Wat een week, wat een week...
Ik had me zo goed voorbereid op wat zou gaan komen en toch is het heel anders gelopen dan verwacht.
Het weekend ervoor liep ik echt nog steeds af te kicken van de tranxene, voelde van alles in mijn hoofd wiebelen, maar 's maandags was dat wel voorbij. Het ging verder eigenlijk wel goed.
Op een bepaald moment voelde ik me niet lekker en zaten er wat dingen dwars, maar die heb ik toen aan de anderen verteld. Ik kreeg van mijn schoonmoeder helemaal geen reactie; ze stond maar een beetje naar opzij te kijken en op een gegeven moment ging ze zelfs achter in de kamer zitten en toen kreeg ik echt het gevoel dat het haar niet interesseerde. Ik voelde een huilbui opkomen en ben toen naar onze slaapkamer gelopen. Na een poosje kwam schoonzusje met me praten en die heeft schoonmoeder erbij gehaald. Daar ben ik toch zo blij om, want nu blijkt dat haar reactie er een uit onmacht was; ze leefde juist heel erg mee en vindt het ook heel erg voor me, maar ze is zo bang dat ze iets verkeerds zegt.
Uhm, tsja... Wat zal ik daar op zeggen? Sommige dingen vallen wel verkeerd ja, dat klopt, maar ik heb liever dat ze het aan me vraagt, dan dit.
Ik heb haar beloofd me wat flexibeler op te stellen en zij heeft beloofd meer te communiceren. Dat is al heel veel beter dan het was!
Het eind was gewoon ronduit kut. Op een moment dat ik nog volop vakantie aan het vieren was, was het ineens over. Daar ga ik niet teveel op in, maar er was geen ruzie, er waren alleen al een paar mensen die naar huis wilden.
En hup, daar gingen mijn geestelijke voorbereidingen. Ik ben echt een paar dagen van de wap geweest. En zaterdag heel veel last gehad van pijn van fibromyalgie. Maar ik heb gelukkig heel goed en heel veel met Man kunnen praten en dat heeft heel veel geholpen.
Ik merk wel heel goed dat mijn gevoel niet meer afgevlakt wordt door de tranxene; wat zijn al die emoties weer heftig zeg! En ik lig nu ook 's nachts niet meer in coma; val slecht in slaap en wordt ook een paar keer per nacht wakker.
Morgen begin ik met lichttherapie en ik ben heel benieuwd hoe snel en hoe goed het gaat werken!
zondag 4 oktober 2009
Wat een week....
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Posts
2 reacties:
Weet je, ik ben niet depri, maar ik kan me de situatie levendig voorstellen. Familieweekendjes zijn ALTIJD heftig. Ze kosten energie want je moet met allerlei mensen rekening houden en ik heb ook altijd het gevoel dat ik dat vooral doe (rekening houden) en de anderen niet. Ik kom ook altijd met een kater thuis, ondanks dat er dan ook leuke momenten waren.
Ik hoop dat de lichttherapie jou goed gaat helpen, ik hoor daar altijd wel goeie verhalen over. Hoe zit het eigenlijk met jouw vitamine B12? Een vriendin van mij met depressies bleek een tekort te hebben, sinds ze maandelijkse injecties krijgt gaat het veel beter met haar. En zij heeft ook een supergoede therapeut, zonderling mens maar heel to the point en ze behandelt maar een paar weken. Dus geen oeverloos gezwets, maar heel praktisch: waar gaat het mis en hoe kun je het anders doen? Haar stelling: doe wat je deed en je krijgt wat je kreeg.
Ik ken jou 'n btje en ken je schoonmoeder van verjaardagen en van jouw verhalen. Ik weet dat jullie band soms wat stroef is. Jullie komen gewoon uit 'n volstrékt ander milieu. Hulde hulde voor schoonzus dat ze jullie bij elkaar heeft geroepen want schoonmoeders reactie verbaast me absoluut niet. Zij weet namelijk hélemaal niet hoe ze hiermee om moet gaan. En juist omdat jullie zo'n andere achtergrond hebben, begrijp ik ook wel haar angst om 't verkeerd aan te pakken. Ennieweej, succes komende week! Ben héél benieuwd hoe je 't gaat ervaren.
Een reactie posten