Vol hoofd

Als Kind nu even lekker blijft spelen, heb ik even de tijd en de rust om hier wat neer te tikken. Ik wil er geen halfslachtige stukjes van maken die niet mijn gevoel in zijn totaliteit kunnen weergeven en er een rommelig geheel van maken.*

Ik schiet bijna automatisch weer terug in de 'mooi weer' stand en dat moet ik heel erg vermijden. Wat ik ook moet vermijden, en het is juist heel goed om daar NU mee bezig te zijn, is dat ik in de slachtofferrol terecht kom. Nee, niet terecht kom, maar dat ik me daar in laat zakken. Het overkomt me niet, ik heb daar actief deel aan. Ik moet dus heel actief zorgen dat dat niet gebeurt! Ik ben geen slachtoffer, van niks, van niemand, ik heb mijn leven in eigen hand(en)! Ik ben er alleen niet altijd even handig mee.

Gisteravond stuurde ik een mailtje naar mijn zussen met het verhaal van de depressie, de medicijnen en het daarom niet goed kunnen concentreren (we moeten iets organiseren en afspreken en dat lukt me nu even niet zo goed) en ik kreeg echt een mail terug vol met dooddoeners in de trant van :'het is ook altijd wat met jou' en 'ga dan wat leuks doen'
JA, het is altijd wat met mij, ik heb namelijk een CHRONISCHE depressie en NEE, ik vind op het moment niet heel veel leuk. Ik heb zo'n zin om dat terug te mailen,maar ik doe het niet. Ze bedoelt het goed, dat weet ik wel... Maar toch he, maar toch...

Verder ben ik gisteren bij de huisarts geweest. Het is zo'n lieve man die precies de goede vragen weet te stellen en niet veel woorden nodig heeft om je goed te doen voelen. Niet dat hij je met die woorden geneest (was het maar waar), maar hij geeft je wel het gevoel dat je je niet aanstelt en dat het nou eenmaal zo is. Ik ben dol op die man!

Mijn medicijnen zijn in ieder geval gehalveerd, zodat ik nu ook voor vier uur 's middags wat wakkerder wordt (bleef eerder tot die tijd in een 'roes' hangen). Ik ga ook met een therapeut praten. Misschien voor een keer, misschien vaker.

Ik wil ook even terug komen op de reactie van Pip, een paar stukjes eerder, over de medicijnen.
De antidepressiva kan en wil ik niet verminderen. Ik heb dat ooit gedaan, omdat ik heel graag zwanger wilde worden. Toen hield ik het vol, maar dat lukt nu niet meer.
Ik heb een depressie met vitale kenmerken (zonder het gewichtsverlies helaas ;-)) en zodra ik ook maar iets verminder aan de medicijnen, krijg ik een heleboel symptomen terug. De Tranxene die ik nu gebruik, wil ik straks wel weer weg hebben.

...

Er gebeurt veel tijdens het schrijven van dit stukje, want ik heb geprobeerd een psychiater te bereiken. De eerste die ik belde gaat morgen op vakantie en heeft pas half september weer ruimte voor een afspraak en de tweede is pas maandag weer bereikbaar.
Nu heb ik zelf al last van uitstelgedrag, maar nu ik eindelijk het lef heb om te bellen, is het niet leuk als ik tot maandag moet wachten.

Ik wil zo veel schrijven, ik wil zo veel vertellen, maar wat er in mijn hoofd gebeurt is gewoon niet in woorden uit te drukken, ik kan het niet.
En nee, ik ben niet zielig, echt niet. Ik wil ook geen medelijden, want ik ben en blijf gewoon de vrouw die ik al was, alleen met een vol hoofd.


*Is het toch nog rommelig geworden..