Wirwar

Gisteren had ik overdag zo'n slechte dag en ik bleef er maar in hangen. Man was thuis en ik was eigenlijk bang om tegen hem te vertellen hoe ik me voelde, omdat ik bang was dat het alleen maar erger zou worden. Uiteindelijk heb ik het hem wel verteld, want ik vind het ook wel fijn dat hij weet wat er in mijn hoofd gebeurd. En dan niet achteraf, maar op het moment zelf. Hij reageerde zo lief...

Ik ben ongesteld en in die periode heb ik meestal veel last van de fibromyalgie (o ja, dat heb ik dus ook nog). Veel pijn in mijn handen en armen en mijn hele lijf lijkt, nee is dan veel stijver en strakker. Dat beweegt erg moeilijk en is ook erg onhandig.

Gisteren gebeurde er ook zo veel in mijn hoofd; ik had weer echte paranoia gedachten.
's Morgens had ik lang op een mail naar iemand zitten typen en ook een behoorlijke tijd erover zitten denken of ik 'm wel wilde sturen, maar toch op de send knop gedrukt. En dan begint het meteen!
Ik had in di email iets over iemand anders geschreven en ik bedacht me dat ik dat niet had moeten doen , want misschien was diegene over wie ik geschreven had wel dezelfde persoon als waar ik die mail aan stuurde. Op internet weet je het tenslotte maar nooit en je hoort/leest zulke waanzinnige verhalen.
In het ene gedeelte van mijn hoofd gingen deze gedachten terwijl het andere gedeelte zat te mopperen dat het helemaal nergens op sloeg en dat ik wel een beetje bij de realiteit moest blijven.
Het lijkt iedere keer weer zo'n strijd tussen twee 'ikken' en het is zo vermoeiend en frustrerend...

Toen ik vijf jaar geleden in deeltijd therapie zat, ha dik ook erge paranoïde gedachten, maar toen dacht ik dat iedereen mijn gedachten kon lezen. Als ik dan in de bus zat, was ik heel geforceerd bezig met aan leuke dingen denken, want stel dat ze mijn echte gedachten konden lezen? Wat zouden de mensen wel niet denken?
Ik heb dat toen tegen de psychiater verteld en kreeg direct medicijnen.
Aan het eind van die therapie vertelde hij me dat ik tegen opname aan zat, maar dat het besef dat het niet klopte me 'gered' heeft. Ik had nog een lijntje met de realiteit.

Ik ben nu zooo bang dat het steeds erger gaat worden en dat ik nu dat lijntje niet meer vast kan houden en dat lijkt me het allerergste wat er is!

Ik heb al zo vaak gedacht dat ik maar eens moest gaan loggen als ik in zo'n stemming ben, omdat als ik dat erna pas doe je toch een heel ander beeld krijgt.
Nu zit ik er wel weer in hoor, dus het is eindelijk gelukt. Meestal kan ik me er niet toe zetten...

Ik heb zo'n pijn en ik durf geen pijnstiller te nemen. Ik deed dat een paar weken terug eens; samen met de tranxene en de antidepressiva nam ik een naproxen in. Een hele sterke. Daar werd ik echt knetterstoned van en ben vrijwel direct maar in bed gaan liggen. Voelde me toen zo zweven en los komen van alles en dat is juist waar ik zo bang voor ben. Zo bang, dat ik nu zelfs geen half paracetamolletje durf te nemen nu ik alleen thuis ben met kind. Ook al weet ik dat ik de rest van de meds gisteravond heb ingenomen, er ruim 12 uur tussen zit, ik durf het gewoon niet!

Ik was gisteren ook weer begonnen met lijnen, maar dat doe ik ook maar niet. Het is ook niet handig als mijn hoofd al zo druk is ook nog te moeten afzien. Ik ga gewoon opletten en Man gaat ook op mij letten. Dat is wel een heel fijn gevoel. :)

Ik geloof dat het best een warrig stuk s geworden en er is echt nog heel veel meer wat ik wil schrijven, maar dat zit vast ergens. Misschien komt het nog los en schrijf ik het alsnog.