Mezelf resetten

Oké, ik hou niet zo van hele spontane acties die grote impact hebben (je moet bijvoorbeeld niet met een ingepakte koffer klaar staan om drie weken te gaan kamperen, maar het is dan wel weer iets voor mij om gewoon in een keer te stoppen met de tranxene.
Ik neem ze gewoon niet in dacht ik gisteravond toen ik mijn antidepressiva naar binnen wierp.
Wonder boven wonder viel ik wel vrijwel direct in slaap en heb geen uren liggen tobben. Nee, dat tobben kwam vanmorgen pas, op de fiets, toen ik Kind naar de peuterspeelzaal had gebracht en ik op weg was naar de supermarkt.

Het zit zo: Ik heb gisteren mijn moeder gebeld om te vertellen over het intakegesprek en wat voorlopig de behandeling is. En hoe lief ze ook reageert, er zit altijd wel ergens een steekje onder water. Tenminste, ik heb het gevoel dat ik flink geprikt word door een opmerking.
We hadden het over winterdepressies ed toen ze zei dat ik me inderdaad wat meer terug trok en minder interesse toonde, maar dat begreep ze wel. Dat verwrongen hoofd van mij (let wel: ik zit hier gewoon te therapieën, want ik krijg dit inzicht nu ineens!) maakte daar van dat ik geen interesse toonde en ik wilde al gelijk hevig protesteren. Dat heb ik niet gedaan, maar ik heb wel gezegd dat dat mijn eerste gevoel was, maar dat ik begreep dat zij het van een andere kant zag. Ik heb maar niet gezegd dat ik de bus niet zo lang in durfde naar hun toe en dat ik veel te suf was om daar een dag te gaan zitten. (want ik ben tenslotte wel naar een vriendin geweest, een paar keer zelfs en daarvoor moest ik ook met de bus *rolt met ogen*)
Ik heb het er maar bij gelaten, maar begon vanmorgen op de fiets er toch een beetje over te malen.
Grappig dat het door het op te schrijven weer een beetje recht getrokken is. Wel jammer dat het niet eerder gebeurde, want ik stond ineens midden in de c1000, terwijl ik toch echt naar de Lidl moest. En dan geen Gogo krijgen ook he? Tsss....