Hoe is het nu?

Nou, en hoe gaat het dan met mij? Ik weet het eerlijk gezegd niet, ben vlak. Je gaat op een bepaald moment ook aan alles wennen he? Het suf zijn, de rare dingen in mijn hoofd; ze zijn er nog wel, maar ik negeer ze nu een beetje. Soms komt het ineens heel hard naar boven en dat doet dan wel even flink 'pijn'.

Toen ik de afspraak bij PsyQ maakte voor 23 september, dacht ik bij mezelf: Of ik red het niet tot die tijd en draai door, of ik stop alles weer weg en er is niks mee aan de hand.
Het voelt nu een beetje als het laatste; ik voel me heel gelaten.
Ik besef me wel dat dit ook door de medicijnen komt en ben er wel een beetje bang voor als dat straks afgebouwd moet gaan worden.

Verder baal ik er soms echt van dat ik een Man en Kind heb, want dan zou ik het liefst in bed, of onder een steen kruipen en de boel de boel laten. Het is niet zo dat ik niet van ze hou hoor, want ik weet ook dat zij bij mijn redding horen en gewoon bij mij. :)

Ik zit trouwens niet de hele dag te treuren hoor, ik heb nog genoeg plezierige momenten waarbij ik de negatieve dingen even heel ver naar achteren schuif.