Hoe en wat met Kind

Als eerste wil ik even terugkomen op de reactie van Pip op het vorige logje. Ik vind het namelijk best belangrijk om niet alleen te vertellen wat Kind doet, maar ook wat ik (wij) hier thuis doen om het voor haar enigszins duidelijk te maken.
Het gebeurt heus wel eens dat ik moet huilen en dat zij dat dan ziet. Ze reageert heel lief door met haar handje over mijn wang te wrijven en te vragen: "Mama, gaat het?"
Nu kan ik dat als heel schattig opvatten en bij mezelf denken dat ze me troost, maar dat is juist iets wat ik absoluut niet wil!
Mijn zusje is maatschappelijk werkster en zij vertelde een paar jaar geleden dat ouders heel trots vertelden dat hun kind ze zo goed kon troosten. En dat bij haar toen de alarmbellen afgingen, want een kind hoort dat niet te doen. Daarom zorg ik er ook voor dat ik haar lieve gedrag niet als troost ga zien of er om ga vragen. Ik vraag niet aan haar als ik een dip heb om een knuffel omdat ik verdrietig ben, integendeel. Ik vraag haar om een knuffel als ik blij ben en vertel haar dan dat ik heel veel van haar hou.
Als ik verdrietig ben en zij ziet het, dan leg ik haar uit dat ik soms moet huilen, maar dat dat niet door haar komt; dat ik haar ALTIJD lief vind en ALTIJD van haar hou. En dat niet alleen kindjes maar ook wel een grote mensen als mama's en papa's wel eens moeten huilen en verdrietig zijn.
Als ik erg prikkelbaar ben, kan ik erg geïrriteerd op haar reageren, maar ik probeer dit dan juist om te draaien door me niet van haar af te wenden, maar door iets met haar samen te gaan doen.
Ik lig in principe thuis niet op de bank (te slapen), al was ik vorige week wel rechtop zittend in slaap gevallen *bloos* (door de medicijnen).
Volgens mij loop ik ook niet de hele dag te steunen en te kreunen dat ik moe ben of me niet lekker voel.
In het begin had ik het gevoel dat ik mijn depressie moest compenseren door haar te verwennen met extra aandacht en meer toe te laten dan anders. Sinds een paar weken ben ik juist veel consequenter geworden en het lijkt erop dat ze de grenzen weer weet te vinden (en er soms expres even overheen stapt, maar dat is de leeftijd he? ;-))
Ik praat in zo'n situatie dan heel rustig met haar, geef haar ook heel rustig haar waarschuwingen en stuur haar ook rustig naar haar kamer als ze stout is.
Natuurlijk verhef ik ook wel eens mijn stem, want ze mag best ook weten als haar gedrag niet acceptabel is en dat ik daar dan boos om ben.

Bij de psz heeft ze al vanaf het begin van het schooljaar dit gedrag vertoond en het wordt er niet beter op, eerder erger. Ze moeten het stoffen bankje ergens weg zetten, anders ligt ze een paar uur daar op. Dit gedrag vertoont ze thuis dus helemaal niet, hier is ze meestal heel druk en bezig.
Ik heb de leiding ingelicht over mijn depressie en ze weten precies hoe en wat.

Vorige week zijn we bij het consultatiebureau geweest en buiten dat ze goed groeit en zich heel goed ontwikkeld (ze vond haar erg goed en goed verstaanbaar praten (*trots*)) heb ik ook het hele voorgaande verhaal verteld.
De verpleegkundige wist er zo snel ook geen oplossing voor, maar gaat wel contact opnemen met de psz en met de cb arts.
Het kan zijn dat we even bloed moeten gaan prikken, maar zij denkt dat het aangeleerd gedrag is en eigenlijk denk ik dat ook wel.
En daar baal ik dan weer van, want we hebben al genoeg te stellen gehad met haar aangeleerde slechte slaapgedrag.
Maar goed, ik wacht het telefoontje van het consultatiebureau even af...