Het was even rustig hier, maar dat was het in mijn hoofd niet hoor! Ik heb geloof ik wel 28 logjes geschreven in mijn hoofd, maar ben ze intussen al net zo hard weer vergeten.
Laat ik maar gewoon wat recente dingen van me afschrijven...
Vrijdagavond besloot ik mijn Tranxene eens een keer niet in te nemen en, oei, wat kreeg ik achteraf van een hoop mensen op mijn kop.
Ik zal even uitleggen waarom ik dat deed: ik heb voor 14 dagen Tranxene gekregen van de huisarts en moet dan (aankomende woensdag) terug komen voor een gesprek. Ik wilde weten of de Tranxene nog heel veel effect op me had, of ik het echt nodig had, voor ik weer naar de huisarts moest. De beste dag waarop ik dat kon doen, was vrijdagavond, want dan zou ik de zaterdag zonder werking van de meds zitten en dan was Man in ieder geval bij me.
Nou, ik heb het geweten, want ik was diezelfde nacht al aan het spoken en er vloog die zaterdag weer van alles door mijn hoofd. Qua energie was het wel heel lekker, want ik was natuurlijk niet meer zo duf en kon wel bergen verzetten. Maar dat is echt niet zo lekker als er steeds allerlei rare dingen door je hoofd schieten. Ik heb gelukkig wel veel met Man kunnen praten en die heeft me bijna vakkundig door de dag geloodst (en gebruik gemaakt van mijn energie door maar het hele huis op te ruimen ;-)).
Wat er intussen wel gebeurd is, is dat ik therapie, of in ieder geval een paar gesprekken, niet uitsluit, maar eerder toejuich! Toen de huisarts er over begon, deinsde ik in gedachten al naar achteren met mijn rug tegen de muur, maar nu weet ik dat het gewoon moet en dat ik het eigenlijk ook wel wil. Ik wil alleen niet alles weer helemaal naar boven halen, want met heel veel dingen ben ik gewoon klaar. Ik wil nu alleen leren omgaan met die verschrikkelijke klotedepressie waarvan ik weet dat ik er nooit meer vanaf kom en waarvan toch steeds stukjes terug blijven komen. Ik wil leren dat te handelen, om gedachtenpatronen om te buigen en dat soort dingen.
Pfff, ik vind het best moeilijk om er over na te denken, omdat ik bang ben dat ik iets trigger en dat dan het einde zoek is. Ik probeer hier ook steeds meer iets bloot te geven om te zien of het allemaal nog veilig blijft bij me, dat ik er niet doorheen schiet of zo.
Ik heb vroeger veel te veel en veel te lang dingen weg gestopt, dat het nu gewoon heel moeilijk is om dingen er uit te laten komen. Het is geen onwil, het is een vaardigheid die ik mis.
Nou ja, ik hoop maar dat het duidelijk is.
Ik neem de reactie van de anonieme reageerder mee naar de huisarts qua therapietip!
zondag 19 juli 2009
Het leek rustig...
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Posts
2 reacties:
Ik ben eigenlijk best benieuwd of je dat medicijn niet in een heel kleine hoeveelheid kunt nemen. Ik heb een vriendin die ook steeds last heeft van depressies. Zij baalde net als jij enorm van medicatie, omdat het haar gevoel afvlakte en ze suf en moe werd. Tenslotte ontdekte ze zelf, door een beetje te experimenteren (wat natuurlijk eigenlijk niet mag) dat het voor haar werkt als ze een half pilletje per dag neemt. En later, als ze weer beter in haar vel zit, om de dag een half pilletje. Maar ze gaat nooit meer zonder, omdat ze weet dat het dan vroeg of laat weer mis gaat. Misschien iets om met de huisarts te overleggen?
Het is me allemaal heel duidelijk. Misschien denk je voor jezelf dat je rommelig overkomt (denk ik zelf heel vaak met betrekking tot mijn depressieve gedoetjes) maar dat is dus helemaal niet zo!
Ben zelf de afgelopen week bezig geweest om knopen door te hakken, dingen te bekijken en na te denken over wat ik nu eigenlijk écht wil, aan de ene kant goed natuurlijk maar aan de andere kant voel ik me nu zoals in je volgende stukje...het liefst zou ik de hele dag even gewoon aan me voorbij willen laten gaan.
Afijn, wat jij dus schrijft over dat je vaardigheden mist over dingen eruit laten komen die je zoooo lang weg hebt gestopt, dat klinkt dus heel erg herkenbaar!
Hoe moeilijk ik het ook heb met heel veel dingen, het blijkt nog steeds veiliger te zijn voor mijzelf om daarin te blijven hangen dan de boel te veranderen. Vastgeroeste patronen zeg maar... :-(
Dingen loslaten is ook al zo moeilijk, ik maak die berg op mijn schouders maar groter en groter.
Voel me vaak wel een masochist want ogenschijnlijk vind ik het geweldig om de ellende van de hele wereld te dragen.
Hoe dan ook, ik voel me met de AD niet veel beter, merk alleen dat het een béétje de boel vooruit heeft geholpen maar meer niet. Ik verwacht van die AD gewoon veel meer, wondermiddeltje wat de zooi allemaal ineens verandert zodat ik zelf niets meer hoef te doen (of beter gezegd niet meer kan falen in het niet doen).
Ben zooooo moe!
En zit nu je reageerstukje vol te mieteren met mijn woorden, dus stop maar even voor het écht teveel wordt ;-)
knufff lieffie van een mal beertje
XXX
Een reactie posten