Losing control

Ik heb graag alles onder controle. Ja, echt alles! In huis is dat over het algemeen niet zo heel erg moeilijk, maar buiten geeft dat soms wat problemen en zeker als het ergens druk is. Precies, dan schiet ik in een paniekaanval en wil dan zo snel mogelijk weer naar mijn eigen huis, waar de dingen staan waar ze horen te staan, waar alles gewoon werkt zoals het hoort en de mensen, Man en Kind dus, precies zo reageren als ik van ze gewend ben.

Maar nu werkt dat gewoon niet meer en gebeuren er ook de stomste dingen. Laptop (mijn lijntje met mijn digitale sociale leven en mijn hobby's, begint raar te doen en dreigt er mee te stoppen, kind reageert alsof het te veel van mijn gemoedstoestand mee krijgt en ligt op de psz op een bankje te zeggen dat ze zo moe is en ik? Ik probeer met mijn volle vermogen alles maar bij elkaar te houden zoals het was. Ik wil dat niemand onder mijn depressie te lijden heeft en dat alles normaal door moet gaan. En weet je? Dat lukt niet en dat is flink KUT.

En als ik dan ook nog overdag medicijnen bij moet gaan slikken om mezelf maar in de hand te kunnen houden dan kan ik mezelf wel met mijn kop tegen de muur slaan. Ik voel me niet alleen maar zielig en met behoefte aan aandacht; ik ben vooral boos. Boos op mezelf, omdat ik vind dat ik niet functioneer zoals het moet, omdat ik het gevoel heb geen goede vrouw te zijn voor Man en we veel te vaak iets makkelijks eten, omdat ik de puf niet heb om een echte hele maaltijd te koken, omdat het huis er niet uitziet en er al lang een stofzuiger doorheen had gemoeten en meer van dat soort dingen. Maar ik voel me vooral schuldig om Kind. Ik vind mezelf geen goede moeder nu. Ik vind niet dat ze aan liefde en aandacht genoeg heeft, maar ook recht heeft op duidelijkheid en eerlijkheid, maar ik kan haar niet zeggen wat er met mij aan de hand is; dat begrijpt ze niet. En dat hoeft ook niet, want ze is nog zo klein. Ik wil dat ze een onbezorgde jeugd heeft waarin ze niet haar moeder hoeft te troosten, maar waarin wel duidelijk regels en grenzen zijn.

En soms, soms is er een moment waarop ik het gevoel heb dat mijn wereld instort, waarop ik het gevoel heb de bevestiging te krijgen dat ik het inderdaad niet goed (genoeg) doe en dan ben ik stuk. Dan weet ik het niet meer. En dan kan ik alleen maar hopen dat het ooit, ooit voor mijn gevoel weer goed komt. Want iedereen kan wel zeggen dat ik het goed doe en dat ik een goede moeder ben en een goede en lieven vrouw en vriendin en weet ik veel wat, maar zo voelt het nu niet. Integendeel, ik ben de controle over mezelf echt he-le-maal kwijt en ik weet niet waar te beginnen met zoeken.
:(