Hoe en wat

Nou goed, ik doe het in stapjes. Het is me trouwens opgevallen dat ik, als het te moeilijk, of te negatief wordt, de neiging heb om in de je vorm te gaan schrijven. Ik wil echt proberen dit dicht bij me zelf te gaan schrijven en het gewoon bij ik te houden.

De laatste maanden vielen er wel een paar dingen aan mezelf op, maar ik dacht dat het van voorbijgaande aard was. Zo kon ik 's avonds niet in slaap komen en werd de tijd dat ik naar bed ging steeds later en dan lag ik vaak nog een tijd wakker. Dan lag ik te denken aan hoe erg ik het zou vinden als ik dood zou gaan en dat ik dan niks meer van Kind zou meemaken en dat dat heel erg KUT zou zijn. Maar ook dat ik bang ben dat er echt niks meer na de dood is en dat het heel erg raar zou zijn om er gewoon helemaal niet meer te zijn. Dan merkte ik dat mijn hart steeds sneller ging kloppen en dan dacht ik: 'Zie je wel, mijn hart stopt er straks gewoon mee!'

Of als ik door de stad fiets, dat ik dan bang ben dat er wat met me gebeurd en dan niet gewoon een auto-ongeluk, maar de meest erge en verschrikkelijke dingen waarbij het er uiteindelijk op uitdraait dat ik verkracht en vermoord in de bosjes lig.

Dat is al vermoeiend, maar dan ben ik ook nog eens verschrikkelijk achterdochtig en denk ik bijvoorbeeld bij een niet beantwoorde mail al dat men mij niet leuk, aardig, slim genoeg vind en voel ik mezelf een afschuwelijk dom gewrocht.

En ergens, heel diep in mijn hoofd, weet ik dat het onzin is, dat het iets is wat in mijn hoofd ontstaat en ik denk dat dat stukje het enige is wat me af en toe nog bij de werkelijkheid houdt. Maar het feit dat al die rare dingen in mijn hoofd gebeuren, betekent dat het niet goed gaat met me en daar moet gewoon wat aan gedaan worden. Voor Man en Kind, voor mijn Dierbaren, maar vooral voor mezelf. Ik wil het ook leuk hebben. :)

Ik had het er met de huisarts nog over dat ik dit soort dingen vroeger veel langer weg wist te stoppen en dat ik pas actie begon te ondernemen als ik opmerkingen van familie en vrienden kreeg dat ik me begon te verstoppen en niks meer van me liet horen.
Nu is dat een heel ander verhaal met een Man en een Kind; nu moet ik er wel over praten. Niet dat Man er naar vroeg, maar ik wil gewoon dat hij weet hoe het met me gaat, dat verdient hij als Man van mij. En ik heb hem nodig, net als Kind.