De ochtenden zijn het allerergst. Als ik nou eens uit kon slapen en daarna in een stil huis rustig wakker worden...
Maar nee, ik word vroeg in de ochtend gewekt door Kind en heb daarna geen rustig denkmomentje voor mezelf meer. Zelfs op het toilet wordt de deur nog open gerukt.
Het gebeurt dus regelmatig dat ik gefrustreerd op Kind reageer en mijn woorden er harder en strenger uit komen dan ik überhaupt bedoeld had. En dan maar sorry zeggen en knuffelen en haar verzekeren dat ik heel veel van haar hou. Ik ben bang dat dat niet over komt en ze zich alleen maar een 'boze' moeder herinnert, ook al komt ze steeds naar me toe om me te vertellen dat ze me lief vindt en om een kusje te geven op het dichtstbij zijnde lichaamsdeel.
Ik kan van alle kanten horen dat Kind niet overkomt als 'niet geliefd' (mijn God, ze is het allerdierbaarste in het hele universum), mar de onzekerheid blijft.
De ochtenden kosten me zo veel energie...
vrijdag 31 juli 2009
's Morgens
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Posts
5 reacties:
Zelfs ik, nooit last van depressies, reageer wel eens zo tegen dochter. Je ben het je bewust, dat is al zo belangrijk! Ik denk dat het wel losloopt. En als je blijft twijfelen: in de bib zijn boeken zat over dit soort onderwerpen, misschien dat man eens zo'n boek voor je kan halen om wat tips op te doen?
Soms zou je willen dat je eens effies een nachtje hotel kon nemen he? Heb ik ook..
Oh lieverd... mijn moeder vroeg me laatst of ik haar depressies mee had gekregen en ik kan me alleen maar herinneren dat ze afentoe met migraine in bed lag... verder staat me alleen maar mijn ruzies met mijn broer bij en mijn lieve moeder... ze zal vast momenten hebben gehad dat ze lelijk deed tegen ons... net zoals ik heel lelijk tegen mij dochter heb gedaan tijdens mijn depressie in 2004... Ik heb wel veel gehuild toen... en ik heb veel aan mijn meissie gehad... (die was toen wel al een tiener) Maar veel knuffelen en veel zeggen dat je van haar houd is alleen maar heel goed... emoties tonen aan je kleine knuffeltje is ook alleen maar goed...
Je kan best afentoe zeggen dat je een beetje verdrietig bent en dat je knuffels nodig hebt... hoe klein ze ook zijn... ze houd wel van je en snapt echt wel wat verdriet en liefde is...
Heeeeeeele dikke knuffel!!
De onzekerheid van 'n moeder naar haar kind is volgens mij universeel. Iedere moeder zal zich afvragen of ze het wel goed doet, of ze niet beter dit of dat had moeten doen, zó had moeten reageren of juist níet zó. En of jij je met deze opmerking gesterkt voelt, weet ik niet. Hoop 't natuurlijk wel maar als die onzekerheid er zit, is die moeilijk weg te nemen. Hopelijk leer je snel weer op je eigen intuïtie te vertrouwen. U is 'n mooi mens die 'n héle hoop liefde geeft aan haar geliefden om haar heen. Je moet alleen ook 'n btje voor jezelf bewaren, en durven te ontvangen. Om maar met de shampoo reclame te spreken "omdat je 't waard bent!" xxx
ps: met 't feit dat ik schreef dat 't universeel is dat moeders die zorgen hebben, wil ik jouw gevoelens overigens niet wegbagetelliseren (zal ik dit woord nu EINDELIJK goed gespeld hebben ;-)) ik zou je alleen zo graag willen vertellen dat je niet alleen staat in die gevoelens. Klaag! Klaag 's goed! Het is volgens mij gewoon góed voor je! Je schrijft dat je het vroeger niet mocht en ik krijg daardoor 't gevoel dat 'r 'n hoop opgekropt oudzeer zit. 'n Mens móet gewoon af en toe vréselijk z'n hart kunnen luchten. Door af en toe 's ff flink te kunnen zeiken, kun je wellicht ook weer beter de zonnige kanten herkennen en voelen. x
Een reactie posten