Een uitleg

Goed, misschien lijkt mijn vorige logje wat abrupt en kort door de bocht, maar het is wel iets waar ik al langer over nadenk.
Ik weet van mezelf dat als ik me erg depressief voel ik alleen over dat wil praten. Die gevoelens overheersen dan heel erg en andere dingen verschuiven naar de achtergrond. Buiten dat ik me dan niet gezellig voel en me daardoor ook terug trek, merk en weet ik dat het voor mijn omgeving ook erg moeilijk is om het allemaal steeds maar weer aan te horen en mij zo te zien. Op het moment dat ik het diepst zit, zeg maar, dan heb ik dat besef niet, dat komt als ik me weer beter ga voelen. Dan vraag ik me af wat ik de mensen om me heen heb aan gedaan en praat ik er niet meer over.

Dit hele gebeuren komt ook omdat ik aan het begin van dit jaar een enorme strubbeling met mijn familie heb gehad. Een heel ingewikkeld verhaal waarin een heleboel dingen zijn gebeurd en gezegd, maar waarin een punt centraal stond: ik interesseerde me niet voor de anderen en kon alleen nog maar over mezelf en over Kind praten.
Toen ik een poosje terug mijn moeder aan de telefoon had zei ze weer dat ik niet geinteresseerd was in hun/in anderen maar dat dat niet gaf omdat ik nu eenmaal met mezelf bezig was. Ik vond dat heel eg om te horen, omdat ik heel bewust mijn best doe om geinteresseerd te zijn. Ik probeer het niet alleen, ik ben het ook! Mijn moeder was net geopereerd en ik had heus wel gebeld, maar zij lag te slapen en mijn vader nam op. Ik weet niet of dat het was, of dat ik haar misschien wel vergeten ben een succesberichtje te sturen voor ze geopereerd moest worden?

Ik weet soms echt niet meer aan welke eisen ik moet voldoen. Wat zijn de eisen om een goede dochter, zus, vriendin te zijn? Ik heb de afgelopen jaren al zoveel commentaar gehad op mijn gedrag (van niet geïnteresseerd, tot overenthousiast en ook nog te negatief), dat ik nu echt niet meer weet wat wel goed is, wat ik wel goed doe.
En dan houdt het voor mij gewoon op en ben ik er klaar mee.
Het besluit is dus niet door een enkel incident genomen, maar door iets wat zich steeds hoger opstapelde. Zo hoog dat ik er nu eenvoudig niet meer mee om kan gaan. Het ligt allemaal buiten mijn bereik.

Ik kan mijn ei verder wel kwijt op andere plekken, het is dus niet zo dat ik me in mezelf terug trek.
Ik ben gewoon bitter door dit soort situaties en bang dat ik anderen verveel.

Nou ja, ik ga nog een cursus zelfbeeld doen, dus misschien dat dat helpt en het toch niet aan mij ligt. Dat gevoel ik nu namelijk wel.

Dag!

Ik wil een heleboel schrijven, maar ik heb zo het idee dat het niemand ook maar iets interesseert, dus ik doe het niet meer. Ik jaag iedereen alleen maar weg.