Schreef ik laatst dat de reactie van een van mijn zusjes zo tegen viel, belde 's avonds de andere op om eens rustig te praten. Dat was heel fijn. We zitten qua karakter ook best op een lijn, dus ze begrijpt me al heel snel.
Maar... Dat andere zusje, van dat mailtje zeg maar, heeft me nu per email ontzettend geholpen! Ik had namelijk al twee psychologen gebeld voor een afspraak, maar die gaan dus allebei met vakantie. Ik kreeg een heel klein beetje paniek gevoel, maar dacht dat ik het wel kon gaan redden tot september. (ondanks dat de huisarts had gezegd dat ik hem moest bellen als ik niet snel een afspraak kon maken *schaam*)
Ik benoemde dat vanmorgen in een mail aan haar en zij raadde me aan om eens contact met Psyq op te nemen, daar kon ik me zelfs online aanmelden! Aangezien opbellen voor mij een hele dikke en hoge drempel heeft, heb ik dit gedaan. Jawel! En ze nemen binnen 48 uur contact met me op.
Oh, ik ben zo zenuwachtig! Waarvoor? Ik ben natuurlijk weer bang dat ze vinden dat ik me aanstel.
Verder ben ik nog steeds suf, suf, suf van die tranxene. Tegen de tijd dat ik me weer lekker ga voelen, moet ik een nieuwe innemen. Daar word ik best verdrietig van, maar ik kan nu niet zonder, het moet gewoon!
Ik wil gewoon alleen maar blij zijn...
dinsdag 28 juli 2009
Op naar een afspraak
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Posts
4 reacties:
Ze vinden vast niet dat je je aanstelt... ze hebben er niet voor niets voor geleerd... Ze weten wel degelijk dat je nu een steuntje nodig hebt... dus zet dat maar van je af...
en als ik je ergens blij mee kan maken... ook al is het voor 5 minuten dan wil ik dat graag voor jou doen... dikke knuf...
Fijn dat de reactie van allebei de zussen op deze manier behoorlijk de andere kant om wordt gedraaid.
En fijn dat je kan mailen, maar ja dan moet je weer op hen wachten. Het is ook altijd wat hè?
En aanstellen....jij. Ammenooitniet. Als er één altijd flink is en zich niet aansteld dan ben jij het wel. Knoop dat goed in je oren! :-) Ook dat de huisarts had gezegd dat je anders contact met hem op moest nemen als je niet snel een afspraak had, zegt alles.
Je moet (mag) gewoon dicht bij jezelf blijven en eerlijk, niet flink willen zijn tegenover hulpverlening want daar kunnen ze natuurlijk niets mee.
Ik hoop dat je snel wat hoort.
Liefs D.
Fijn dat je zussen er allebei op hun eigen manier voor je zijn.
En balen dat die medicatie je maar zo suf blijft maken! Ik slikte jarenlang medicatie voor allergie waar ik suf van werd. Vast niet zo erg als jij nu hoor, maar toch wel behoorlijk. Toen ik in januari de katten weg deed, had ik die medicijne niet meer nodig. Ineens kan ik weer opblijven tot 1 uur 's nachts! Wat een verschil! dus kan me er wel een klein beetje iets bij voorstellen en snap dat je er van baalt.
Maar, first things first. Eerst beter worden, dan de medicatie afbouwen. Top dat je bij Psyq terecht kan, daar zit die vriendin van mij ook en ze is er erg over te spreken...
Zeg lieverd, ik hoop dat je 't gevoel van "aanstellen" 'ns achter je kan laten. Deze mensen zijn ervoor opgeleid en krijgen ongetwijfeld veel meer mensen die met soortgelijke "rommelende hoofden" rondlopen zoals jij. Héél goed dat je die stap hebt gezet dat je je hebt aangemeld! Way to go girl! Dikke kus, MamaC (laat ik me dan maar ff zó noemen, u know exactly who i am ;-))
Een reactie posten