Tot nu toe

Even wat uitleggen: ik heb al een jaar of twintig regelmatig last van depressies en depressieve perioden. Tussen de acht en de tien jaar geleden ben ik begonnen met het slikken van antidepressivum.
Vijfenhalf jaar geleden raakte ik in een hele diepe depressie waarvoor ik met spoed in groepstherapie ging. Ik had toen geen idee dat het zo slecht ging, maar dat vond degene die mijn intakegesprek deed dus wel. Na een paar maanden therapie kreeg ik enorme last van paranoïde gedachten en dacht dat iedereen mijn gedachten kon lezen (daarom moest ik dus ook 'netjes' denken) en dat er op iedere hoek van de straat iemand stond om me in de gaten te houden.
Ik heb dat toen aangekaart bij de psychiater die mij meteen antipsychotica voorschreef. Achteraf vertelde hij me dat ik tegen een opname aanzat, het enige wat me daarvan gered heeft, was mijn realiteitszin; dat ik wist dat die paranoia niet klopte.
Die medicijnen hielpen goed, maar ik kwam wel twintig kilo aan die ik er nu met alle macht af probeer te krijgen.

Later dat jaar kon ik stoppen met therapie omdat het weer goed met me ging. De antidepressivum (ad) werd op een onderhoudsdosis gezet en de huisarts vertelde mij dat ik dit de rest van mijn leven zou moeten blijven slikken. Ik kwam nou eenmaal serotonine tekort.

Het jaar daarop wilde ik heel graag zwanger worden, dus ben ik onder begeleiding van de huisarts gestopt met de ad. Dit ging heel goed, veel beter dan ik verwachtte. Ik was er ook erg trots op.
Ik was heel snel zwanger en tijdens de zwangerschap heb ik ook nergens last van gehad.

Na de bevalling kwamen er weer zoveel symptomen op dat ik toch weer begonnen ben met ad. Of het een post partum depressie was, of dat mijn 'gewone' depressie de kop weer op stak maakt verder niet zo heel veel uit.

Dat is bijna drie jaar geleden en al die tijd is het goed gegaan. Nu dus niet meer; er komt weer van alles mijn kop in zetten wat niet klopt. Dingen die voor een ander, gezond mens hele gewone gedachten zouden zijn, maar die bij mij betekenen dat het fout gaat.

Hoe en wat vertel ik later wel, ik eb er nu even de puf niet meer voor...