Ik voel me nergens lelijker, dikker, walgelijker en ongezelliger dan bij mijn eigen familie.
Dit is trouwens mijn probleem en niet dat van mijn familie. Hoe lomp ze ook tijdens het eten kunnen vragen hoe het met het lijnen gaat, het blijft mijn probleem; ik betrek alles gewoon teveel op mezelf. (en ja, ik heb héél veel overgewicht, maar dat is een probleem dat ik op een ander moment ga aanpakken)
Maar ik zag dus enorm tegen tweede kerstdag op, want we zouden gaan brunchen en ik durf dus niet goed meer te eten en te snoepen in het bijzijn van mijn hele familie. Ik durf het wel, maar ik voel me dan absoluut niet lekker.
Ik heb het tijdens mijn vorige afspraak met de therapeute over dit gehad en toen maar besloten dat ik dan maar heel goed moest ontbijten, zodat ik tijdens de brunch niet zo'n trek zou hebben. ;-) Ik had zelf ook besloten om er niet teveel tegen op te zien, want dan lijkt het probleem veel groter, en er gewoon voor te gaan. Ik zou wel zien waar het schip strandde.
Nou, dat schip strandde hoor, maar op een totaal andere manier dan ik dacht.
Ik zat aan tafel en vertelde wat aan mijn vader. Iets over Kind en een radio. Ik legde nog uit wat voor radio ik precies bedoelde en hij knikte nog dat hij het begreep. Toen kwam mijn schoonzusje bij ons staan en die vroeg iets over de computer. Mijn vader reageerde daar onmiddellijk op en voor ik verbaasd kon kijken over het feit dat hij niet (meer) naar mij luisterde, was hij ineens weg. Ik zat naar een lege stoel te kijken...
Nu heb ik al eerder 'geklaagd' dat ik het gevoel had dat er zo slecht naar elkaar geluisterd werd en dat ik zo vaak werd onderbroken als ik zat te praten. Ik heb dan echt het gevoel dat ik niet interessant genoeg ben om naar te luisteren of zo. Maar degenen aan wie ik dat vertelde, ontkenden dat en vonden dat ik overdreef.
Sorry, maar als mijn eigen vader zo'n lompe actie uitvoert, kan ik dat voor mezelf alleen maar als bevestiging zien. Ik accepteer geen verontschuldigingen meer over verstrooidheid, 'je weet toch hoe pappa is?' en meer van dat soor uitspraken. Ik kan dat niet meer. Ik moet echt een andere manier vinden om hiermee om te gaan, want ik besef wel dat de verandering uit mij moet komen. Ik kan niet verwachten dat anderen voor mij veranderen. Toch?
Ik moest voor de CGT weer een G-schema maken voor de volgende keer en ik denk dat ik met deze situatie al een heel eind kom.
Gebeurtenis:
Ik zit een verhaal aan mijn vader te vertellen en bij een onderbreking door mijn schoonzusje staat hij op en loopt hij weg, zonder tegen mij iets te zeggen om haar te gaan helpen.
Gedachte:
Wat krijgen we nou zeg? Ben ik niet interessant genoeg om naar te luisteren? Zat ik al in het luchtledige te praten? Heb je me überhaupt wel gehoord?
Gevoel:
Verbaasd, boos, verdrietig.
Gedrag:
Mijn verbaasdheid uitspreken tegen Man. Een paar keer flink slikken. Even naar de wc om de tranen (van boosheid, van verdriet?) te laten lopen en wat rustiger te worden.
Waarom ik tegen hem niks gezegd heb? Omdat dat geen zin heeft. Hij zou verbaasd vragen of ik echt tegen hem had zitten praten en of hij echt midden in een zin weg was gelopen en daarna zijn schouders ophalen. Ik denk niet dat ik hiervoor een excuus zou krijgen. Ik ken mijn vader tenslotte al heel wat jaartjes...
Bij de mensen van wie je het meest houdt, ben je het kwetsbaarst hè? Dat is wel weer eens bewezen...
Posts
6 reacties:
Jeetje. Ik kan me voorstellen dat je zwaar teleurgesteld was. En ik denk dat je gelijk hebt. Je kunt je vader niet veranderen. Als dit een patroon is dat al jaren en jaren speelt zal dit blijven. Het is aan jou hoe hier mee om te gaan. Ook jij zit in het patroon. Want op het moment dat het gebeurt, trek je het je ook weer aan, net als anders. Het doet pijn. Ik herken het dilemma. Bij mij speelt het ook, al is het dan op een geheel andere manier. Ik heb altijd het gevoel dat mijn vader zichzelf het aller-aller belangrijkste vindt. Dat alles en iedereen moet wijken voor hem. Dat iedereen zich maar aan moet passen voor hem. En ook ik zit altijd in het dilemma van wat pik ik, en wat pik ik niet? Het is het me vaak niet waard om er een hele toestand van te maken, want hij ziet het zelf nou eenmaal niet zo. Maar het heeft er wel toe geleid dat ik mijn ouders niet meer zonder meer hier te slapen wil hebben bijvoorbeeld. Dat vinden ze jammer, ze snappen ook niet precies waarom het is en vinden dat ik teveel problemen maak. Maar ik zeg tegenwoordig gewoon dat het niet uitkomt. En als ze dan zeggen dat we geen last van ze hebben, dan zeg ik op mijn beurt dat ik dat anders ervaar. En dat het mijn huis is. En ook daarover voel ik me dan weer schuldig. Zo is het nooit goed en kom je er nooit uit. De situatie zoveel mogelijk vermijden heeft voor mij nog altijd het beste gewerkt. En het je maar zoveel mogelijk proberen niet aan te trekken. Dat is moeilijk. Dat snap ik ook wel... Nou ja, geen tips voor je dus, althans, niet echt. Maar wel medeleven en herkenning. Soms helpt dat ook, toch? Ouders zijn lief en soms ook heel stom. Zo is dat nou eenmaal.
Juist omdat je je het kwetsbaarst voelt bij de mensen waar je van houdt kunnen ze je ook zo kwetsen. Zij zijn degene die er voor jou toe doen.
Voorbeeld: iedereen kan tegen mij aankletsen en vertellen over de plannen die ze hebben met de kerstdagen, hoe leuk ze het hebben. Maar als mijn moeder dan verteld dat ze het zo leuk hadden terwijl wij erg veel verdriet hadden kwetst dat nog wat meer.
Het is jammer dat er iets van zeggen dan niet helpt, toch zou ik het wel doen. Mijn ervaring is dat als je eenmaal iets vaak genoeg aangeven hebt het toch wel ergens duidelijk wordt. Het duurt even maar dan heb je er ook wat voor.
Is maar een gedachtenspinsel van mij hoor.
Ik kan me je teleurstelling dan ook heel erg voorstellen.
*dikke knuffel* en mocht je een echt luisterend oor hebben.. weet je me te vinden :)
Dikke kus uit Delft!
Lieverd, ik zou bíjna zeggen, wáárom ga je er nog héén??? waarom? voor wíe doe je 't meid? Niet voor jezelf want je wordt er alléén maar diep ongelukkig van! Ik heb 't je wellicht al 's verteld maar zo heb ik enkele jaren geleden besloten dat ik géén contact meer wilde met mijn broer. Mijn beredenering was: als 't níet mijn broer was geweest, dan had men alláng gezegd "wáárom ga je nog met die gozer om? hij is niet goed voor jouw zélfvertrouwen!" Maargoed, ik begrijp ook wel dat 't moeilijk is, als 't je bloedeigen ouders betreft. Kan vader niet 'n x mee naar therapie? en speel 't maar hard: pap, dit is héél belangrijk voor mij, als je van me houdt, ga je met me mee!"
Volgend jaar vieren we kerst met vrienden, goed plan? :D Hug van mij!
Zooooo herkenbaar... en toch blijf je gaan... je moet haast wel... van ons krijg je in iedergeval een hele dikke knuffel (ja dik ja want dat ben ik ook en dat is veel lekkerder dan een gratenpakhuis!!!)
Oh, helaas zo herkenbaar.
Gelukkig niet in m'n familiekring maar ik had van die "vrienden"....
Je kan je dan zo op je hart getrapt voelen.... Als of je te min bent om naar geluisterd te worden.
MamaC heeft wel gelijk hoor, als ze zegt "ik zou bíjna zeggen, wáárom ga je er nog héén???"
Dikke knuffel.
ook voor mij herkenbaar. en het is echt je eigen probleem. hoe vervelend ook. zij zien het niet als probleem, daarom vinden ze ook dat jij je te druk maakt. ook mjn therapeute heeft me er vaak op gewezen. 'je moeder is hier niet, maar jij wel. we kunnen haar niet veranderen, maar wel jouw manier van omgaan met haar.' daar had ze helemaal gelijk in en hoe goed de therapie ook gewerkt heeft, toch blijft de valkuil van me teveel aantrekken van ma haar reacties wagenwijd openstaan. en voor ik het weet ben ik er weer ingevallen, alleen is de kuil tegenwoordig niet meer zo diep. ik klauter er met steeds meer gemak uit. maar niet zonder pijn, hoor. hoe ondiep de valkuil ook is, het doet altijd weer zeer om erin te vallen.
met haar breken? voor geen goud. ze is mijn moeder en ik hou zielsveel van haar. ik heb haar nodig in mijn leven en dat van mijn kinderen. juist daarom doet kritiek zo makkelijk pijn, juist daarom trek ik het me zoveel aan.
het is goed om van situaties een g-schema te maken. dat maakt het duidelijker voor jezelf en het praat makkelijker in therapie.
inmiddels zijn de feestdagen weer voorbij. al de familieverplichtingen achter de rug. fris het nieuwe jaar in. succes!
Een reactie posten