de eerste 10 mg weer in en verwachtte vanmorgen wel weer heel suf te zijn. Dat was dus niet het geval, heel raar. Die sufheid kwam pas later op de dag naar boven.
Ik ben in ieder geval weer veel rustiger en dat is wel fijn. (al blijft mijn hoofd klikkerdeklik en klakkerdeklak doen om te testen of de mdicijnen hun werk wel doen, zucht...)

O jee...

Ik wil er nu niet al te veel op ingaan, want het heeft me de afgelopen twee dagen al heel veel energie gekost, maar het gaat echt helemaal niet goed. Het lijkt erop dat de medicijnen niet meer werken.
Ik was er al bang voor, want Tranxene werkt verslavend, maar gelukkig is de dosis een poosje geleden gehalveerd.
Maar goed, ik zit dus nu wel weer met paranoide gedachten waar ik geen kant mee op kan.
De opmerkingen van een paar mensen gaan een heel eigen leven leiden in mijn hoofd en dat worden dan hele complotten waarin de hele wereld tegen me is.
Zooo frustrerend en dat terwijl ik verstandelijk weet dat het onzin is.
Het gebeurt ook niet meteen bij zo'n opmerking, maar dat moet altijd even broeien.

Nou ja, niemand kan er iets tegen doen, want ik kan en wil niet verwachten dat mensen zich aan mij aan gaan passen.

Morgen maar even de huisarts bellen...

Lastige zaken

Ik vind het zo moeilijk. Moeilijk voor mezelf, maar ook voor de mensen om me heen. Moeilijk om eerlijk te blijven, want willen de mensen die vragen hoe het met me gaat wel echt weten hoe ik me voel? En zo niet, heb ik dan wel zin om heel nep te doen alsof er niets aan de hand is en dat het wel goed gaat?
Eerlijk gezegd heb ik daar niet zo'n zin meer in en ik heb er de energie niet voor; 't is op. :( Ze kunnen dus een redelijk eerlijk antwoord van me krijgen (niet dat ik mijn hele hart gelijk lucht) en als ze dat niet wilden horen en de vraag alleen uit beleefdheid was, dan vragen ze het de volgende keer maar niet meer.

Verder had ik eergisteren en gisteren redelijk goede dagen, maar is het vandaag weer op. Ik heb gelukkig geen pijn meer van de fibromyalgie, maar ik voel me best lamlendig en moe en ver weg van alles.
Ik ga me zo maar even forceren, misschien helpt dat. Dus hup, in de kleren en even naar buiten.

Wirwar

Gisteren had ik overdag zo'n slechte dag en ik bleef er maar in hangen. Man was thuis en ik was eigenlijk bang om tegen hem te vertellen hoe ik me voelde, omdat ik bang was dat het alleen maar erger zou worden. Uiteindelijk heb ik het hem wel verteld, want ik vind het ook wel fijn dat hij weet wat er in mijn hoofd gebeurd. En dan niet achteraf, maar op het moment zelf. Hij reageerde zo lief...

Ik ben ongesteld en in die periode heb ik meestal veel last van de fibromyalgie (o ja, dat heb ik dus ook nog). Veel pijn in mijn handen en armen en mijn hele lijf lijkt, nee is dan veel stijver en strakker. Dat beweegt erg moeilijk en is ook erg onhandig.

Gisteren gebeurde er ook zo veel in mijn hoofd; ik had weer echte paranoia gedachten.
's Morgens had ik lang op een mail naar iemand zitten typen en ook een behoorlijke tijd erover zitten denken of ik 'm wel wilde sturen, maar toch op de send knop gedrukt. En dan begint het meteen!
Ik had in di email iets over iemand anders geschreven en ik bedacht me dat ik dat niet had moeten doen , want misschien was diegene over wie ik geschreven had wel dezelfde persoon als waar ik die mail aan stuurde. Op internet weet je het tenslotte maar nooit en je hoort/leest zulke waanzinnige verhalen.
In het ene gedeelte van mijn hoofd gingen deze gedachten terwijl het andere gedeelte zat te mopperen dat het helemaal nergens op sloeg en dat ik wel een beetje bij de realiteit moest blijven.
Het lijkt iedere keer weer zo'n strijd tussen twee 'ikken' en het is zo vermoeiend en frustrerend...

Toen ik vijf jaar geleden in deeltijd therapie zat, ha dik ook erge paranoïde gedachten, maar toen dacht ik dat iedereen mijn gedachten kon lezen. Als ik dan in de bus zat, was ik heel geforceerd bezig met aan leuke dingen denken, want stel dat ze mijn echte gedachten konden lezen? Wat zouden de mensen wel niet denken?
Ik heb dat toen tegen de psychiater verteld en kreeg direct medicijnen.
Aan het eind van die therapie vertelde hij me dat ik tegen opname aan zat, maar dat het besef dat het niet klopte me 'gered' heeft. Ik had nog een lijntje met de realiteit.

Ik ben nu zooo bang dat het steeds erger gaat worden en dat ik nu dat lijntje niet meer vast kan houden en dat lijkt me het allerergste wat er is!

Ik heb al zo vaak gedacht dat ik maar eens moest gaan loggen als ik in zo'n stemming ben, omdat als ik dat erna pas doe je toch een heel ander beeld krijgt.
Nu zit ik er wel weer in hoor, dus het is eindelijk gelukt. Meestal kan ik me er niet toe zetten...

Ik heb zo'n pijn en ik durf geen pijnstiller te nemen. Ik deed dat een paar weken terug eens; samen met de tranxene en de antidepressiva nam ik een naproxen in. Een hele sterke. Daar werd ik echt knetterstoned van en ben vrijwel direct maar in bed gaan liggen. Voelde me toen zo zweven en los komen van alles en dat is juist waar ik zo bang voor ben. Zo bang, dat ik nu zelfs geen half paracetamolletje durf te nemen nu ik alleen thuis ben met kind. Ook al weet ik dat ik de rest van de meds gisteravond heb ingenomen, er ruim 12 uur tussen zit, ik durf het gewoon niet!

Ik was gisteren ook weer begonnen met lijnen, maar dat doe ik ook maar niet. Het is ook niet handig als mijn hoofd al zo druk is ook nog te moeten afzien. Ik ga gewoon opletten en Man gaat ook op mij letten. Dat is wel een heel fijn gevoel. :)

Ik geloof dat het best een warrig stuk s geworden en er is echt nog heel veel meer wat ik wil schrijven, maar dat zit vast ergens. Misschien komt het nog los en schrijf ik het alsnog.

Zakelijk of gevoelig?

Sinds het laatste logje zijn er weer wat dingen veranderd die het voor nu nog niet lichter maken, maar wel draagbaarder; er is een nieuw huis gevonden voor huisdier en zaterdag verhuist ze.
Er zijn nu nog een hoop spanningen rond haar gedrag en Kind's gedrag, maar na zaterdag mag ik weer een stuk rust verwelkomen. Ik kijk er naar uit!

Verder gaat het in mijn hoofd nog echt niet goed, het is zo'n warboel dat ik er zelf echt geen orde meer in krijg. Ik kom misschien niet zo over, want kan best gezellig doen en grappig zijn, maar het maalt maar door. Niet dat mijn gezellige gedrag nep is hoor, integendeel; sommige momenten zijn echt leuk en kan ik de boel even aan kant schuiven. Maar als dat afgelopen is, komt het even hard weer terug. En een mens kan niet 24 uur per dag leuke dingen doen he? (ik moet er eerlijk gezegd ook niet aan denken)
Ik merk wel dat ik nu al heel erg bezig ben met de afspraak met de psychologe op 1 september. Wat ga ik vertellen en hoe? Ik heb de neiging om dan erg afstandelijk naar mezelf te kijken en de ervaring en kennis die ik heb over dit onderwerp heel zakelijk te benaderen.
Intussen denk ik dan bij mezelf dat dat natuurlijk helemaal niet opschiet als ik geen emoties laat zien, want zo krijgt ze geen goed beeld. Ik ga me dus de komende twee weken inspannen (jawel!) om het zakelijke los te laten en het gevoel toe te laten. Ik weet wel dat dat heel erg moeilijk gaat worden, want mijn medicijnen vlakken dat gevoel erg af.
Maar goed, ik heb een doel!

Daar gaan we weer

Even virtueel huilen en klagen hoor...

De afgelopen week was zwaar met het zoeken naar een nieuw huisje voor ons huisdiertje en ik was zooo gelukkig toen iemand had dolgraag wilde overnemen.
Donderdagmiddag had ik een verjaardag en ik zat daar heerlijk in de tuin te genieten (goh, dat was lang geleden dat ik dat kon) en ik kreeg toen van verschillende mensen complimenten over dat ik er zo goed uit zag en dat mijn haar leuk zat en dat de kleur van mijn bloesje zo goed stond. Ik ging er gelijk maar van stralen. :)
De rest van de dag was ook fijn, want verschillende acties van mij werden door Man zeer gewaardeerd!
En dat goede gevoel bleef best hangen; ik voelde me relaxed, bijna zorgeloos.
Zaterdag was weer een verjaardagsfeest hier en ik ben dan blij dat Man veel voor zijn rekening neemt, want ik raak het overzicht gewoon kwijt als er meer dan twee mensen zitten.. *schaam* Ik heb me maar bij het vullen vans schaaltjes met nootjes enzo gehouden.
Aan het eind van de middag, toen bijna iedereen weg was, kreeg ik een telefoontje met verschrikkelijk rotnieuws; het huisdier kon niet blijven, want het ging daar ook helemaal mis, ze moest dus vrijwel per direct terug.
Ik geloof dat alle stress meteen weer terug was, ook door de reacties van anderen als mening op het gebeurde. Dat vond ik zo moeilijk, want het veranderde niets aan de situatie en het maakte het voor mij alleen maar moeilijker en zwaarder.

Intussen is het beestje weer terug en ligt nu bij me op schoot. Misschien vind ik snel een huisje, misschien wat later, maar voorlopig blijft ze toch even bij me. Nog even knuffelen dus en hopen dat de problemen niet terug komen...

Vandaag is zwaar, heel zwaar. Mijn lijf voelt an alsof er lood in zit en mijn hoofd voelt aan alsof een enkel woord een gigantische kettingreactie kan opwekken. Ik ben dus enorm prikkelgevoelig vandaag en dat is helemaal niet fijn.
Ik hoop dat de rest van de dag me wat meer rust kan brengen, want de chaos in mijn hoofd is enorm...

Heavy

Rustig hier he? Het lijkt wel alsof het goed gaat met me en dat klopt gedeeltelijk ook wel.
Het lijkt er inderdaad op dat ik gewend ben aan de tranxene en ben dus de meeste dagen niet meer zo suf overdag, als verschilt het nog wel van dag tot dag. Wel ben ik daardoor heel erg bang dat de angsten en achterdocht weer terug komen, omdat het dan niet goed meer werkt of zo. Ik ben er dus wel bijna voortdurend alert op en dat kost dan best wel wat energie.

Verder heb ik een paar heftige dagen achter de rug met een van mijn huisdieren. Ze moest weg, het ging echt niet meer, maar alle dierenopvancentra hebben wachtlijsten hier. Dat waren maandag een heleboel huilbuien voor mij, omdat het maar niet lukte en ik het o zielig voor het beestje vond.
Kind kwam iedere keer bezorgd naar me toe om te vragen wat er was en dan moest ik nog veel harder huilen. Ik vond het zo oneerlijk dat zo'n klein kindje haar moeder kwam troosten. Zo hoort het niet te zijn, dat moet ik bij haar doen. Behoorlijke frustratie dus.
Gelukkig kwam het allemaal toch goed en heeft het beestje een goed tehuis gevonden. Er is echt een last van mijn schouders. Ik hoop ook dat dat zo blijft, maar misschien heb ik de rest even opzij geschoven voor dit probleem.

Verder heb ik me gisteren eerder tegen man 'durven' uiten dan anders. Eerder had ik waarschijnlijk niks gezegd, maar nu wel. Het kostte aan beide kanten best moeite, want het is natuurlijk wel een leerproces voor beiden, maar het was heel positief.

Wat ook heel positief was, was dat dinsdagavond een van de psychologen belde die ik eerder gebeld had voor ik contact opnam met PsyQ. Ik kan bij haar al op 1 september terecht! Dat is heel wat beter dan 23 september, nietwaar?
Ik ben heel benieuwd hoe dat gaat lopen...

Bang voor valkuilen

Toen ik hoorde dat therapie nog wel even zou duren, was ik voor een aantal dingen bang. Ik ben bang dat ik het niet ga redden en dat ik voor die tijd al helemaal door gedraaid ben, of dat ik al mijn valkuilen gebruik om alles weg te stoppen en 'vrolijk' door te gaan met leven, zodat ik me tegen die tijd nog meer ga verzetten tegen therapie.
Het is ook een aantal degen slechter gegaan, maar de laatste twee dagen merk ik dat ik me veel eerder op de dag beter en helder voel dan voorgaande dagen. Nu ben ik aan het analyseren of dat door het wegstoppen komt, of door het feit dat ik gewend raak aan de tranxene. Mijn angsten zijn nog niet terug, dus het werkt nog wel, moeilijk, moeilijk...

Het is jammer dat dit log in die mate anoniem is dat ik niet over bepaalde situaties kan schrijven, want er gebeuren natuurlijk best dingen die van invloed zijn op mijn stemming en gemoedstoestand. Als ik de gevoelens die in die situatie ontstaan ga beschrijven en ik vertel verder niks, dan is het hele verhaal natuurlijk ook niet duidelijk.
Ik ga er nog even over nadenken hoe ik dat kan oplossen.. (al zullen bekende meelezers wel weten over wat ik het heb)

Van avond naar ochtend

De avonden zijn fijn, dan voel ik me goed en ben ik vrolijk. Wel met de achterliggende gedachte dat ik dan snel in ga storten, omdat ik dan mijn medicijnen heb ingenomen, maar ik geniet!
En wat valt de ochtend dan weer tegen... Het wordt hoog tijd dat die ook weer leuk worden, ik mis het...