Aansteller

Ik zat gisteravond met Man te praten over hoe ik me voelde en wat er allemaal met me gebeurde en ik voelde me zo'n aansteller. Ik mocht vroeger nooit klagen van mijn ouders, dus ik ben er ook niet goed in. Als ik eindelijk besloten heb om toch maar te zeggen dat ik hoofdpijn heb en Man zegt dan bv dat hij moe is, dan klap ik helemaal dicht. Ik heb dan het gevoel dat als ik zou klagen, ik hem zijn moment van aandacht af zou nemen. (pff, moeilijke zin, ik hoop dat het duidelijk is wat ik bedoel) Maar goed, iedereen klaagt iedere dag wel eens, dus ik kom nooit aan mezelf toe. En dat is helemaal mijn eigen schuld en dat weet ik.

Maar dat ik me een aansteller voel is niet zo leuk. Ik heb vanmiddag een afspraak bij de dokter en ik heb nu al het gevoel dat hij me kinderachtig gaat vinden en mijn klachten belachelijk. Dat hij gaat zeggen dat die dingen heel normaal zijn en dat iedereen ze heeft.
Ergens in mijn hoofd weet ik dat dat niet zo is, maar mijn gevoel overheerst momenteel en dat is niet zo handig..