Daar gaan we weer

Even virtueel huilen en klagen hoor...

De afgelopen week was zwaar met het zoeken naar een nieuw huisje voor ons huisdiertje en ik was zooo gelukkig toen iemand had dolgraag wilde overnemen.
Donderdagmiddag had ik een verjaardag en ik zat daar heerlijk in de tuin te genieten (goh, dat was lang geleden dat ik dat kon) en ik kreeg toen van verschillende mensen complimenten over dat ik er zo goed uit zag en dat mijn haar leuk zat en dat de kleur van mijn bloesje zo goed stond. Ik ging er gelijk maar van stralen. :)
De rest van de dag was ook fijn, want verschillende acties van mij werden door Man zeer gewaardeerd!
En dat goede gevoel bleef best hangen; ik voelde me relaxed, bijna zorgeloos.
Zaterdag was weer een verjaardagsfeest hier en ik ben dan blij dat Man veel voor zijn rekening neemt, want ik raak het overzicht gewoon kwijt als er meer dan twee mensen zitten.. *schaam* Ik heb me maar bij het vullen vans schaaltjes met nootjes enzo gehouden.
Aan het eind van de middag, toen bijna iedereen weg was, kreeg ik een telefoontje met verschrikkelijk rotnieuws; het huisdier kon niet blijven, want het ging daar ook helemaal mis, ze moest dus vrijwel per direct terug.
Ik geloof dat alle stress meteen weer terug was, ook door de reacties van anderen als mening op het gebeurde. Dat vond ik zo moeilijk, want het veranderde niets aan de situatie en het maakte het voor mij alleen maar moeilijker en zwaarder.

Intussen is het beestje weer terug en ligt nu bij me op schoot. Misschien vind ik snel een huisje, misschien wat later, maar voorlopig blijft ze toch even bij me. Nog even knuffelen dus en hopen dat de problemen niet terug komen...

Vandaag is zwaar, heel zwaar. Mijn lijf voelt an alsof er lood in zit en mijn hoofd voelt aan alsof een enkel woord een gigantische kettingreactie kan opwekken. Ik ben dus enorm prikkelgevoelig vandaag en dat is helemaal niet fijn.
Ik hoop dat de rest van de dag me wat meer rust kan brengen, want de chaos in mijn hoofd is enorm...