Steeds beter

Gisterochtend werd tijdens de lichttherapie door de begeleidster aan me gevraagd hoe ik me voelde. Toen ik aangaf dat ik vreselijke last had van snel wisselende stemmingen, vertelde ze dat dat er helemaal bij hoorde en dat dat aan het eind van de week wel weer over zou zijn.
Ik vind het nu wel het eind van de week...
Maar het gaat echt beter, niet heel veel, maar genoeg om nog meer hoop te hebben met volgende week ook nog voor de boeg.

Ik ben wel heel blij dat Man deze week nog vakantie had. Zonder hem was het bijna ondoenlijk geweest, denk ik. En niet alleen deze week, maar altijd al. Maar zeker de laatste paar weken zet hij zich echt extra in om het mij gemakkelijk te maken, terwijl hij toch ook zelf best nog dingen te doen heeft.
Dat hij het niet erg vindt als we maar weer eens makkelijk eten (makkelijk is niet per definitie ongezond he? ;-)), of als ik weer eens nog geen trek heb en we dus niet gezellig samen aan tafel eten. Dat hij het nog meer dan anders waardeert als ik wel goed kook. Dat hij, als het echt niet gaat, zelf gaat koken, al is het vanuit zijn werk en is hij pas zes uur thuis.
Dat hij me ook andere dingen uit handen neemt en wat vaker met Kind wat onderneemt; om mij de rust te bieden wat ik soms echt nodig heb om niet door te draaien.
Echt, die man is zijn gewicht in goud waard!

De afgelopen weken voelen heel stormachtig aan, als ik er op terug kijk. Het intake gesprek en onmiddellijk daarop mijn beslissing om per direct met de tranxene te stoppen. De dagen erna waarop alles in mijn lijf leek te wiebelen door het afkicken van die medicijnen (wat een rotspul is het dan eigenlijk he?). Daarna een midweek weg met mijn schoonfamilie, waar ik heel veel zin in had, maar waarvan ik ook heel bang was dat het me teveel zou worden (prikkelgevoeligheid). Het abrupte einde van de vakantie wat niet in mijn systeem geprogrammeerd stond en wat me extra energie kostte om mezelf weer op de rit te krijgen.
Los van mezelf vond ik het heel verdrietig dat er vriendinnen waren die het moeilijk hadden, maar was ik ook weer trots op mezelf dat het me geen extra energie kostte en dat ik het er toch gewoon bij kon hebben.
Nadat ik maandag begon met de lichttherapie gebeurde er weer van alles in dit lijf, in mijn hoofd en is het wel weer even afzien, maar de hoop op het goede wordt steeds groter en komt steeds dichterbij.

Ja, het was veel, maar ik ben veel en veel beter dan ik afgelopen maanden ben geweest. Genoeg om door te knokken, dus dat ga ik dan ook maar doen. :)