Er zijn van die dagen dat het allemaal heel anders loopt dan je verwacht had en dat valt soms helemaal niet mee.
Vanmorgen had ik een intake gesprek voor cognitieve gedragstraining (CTG). Er was mij verteld dat het uiteindelijk groepstherapie zou worden en daar had ik echt helemaal geen zin in. Ik heb 5/6 jaar geleden in twee groepen gezeten en ben daar beide keren met ruzie weggegaan. Niet dat ik wegging om die ruzies; het was een samenloop van omstandigheden, maar die ruzies hebben wel de toon gezet. Ik heb er nu absoluut geen behoefte meer aan om mijn cognitieve stoornissen met anderen te delen en ik wil die van anderen al helemaal niet horen als ik zelf met therapie bezig ben. Nee, geef mij die drie kwartier maar lekker helemaal voor mezelf.
Vanmorgen bleek tijdens het gesprek dat het helemaal niet per se hoeft en dat persoonlijke therapie ook mogelijk is, maar dat we eerst gaan kijken hoe het (ik) zich ontwikkeld. Voorlopig dus een keer per week en later een keer in de twee weken.
Nadat dat onderwerp was afgesloten gingen we het aloude G-schema* maken. Het schema wat destijds mijn manier van denken en mijn manier van in het leven veranderde. Toentertijd ging het na een poos oefenen automatisch en had ik de CTG niet meer nodig. Een poosje terug (zo ongeveer aan het begin van dit weblog) merkte ik dat ik dit schema niet meer kon toepassen en dat ik me daardoor erg in de war voelde. Een beetje als een ongeleid projectiel wat ook nog een sociaal onaangepast was...
In de afgelopen maanden is dit een heel stuk beter geworden, maar vanmorgen bij het invullen van het schema op echt papier, met een echte pen, had ik er toch wat moeite mee. Ik heb dus ook de opdracht mee gekregen om komende week in ieder geval een gebeurtenis op papier te zetten. Dan werken we die volgende week uit.
En toen kwam ik thuis en ontdekte ik dat Kind de waterpokken heeft. Dat betekent dat er een aantal geplande dingen niet door kunnen gaan en dat vind ik dus HEEL erg (ik had me er enorm op verheugd). En buiten dat ik het voor mezelf heel erg vind, vul ik ook maar even voor de anderen in dat ze heel erg teleurgesteld in me zijn en me een slechte vriendin vinden. En dan schaam ik me en heb erg de behoefte om me terug te trekken zodat ik niemand meer kan teleurstellen behalve mezelf. En ach, dat doe ik mijn hele leven al, dus ik ben er wel aan gewend.
Laat ik dat maar eens gebruiken voor een G-schema, misschien leer ik er nog wat van...
* (voorbeeld is gepikt van internet, dus niet een voor mij bestaande situatie)
-Gebeurtenis: welke situatie heeft de problemen uitgelokt en ligt eraan ten grondslag? Bijvoorbeeld: 'Ik ben na een reorganisatie op het werk ontslagen.'
-Gedachte: hoe interpreteer je de problemen? Op basis van welke irrationele, negatieve gedachten doe je dat? Bijvoorbeeld: 'Ik ben een loser', 'Hoe kan mij dat nou overkomen?', 'Ze hebben mijn leven verwoest.'
-Gevoel: wat zijn de emotionele en lichamelijke reacties die erop volgen? Bijvoorbeeld: 'Ik voel me door iedereen verlaten', 'Ik kan thuis niets meer hebben', 'Ik ben bang.'
-Gedrag: tot welk gedrag leidt dit? Bijvoorbeeld: 'Ik ben gaan drinken.'
maandag 7 december 2009
G-schema's en teleurstellingen
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Posts
7 reacties:
Mag ik vragen wat de "geplande dingen" zijn want misschien kan het wel doorgaan ook al heeft kind de waterpokken... alleen zie je het zelf niet en wij misschien wel... Knuf
Hee d'as interresant zeg... Daar ga ik meer over lezen.
Sterkte met de waterpokken daarzo.
Dat je teleurgesteld bent dat e.e.a. niet door kan gaan, snap ik hélemaal. Dat ánderen dat ook jammer vinden, dáár kan ik me ook in vinden. Dat ze daardoor eventueel teleurgesteld in jou zouden zijn en dat ze jou daarmee 'n slechte vriendin vinden, daar begrijp ik helemaal niets van. Want wáárom zou jij een slechte vriendin zijn, als je ergens niet heen kan gaan omdat kindlief ziek is? Dat heb je zélf toch helemaal niet in de hand? Of ben ik nou gek? En weet je dat zélf eigenlijk ook wel maar voel je je er gewoon lullig over (kan ik me voorstellen, ís ook jammer maar so be it) en hoort dat bij 't geheel, dat je dan van 'n ander bevestigd wil krijgen, dat je er nix aan kan doen? hele lange zin, paar x overlezen en klinkt lulliger dan dat ik 't bedoel maar ik kan me goed voorstellen dat (veel) mensen bepaalde bevestiging (of juist ontkrachting) nodig hebben van 'n ander.
Luister vriendinnetje van me, ik denk dat die vriendin in 't oosten desch landsch dat heel goed kan begrijpen hoor. En als ze dat niet doet (wat me stug lijkt maar ik ken d'r niet) dán is 't geen echte vriendin... tóch?!
(btw: is 't de bedoeling dat je dochterlief haar naam noemt in je reactie hierboven? of is 't allemaal niet meer zo anoniem? wellicht slip of the tong... ehm, finger ;-))
Ja hoor Maaika, dat mag je best vragen. :)
We zouden morgen richting achterhoek vertrekken om daar een nachtje bij een vriendin te blijvem slapen. Zij hebben een zoontje van Kinds leeftijd, dus dat is feest. ;-) Helaas heeft hij de waterpokken nog niet gehad.
Kind heeft nu trouwens flink koorts, dus weggaan doen we nu echt niet.
Aankomende zaterdag hebben we een verjaardagsfeestje van een vriendinnetje van Kind, waarvan haar moeder een vriendin van mij is. :) Ik ga daar nu alleen naartoe, want daar heb ik toch wel zin in en ik wil gewoon per se ons cadeautje geven, vriendinnetje feliciteren en mijn vriendin een dikke knuffel geven.
Komt goed dus. :)
@MamaC Ik geloof dat je het door hebt van de teleurstelling en de bevstiging enzo. Lastig, want ik weet dat het niet nodig is, want overmacht, maar mijn hoofd denkt daar anders over en laat teleurgestelde vriendinnen zien enzo.
Ik weet wel dat ik dat zelf doe, maar dat is echt door het niet meer kunnen hanteren van het G-schema. Als dat weer in mijn systeem zit, gaat het al véél beter.
Enne, bedankt met de tip wbt naam. Heb 'm toch maar even veranderd. ;-)
Wat jij toepast in je gedachten. is mijn al oude probleem waarom ik mij vaak rot voel... Jij denkt voor anderen... Dat is een heel vervelend iets om te doen niet voor die anderen maar voor jou zelf.
Jij denkt dat zij het erg vinden en niet snappen... Dus denk jij dat ze boos zijn. Dan doen ze er niks aan om te laten merken dat ze niet boos zijn omdat ze dat dan ook niet zijn en zij niet weten dat jij dat denkt . Zo voel jij jou nog vervelender en gesterkt in de gedachten dat ze teleurgesteld zijn. Terwijl de personen zelf niet eens weten dat jij dat denkt .
Snap je me nog :)
Dus snappen die ik die gedachten zeker.. maar het is wat je denkt en niet een feit.
Liefs Natasja
Het is een mooi voorbeeld om te gebruiken voor het schema. Ikzelf moet ook met het schema gaan werken nu van mijn therapeute, dus zeer herkenbaar.
Raar hè, dat je gedachten zo'n kronkel maken die je zelf niet in de hand hebt. En dat je hele wezen daar dan anders op kan reageren dan bij andere mensen die hier geen last van hebben. Maar ja, als ik de stukjes hierboven lees dan ben je toch echt niet de enige. Gelukkig maar hè.
Oh en wat me ook opvalt is dat je al een maand lang niets schrijft en dat je na 1 stukje nu direct weer zo'n berg reacties hebt. Toch een teken dat ze je blijven volgen. Fijn voor je.
Liefs D.
Oh lieve schat, ik lees dit nu pas!
Ik was zeker niet boos geworden en er is weinig wat mij het idee nog kan geven dat je een slechte vriendin bent!
Ik vind het onwijs fijn (en stoer!!) dat je er zaterdag was. Je bent een topper!
Ik vind het g-schema trouwens erg interessant, ga ik me ook eens in verdiepen!
Knuf, M.
Een reactie posten