Boehoehoe...

Ik had het vast al eerder ergens gezegd, maar ik ben zo moe... Het gevoel lijkt ook zo eindeloos. Tegen de tijd dat ik me in de avond weer wat fitter ga voelen, is het tijd om mijn medicijnen in te nemen.
De afgelopen weken had ik de reminder op mijn telefoon op 9 uur 's avonds gezet, zodat ik mijn medicijnen niet pas om een uur of elf naar binnen zou mikken met het gevolg dat ik de hele volgende dag duf was. Het gaat nu ook wat beter, maar ik ga het toch nog een uurtje vervroegen.
Ik kan er overdag ook niet aan toegeven en een uurtje gaan liggen, want er loopt hier nog wel een Kind rond die ook (vooral heel veel) aandacht wil. Het komt er dus een beetje op neer dat ik mezelf iedere dag weer forceer.
Als man dan in het weekend thuis is, of op andere dagen dat hij vrij is, dan neemt hij zoveel van me over en dan voel ik me gelijk weer schuldig. Ik vind dan weer dat hij ook van zijn vrije dagen moet genieten en niet de hele dag met Kind 'opgescheept' zitten omdat ik dan zo nodig wil rusten.
Ik weet ook zeker dat hij dat helemaal niet zo ziet en dat als dat wel zo was hij het met alle liefde voor me doet. Die man is zijn gewicht in goud waard, echt!

(Kind staat nu keihard te gillen in haar slaapkamer, dus de peuterpubertijd speelt weer even op, zucht...)

Er komen steeds weer wat dingetjes naar boven die ik eigenlijk ook wel wil vertellen, die ook bij mijn verhaal horen en dat ga ik stukjes bij beetjes ook doen. Ik vind het voor mezelf ook fijn om het hele plaatje compleet te hebben.

De communicatie in mijn ouderlijk gezin (heet dat zo? Het gezin van mijn ouders en zusjes dus, niet wat ik nu heb) is eigenlijk altijd best eeeh... Slecht is het goede woord niet, maar er mankeerde nogal wat aan.
Zo hoorde ik (toen woonden we allemaal nog thuis!) pas na een week dat de verkering van mijn zusje uit was en later, toen ik wel het huis uit was, bleek mijn moeder de dingen die ik aan haar vertelde niet te bespreken met mijn vader. Daardoor stond hij nog wel eens voor verrassingen wat mij betreft.
Nu hoorde ik pas dat mijn vader eigenlijk helemaal niet zo goed wist hoe het met me is en waar ik eigenlijk last van heb, dus ik besloot iedereen een mail te sturen. Mijn ouders (allebei!), mijn zusjes, mijn tante en oom en mijn nichtje. Dit zijn de mensen die het dichtst bij me staan en ik vind het belangrijk dat ik ze niet afscheep met een vage 'mijn depressie speelt weer op', maar dat ze er recht op hebben te weten hoe het echt met me gaat en waarom ik soms op een bepaalde manier reageer, of helemaal niet (geheugen als een zeef en zo).
Ik heb er ook echt in uitgelegd dat ik paranoïde gedachten heb en dat vond ik best wel heftig om te doen eigenlijk...

Mijn moeder belde dezelfde dag nog om er eens lekker uitgebreid over te praten. Mijn tante (en oom) en nichtje stuurden een heel lief mailtje terug met dat ze er wel van geschrokken waren, maar dat ze er altijd voor me zijn. Met mijn jongste zusje had ik het er de dag ervoor al uitgebreid over gehad, dus die reageerde wat later. Mijn vader reageerde ook pas een paar dagen later, maar ik was stomverbaasd dat hij überhaupt reageerde. En ook zo lief en begripvol, ik moest er echt van huilen, voelde me zo opgelucht. (mijn vader is niet zo'n prater) Gisteren had ik hem nog even aan de telefoon naar aanleiding van mijn intakegesprek en toen zei hij dat hij heus wel met mijn moeder praatte hoor! En daar moest ik dan weer even van glimlachen. Het deed me goed om hem te horen.

En tsja, van mijn oudste zusje bleef een antwoord uit en ondanks dat ik het er met haar vlak voor die mail er ook over had gehad, vond ik het toch wat teleurstellend.
Ja, gisteravond kreeg k een mail dat ze heel benieuwd was hoe de intake was gegaan en dat ze wel belde als ze terug was uit 'een grote hoofdstad ergens in Europa'.

Ik weet wel dat het allemaal niet zo dringend is en dat het voor haar anders voelt dan voor mij, maar op de een of andere manier wil ik gewoon AANDACHT.
Ik wil dat mensen aan me vragen hoe ik me voel en hoe het gaat en dat ik dan gewoon KUT kan zeggen en uit kan leggen waarom, zonder dat iemand met zijn ogen allemaal vluchtwegen zoekt of een verhaal van mij op zichzelf betrekt. Echt, ik kan alles kwijt bij Man, maar iemand anders is ook wel eens fijn.
Goed, dan voel ik me dus weer heel egoïstisch, want ik ben natuurlijk niet de enige met problemen en mensen hebben het gewoon druk, druk, druk en heel veel andere dingen te doen, behalve naar mij luisteren.
Maar soms voel ik me als Kind die huilend haar armpjes om mijn nek klemt en haar tranen laat lopen omdat ze verdriet heeft. Maakt niet uit waarom, groot of klein verdriet, in mijn armen is ze veilig.
Ik wil ook zulke armen, de hele dag door. De hele dag mensen die tegen me zeggen dat het heus wel goed komt en dat huilen mag, altijd!

IK VOEL ME ZIELIG!