Toen ik hoorde dat therapie nog wel even zou duren, was ik voor een aantal dingen bang. Ik ben bang dat ik het niet ga redden en dat ik voor die tijd al helemaal door gedraaid ben, of dat ik al mijn valkuilen gebruik om alles weg te stoppen en 'vrolijk' door te gaan met leven, zodat ik me tegen die tijd nog meer ga verzetten tegen therapie.
Het is ook een aantal degen slechter gegaan, maar de laatste twee dagen merk ik dat ik me veel eerder op de dag beter en helder voel dan voorgaande dagen. Nu ben ik aan het analyseren of dat door het wegstoppen komt, of door het feit dat ik gewend raak aan de tranxene. Mijn angsten zijn nog niet terug, dus het werkt nog wel, moeilijk, moeilijk...
Het is jammer dat dit log in die mate anoniem is dat ik niet over bepaalde situaties kan schrijven, want er gebeuren natuurlijk best dingen die van invloed zijn op mijn stemming en gemoedstoestand. Als ik de gevoelens die in die situatie ontstaan ga beschrijven en ik vertel verder niks, dan is het hele verhaal natuurlijk ook niet duidelijk.
Ik ga er nog even over nadenken hoe ik dat kan oplossen.. (al zullen bekende meelezers wel weten over wat ik het heb)
maandag 3 augustus 2009
Bang voor valkuilen
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Posts
2 reacties:
En 't gewoon omschrijven zónder specifieke namen te noemen? of wordt dat te ingewikkeld? Anders wellicht 'n wachtwoord... tja meis, 't is moeillijk om 'n log op het wereldwijde web helemaal anoniem te houden. Hug, MamaC
Ik hoop voor je dat het de gewenning aan de tranxene is waardoor je je wat beter voelt. Ik denk ook dat zolang je je maar bewust blijft van het feit dat je die valkuilen hebt, je er niet zo snel in zal vallen.
Moeilijk ook dat je een log hebt om je lekker te kunnen laten gaan wat schrijven over je gevoelens betreft, terwijl je dan toch nog op moet letten voor herkenning. Misschien is een wachtwoord nog niet zo'n slecht idee, als je je daardoor een stuk veiliger voelt. Wel houd je er nieuwe lezers mee op afstand denk ik.
Liefs D.
Een reactie posten