Ik voelde me al zo'n waardeloze moeder voor Kind, omdat ik de energie niet heb om allerlei leuke dingen met haar te gaan doen. Ik heb zelfs de energie niet om leuke dingen voor haar te bedenken. Gelukkig is ze snel tevreden met de dingen die we wel doen.
Maar toen begon het nieuwe schooljaar en sinds die dag krijg ik al twee keer per week te horen dat Kind heel lusteloos is en daar het liefst op het bankje ligt en de indruk geeft dat ze ieder moment in slaap kan vallen. Als ze buiten gaan spelen, gaat ze eerst op de grond liggen huilen dat ze niet wil en als ze dan buiten is, pakt ze en fietsje, gaat daarmee achter een boom staan waar ze niet gezien wordt en doet vervolgens niets meer.
Dit beeld past gewoon helemaal niet bij het kind wat ik thuis heb. Waarvan ik me om een uur of vier afvraag of het al kinderbedtijd is, omdat ze zo druk is en de oren van je hoofd kletst.
Ik ben de laatste weken wel veel consequenter geworden en veel meer bewust van hoe ik dingen op haar over breng. Dat ik wel hard kan schreeuwen, maar dat ze dan toch de andere kant op kijkt en net doet of ze me niet hoort. Ik stuur haar dus tegenwoordig met een hele rustige stem naar haar kamer (als ik voor de derde keer moet waarschuwen), waar zij zelf dan gaat schreeuwen en gillen. Maar dat mag. In haar kamer.
En naar mijn idee werkt het, want ze vervalt zelden in herhaling.
Maar dat op de peuterspeelzaal, ik weet het niet... Ben zo bang dat ze mijn stemming oppikt en dat daar afreageert.
Ik weet het gewoon niet. Gelukkig hebben we vanmiddag een afspraak bij het consultatiebureau, dus dan daar maar even voorleggen.
Verder heb ik de indruk dat het met mezelf iets beter gaat, maar ben dan wel erg onder invloed van de medicijnen. Ik zou niet weten hoe ik zonder ben, ben er een beetje bang voor eigenlijk...
Volgende week woensdag de eerste afspraak bij PsyQ, ben benieuwd.
donderdag 17 september 2009
Moedergevoel
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
3 reacties:
Het kan dat Kind je stemming oppikt. En daardoor wat lusteloos overkomt op de psz. Daar zijn wel boeken over geschreven, ouders met een depressie kan een grote impact op kinderen hebben. Ik heb er voor geleerd om dat te herkennen, en het kan zijn dat deze reactie van Kind hiermee te maken heeft. Weten ze het op de psz? Ik zeg het niet om je een schuldgevoel aan te praten, dat heb je volgens mij al genoeg en geheel onterecht. Alsof jij hier om vraagt! Ik denk wel dat het belangrijk is te overleggen wat te doen met Kind. Ik weet dat er boekjes zijn om het bespreekbaar te maken. Als je interesse hebt, kan ik de titels wel eens voor je opzoeken. Ik weet ook niet hoe je er de afgelopen tijd mee om bent gegaan. Maar wat ik altijd geleerd heb, is dat het 't beste is om open en eerlijk te zijn tegen kinderen. Ze voelen namelijk haarfijn aan dat er iets aan de hand is. Dus mocht je dat nog niet gedaan hebben, dan is het misschien tijd om met Kind te bespreken wat er met mama aan de hand is. En dan wel in kindertaal natuurlijk. Zo'n boekje kan je daarbij ondersteunen.
En dan nu maar hopen dat ze je bij het cb niet een geheel ander advies geven, want dan ben je natuurlijk compleet in verwarring :-)
Dat je anders op Kind reageert de laatste tijd heb ik met eigen ogen mogen aanschouwen. Je was inderdaad heel rustig en toen je heel duidelijk uitlegde wat je van haar wilde en wat er zou gebeuren als ze niet zou luisteren ging het meteen heel goed. Ik vond dat echt knap van je en mooi om te zien dat het zo dus werkt.
Ik snap wel dat je je zorgen maakt om hoe Kind is als ze op de psz is. Ben ook wel benieuwd wat het cb hierover gezegd heeft.
Ik denk trouwens ook dat het heel goed kan werken om alles uit te leggen aan Kind. Ik denk ook dat kinderen meer begrijpen dan wij denken.
Fijn dat je je iets beter voelt, ook al is dat momenteel met medicijnen.
Dikke knuffel
Liefs D.
Het lijkt me echt heel beroerd om je hierover zo onzeker te voelen.
Verder heb ik zo weinig verstand van kinderen dat ik er echt geen zinnig woord over durf te zeggen.
Maar dat lijken Pip en D. gelukkig al te hebben gedaan.
Liefs!
Een reactie posten