Naar de huisarts

Woensdagmiddag zat ik met angst en beven mijn verhaal aan de huisarts te vertellen. De huisarts waar ik al bijna 20 jaar kom en die me intussen wel heel goed kent.
Hij begreep me heel goed en vond het ook verstandig dat ik was gekomen. Hij vroeg zelfs of ik zelf al in mijn hoofd had wat ik wilde, haha!
Nou, therapie wil ik dus het liefste niet. Niet dat ik iets tegen therapie heb, want het half jaar deeltijd therapie wat ik vijf jaar geleden deed, was heel goed en ik heb er ook veel aan gehad, maar ik heb gewoon geen zin om alles weer naar boven te halen. Ik heb dat nu al een paar keer gedaan en op een gegeven moment ben ik er gewoon klaar mee. Dus.
Hij kon dat wel begrijpen, maar hij zou het ook fijn vinden als ik wel een paar gesprekken zou hebben met een therapeut, desnoods degene die ik als laatste had. Helaas gaat dat niet lukken, want zij zat in het laatste jaar voor haar pensioen.
Nu heeft hij met Tranxene voorgeschreven en me de opdracht gegeven om de komende twee weken goed na te denken over therapie en dan bij hem terug te komen.

Van die therapie weet ik het echt nog niet hoor, maar ik heb dus nog even de tijd.
Die medicijnen maken wel dat ik goed slaap en niet nog tijden wakker lig met de angst om dood te gaan (ja, zo erg was het dus), maar ik moet ze echt wel vroeger in de avond innemen, want ze werken 's morgens nog erg lang door. Ik ben echt niet vooruit te branden.