Ik ben zo moe van die medicijnen en daar baal ik flink van. Nou ja, er zullen wel meer redenen zijn waarom ik moe ben, ik slik die pillen natuurlijk niet voor niks. Al kan ik zonder pillen juist wel weer heel hyper worden en dat is dan ook weer niet goed.
Nou ja, vaag, maar ik merk dat de verdubbelde dosering er flink in hakt. Wat dan weer maakt dat ik me een verschrikkelijk slechte vrouw en moeder voel, want ik doe niet wat ik zou willen doen. Eenvoudig omdat me dat niet lukt... :(
Gelukkig heb ik pas een goed gesprek gehad met Man hierover en van zijn kant is er niets dan begrip. En Kind hoor ik eigenlijk ook niet klagen, dus dan zou het niet zo aan me moeten vreten, toch? Maar dat doet het wel, want ik gun ze zo veel meer! Ze verdienen ook veel meer dan ik tot nu toe kan geven. Op dat punt vind ik mezelf echt waardeloos. Wat dat betreft kun je in deze situatie beter alleen wonen, denk ik. Al was het toentertijd veel erger en sloot ik me zelf helemaal op.
Nee, die gesprekken met Man doen me goed; bij hem voel ik me veilig en durf ik het ook.
Er is een forum met mama's die toentertijd allemaal in juli 2006 waren uitgerekend en nog steeds schrijven we met elkaar. Ik geniet van hun verhalen over de kindjes, ben soms een beetje jaloers om alle energie die ze hebben om leuke dingen met hun kindjes te doen en voel me vaak een beetje schuldig dat ik zo weinig input heb momenteel. Ik heb het ze wel uitgelegd en het is wel goed, maar toch...
Een aantal dagen geleden besloot ik stel logjes van hier op dat forum te zetten (het is een besloten forum, dus je komt er niet zomaar op), want mijn verhalen hier zijn toch opener dan daar. In een apart topic, zodat ze er zelf voor konden kiezen om het te lezen, want ik denk niet dat je als bijvoorbeeld pas bevallen moeder behoefte hebt aan de sores van iemand anders. En zeker niet in deze mate.
Ik kreeg een reactie van iemand die eigenlijk vond dat het allemaal veel te ver ging en dat ik moest uitkijken, want het lijkt heel erg de kant van een psychose op te gaan.
Het ergste is dat ik dat weet. :( Ik heb het zelf nog niet zo benoemd, omdat ik dat zo eng vind, maar ik merk dat een gedeelte van mijn hoofd zelf ideeën aan het creëren is. Dat mensen me in de gaten houden bijvoorbeeld, of dat er complotten tegen me zijn.
Ik kan er nu wel heel rustig over schrijven, want de medicijnen doen hun werk en leggen er een flinke laag watten overheen, maar ik voel het wel, ergens diep in me...
En intussen hou ik met beide handen vast aan de echte wereld, de wereld die ik zie zoals hij is en niet wat mijn hoofd er van maakt. En dat is verdomde moeilijk, maar ik ga het zeker redden tot 1 september, de dag van de intake!
donderdag 27 augustus 2009
Het is zo veel...
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Posts
6 reacties:
Wat sterk van je en ik weet zeker dat je het redt tot 1 september!
Ik snap ook dat als je een "psychose" gaat benoemen dat het wel heel erg echt gaat lijken. Ook ik denk wel eens, oei dat is heavy, welke naam je er ook aan hangt. Hetgeen wat maakt dat ik nog steeds in je geloof is dat je het zelf nog zo goed door hebt. Het durft te uiten naar Man en hier op je log. Ook vind ik het stoer dat je het op het forum hebt durven zetten. Daar is heel wat openheid en eerlijkheid voor nodig, zeker voor iemand die zich het liefst verstopt.
Dikke knuffel,
Liefs D.
Ik vind het enorm knap van je da je het zo goed weet te verwoorden. Ik kan me je angst om het beestje bij zijn naam te noemen ook heel goed voorstellen. Het klinkt te echt. Maar weet je, juist het benoemen helpt je om onder ogen te zien wat er aan de hand is, het feit daT je dat kan is al heel wat. Je ontkent niet dus kan je er ook wat aan en mee doen.
Ik vind je een bikkel, en ik weet dat je het gaat redden.
Dikke knuf!
M.
Even laten weten dat ik je logjes gelezen heb.
Ik heb weinig zinnigs toe te voegen, maar ik wil je even laten weten dat ik aan je denk en met je meeleef.
Virtuele knuffel?
Hang in, girl!
Misschien is 't wel héél gemakkelijk van mij gezegd maar de vraag komt iedere x weer in mij op: wanneer leer jij jezelf eindelijk 's te accepteren wie je bent en, voorál te houden van jezelf? (tweede vraag: wie heeft jou dat ooit ontnomen) wat is er voor nodig om te erkennen dat jij 'r ook mag zijn? Of zeg ik nou iets héél erg stoms? Hier spreekt 'n totáál onervaren vrouw als 't gaat om de gevoelens en de angsten die jij omschrijft dus ik kan mij hierin moeilijk verplaatsen, (geen kwestie van niet willen, gewoon 'n kwestie van niet snáppen) ondanks dat ik je al bést 'n tijdje ken. Ik vind het moeilijk om te zien dat 'n leuk en lief mens als jij zó met zichzelf en met haar gedachten worstelt. Ben ik héél cru als ik zeg, dat mensen 't helemaal niet interessant genoeg vinden om jou constant in de gaten te houden? Die hebben wel wat ánders aan hun hoofd, dan complotten tegen jou te bedenken, dear. Dat klinkt niet aardig maar ik bedoel daarmee het sommige gedachtegangen te ontkrachten. Slaat natuurlijk nérgens op, want dat zit nou eenmaal in jouw hoofd en dat kan ik als leek niet verhelpen. Maar toch... laat mij zo naief zijn om toch af en toe 's wat te proberen... lieverd, ik zou willen dat ik je kon helpen maar ik heb geen idee hoe dat zou moeten.
Wat moeilijk meid. Je bent je bewust van wat er met je gebeurt, en dat maakt het extra lastig. Ik wou dat ik je kon helpen, maar ik kan het niet... Ik kan alleen maar steeds zeggen dat ik aan je denk en met je meeleef. Zoals jij dat ook bij mij doet. En ik weet dat dat toch steun geeft. Tenminste bij mij helpt het. Ik hoop dus bij jou ook.
@MamaC Ik begrijp heel goed wat je bedoelt en ook hoe je het bedoelt. Ik zou ook wel willen dat het allemaal zo makkelijk was. Ik weet het ook allemaal wel, maar de andere kant van mijn hoofd doet anders en dat is dus het probleem. Alsof er een soort kortsluiting is die allemaal rare dingen in mijn hoofd veroorzaakt. Zwaar irritant!
En helpen? Iedereen die hier een reactie achterlaat, of op een andere manier reageert, helpt me. Helpt me om te zijn wie ik ben, om me vertrouwen in mezelf te geven en de kracht om te knokken. Echt!
Een reactie posten