Na een lange nacht

Ik weet nog dat ik het vlak na de vorige depressie (vijf jaar geleden) heel moeilijk vond om niet terug te glijden. Ik had tenslotte zo lang in een depressie geleefd dat dat heel vertrouwd en bekend was geworden. Uiteindelijk is dat gevoel wel weg gegaan hoor en kon ik gewoon verder met gezond zijn.

Nu merk ik steeds meer dat ik niet alleen wat symptomen had/heb ten teken dat het niet zo goed met me gaat, maar dat ik gewoon weer in een depressie zit. Niet zo erg als ik eerst had, maar toch... Ik was echt vergeten hoe rot het was om depressief te zijn, bah!
Ik ging er maar weer eens op googlen om te kijken wat er ook al weer bij hoorde en daar las ik dat het 's morgens gewoon het ergste is en dat het in de loop van de dag wat beter gaat. Hoe waar is dat zeg!
Ik sta 's morgens echt op met het idee dat er een hele lange en zware dag voor me ligt, want in tegenstelling tot eerder, kan ik nu niet in mijn bed blijven liggen, of onder een dekentje op de bank. Of constant aan mijn computer drie pakjes sigaretten per dag weg rokend. Ja, zo erg was het toen!
Nu rook ik al bijna zes jaar niet meer en heb een Man en een Kind om voor te zorgen en dat is maar goed ook.
De dag velt alleen zo zwaar en ik zie er dan ook echt tegen op, zeker omdat Kind geen dutje meer doet en ik me niet even in mezelf kan terugtrekken.
Gelukkig trekt het in de loop van de dag best wel bij. Om een uur of vier heb ik een 'man met de hamer' moment, maar dat lijkt normaal te zijn, gezien de cup-a-soup reclames. ;) Daarna gaat het alleen maar beter, wel met het gevaar dat ik door te lang opblijven mijn ritme in de war ga gooien.
Nu neem ik mijn tranxene wat vroeger in de avond in en ben daardoor eerder moe en lig dan ook eerder op bed.
Maar, dan moet je niet, zoals ik gisteravond deed, ook nog een fikse pijnstiller erbij innemen, want ik lag binnen een uur op bed met het gevoel dat ik knetterstoned was. Ik had echt even het gevoel dat als ik mijn ogen dicht deed, ik ze nooit meer open zou doen.
Gelukkig viel het allemaal mee en ik heb Man nog kunnen vertellen (die een half uur later naar bed kwam) dat ik stoned was en werd ik vanmorgen ook weer gewoon wakker. Ik heb wel bijna het klokje rond geslapen, dat wel. :)

Vandaag ben k erg suf, misschien nog daardoor nog, en merk dat ik erg traag ben met denken en bewegen. Het lijkt ook wel alsof mijn gevoel weer wat afgevlakt wordt.
Nou ja, ik kan alles en mezelf wel gaan analyseren, maar in dit denktempo schiet het toch niet erg op. Laat ook maar, haha!

Wat ik wel nog even kwijt wil, in reactie op het commentaar van Pip, is dat ik het heel erg fijn vind als er gereageerd wordt. Ik hoef geen medelijden, maar meeleven is ook erg fijn. ;) Vragen stellen en eigen ervaringen vertellen is natuurlijk ook prima, samen delen is erg prettig.

Wat kun je nou het beste tegen me zeggen? Hm, lastige vraag...
Zinnetjes als 'Kop op!' en ' Ga eens wat leuks doen!' helpen niet zo heel erg veel. Op het moment is er niet zo heel veel leuk genoeg om te gaan doen, maar dat ligt weer aan de stemmingsstoornis. Dat komt later wel weer terug.
Gewoon proberen mee te voelen, begrip te tonen en desnoods vragen te stellen. Of desnoods, als je het echt niet weet, me te laten weten dat je het gelezen hebt, dat vind ik al erg fijn. :)

(ik ben hartstikke suf, dus het kan zijn dat sommige zinnen niet goed opgebouwd zijn, of dat het verhaal niet lekker loopt; zo gaat dat momenteel in mijn hoofd ook, van de hak op te tak. vergeef me! ;))