Lichttherapie 2

Na een afschuwelijke zaterdag was de zondag eigenlijk heel goed. We hebben er ook een 'niets moet, alles mag' dag van gemaakt. :)
Gisteren ben ik begonnen met de tweede week van de lichttherapie en eigenlijk ging het de hele dag wel goed; ik had ook niet echt een inzinkmoment en ben de dag goed door gekomen.
Ik dacht dus dat ik veilig was, dat er geen rare dingen meer met me zouden gebeuren, maar dat is me vanmorgen zwaar tegen gevallen. Opeens leg ik verbanden en lijken de losse flarden die de afgelopen weken in mijn hoofd kwamen zich tot een geheel.

Er gebeurt nu niet alleen veel met mij, maar ook met Kind. Na 2,5 jaar gebroken nachten (en dan heb ik het niet over een paar keer per nacht uit bed komen, maar wel tot 80 keer. Ja, geturfd. ;)) is ze met behulp van het slaapcentrum door gaan slapen. En ik dus ook. En daar werd ik in eerste instantie heel erg moe van en achteraf gezien is het toen psychisch steeds slechter met mij gegaan.
Met Kind ging het juist veel beter. Ze was altijd best vlot in haar ontwikkeling (ik wil niet zeggen dat ze sneller en/of beter is dan andere kinderen, maar ze deed het altijd gewoon goed!), maar nu merk ik dat ze echt sprongen maakt en heel druk is in vergelijking met de tijd voor ze goed sliep. Zo heeft ze pas de laatste tijd last van nachtmerries, iets wat andere kindjes al veel eerder hebben, maar waar zij nooit aan toe kwam met de korte slaapjes die ze 's nachts altijd deed.

Ik begrijp het nu allemaal zo veel meer, maar er is ook het besef dat er ook dingen met mij zijn gebeurd in die tijd, maar die ik een beetje heb laten liggen omdat ik te moe was. En dan heb ik het niet over huishoudelijke dingen, maar heel persoonlijke. Dat vind ik heel confronterend en vraag me bij bepaalde situaties af of ik het toen goed heb aangepakt en of ik niet te egoïstisch ben geweest. Dat laatste dan voornamelijk weer omdat ik gewoon te moe was om veel met de buitenwereld bezig te zijn.

Ik ga nu proberen om niet in de derde persoon te schrijven, want ik heb gemerkt dat mensen dat vrij snel doen als bepaalde onderwerpen te persoonlijk worden. ;

Ik ben opgegroeid in een fijn gezin, maar wel met strakke regels en een bepaald verwachtingspatroon en ik merk dat het er op lijkt dat mijn ouders nog steeds dezelfde verwachtingen, zo niet eisen hebben.
Als mijn moeder midden in mijn dikke depressie, tijdens het afkicken van de tranxene, tegen me zegt dat ik weinig interesse in anderen toon, maar dat dat niks geeft, want ze begrijpt me best, voel ik me falen. Achteraf denk ik dan dat dat nergens op slaat dat ze dat tegen me zegt in een periode dat het gewoon heel slecht met me gaat. Tenminste, ik zou dat nooit tegen iemand zeggen die zich al rot voelt! Ik kan er ook helemaal niks mee, behalve een beetje mompelen dat het vast snel weer een stuk beter gaat en dat ik mijn best ga doen.
Ik twijfel dan aan mezelf, of ik geen slechte dochter, zus, nicht, vrouw of moeder ben, omdat ik niet aan de verwachtingen van anderen kan voldoen.
Ik vergeet gewoon mijn eigen verwachtingen naar anderen toe. Ik hou de belangrijkste mensen in mijn leven op de hoogte door regelmatig een mail te sturen over hoe het met me gaat en wat er allemaal gebeurt qua therapie en krijg er weinig respons op. Nu heb ik al zeven dagen lichttherapie achter de rug en niemand die ook maar aan me gevraagd heeft hoe het gaat en hoe ik me voel. (op een van mijn zusje en schoonzusje na) Dan word ik dus boos en stuur geen e-mail meer. Ik ben er klaar mee.
Ben ik dan egoistisch als ik wat meer meeleven verwacht in een situatie waarin ik het heel moeilijk heb?
Ik heb zo vaak het gevoel dat ik van alles fout doe... :(