Goed, misschien lijkt mijn vorige logje wat abrupt en kort door de bocht, maar het is wel iets waar ik al langer over nadenk.
Ik weet van mezelf dat als ik me erg depressief voel ik alleen over dat wil praten. Die gevoelens overheersen dan heel erg en andere dingen verschuiven naar de achtergrond. Buiten dat ik me dan niet gezellig voel en me daardoor ook terug trek, merk en weet ik dat het voor mijn omgeving ook erg moeilijk is om het allemaal steeds maar weer aan te horen en mij zo te zien. Op het moment dat ik het diepst zit, zeg maar, dan heb ik dat besef niet, dat komt als ik me weer beter ga voelen. Dan vraag ik me af wat ik de mensen om me heen heb aan gedaan en praat ik er niet meer over.
Dit hele gebeuren komt ook omdat ik aan het begin van dit jaar een enorme strubbeling met mijn familie heb gehad. Een heel ingewikkeld verhaal waarin een heleboel dingen zijn gebeurd en gezegd, maar waarin een punt centraal stond: ik interesseerde me niet voor de anderen en kon alleen nog maar over mezelf en over Kind praten.
Toen ik een poosje terug mijn moeder aan de telefoon had zei ze weer dat ik niet geinteresseerd was in hun/in anderen maar dat dat niet gaf omdat ik nu eenmaal met mezelf bezig was. Ik vond dat heel eg om te horen, omdat ik heel bewust mijn best doe om geinteresseerd te zijn. Ik probeer het niet alleen, ik ben het ook! Mijn moeder was net geopereerd en ik had heus wel gebeld, maar zij lag te slapen en mijn vader nam op. Ik weet niet of dat het was, of dat ik haar misschien wel vergeten ben een succesberichtje te sturen voor ze geopereerd moest worden?
Ik weet soms echt niet meer aan welke eisen ik moet voldoen. Wat zijn de eisen om een goede dochter, zus, vriendin te zijn? Ik heb de afgelopen jaren al zoveel commentaar gehad op mijn gedrag (van niet geïnteresseerd, tot overenthousiast en ook nog te negatief), dat ik nu echt niet meer weet wat wel goed is, wat ik wel goed doe.
En dan houdt het voor mij gewoon op en ben ik er klaar mee.
Het besluit is dus niet door een enkel incident genomen, maar door iets wat zich steeds hoger opstapelde. Zo hoog dat ik er nu eenvoudig niet meer mee om kan gaan. Het ligt allemaal buiten mijn bereik.
Ik kan mijn ei verder wel kwijt op andere plekken, het is dus niet zo dat ik me in mezelf terug trek.
Ik ben gewoon bitter door dit soort situaties en bang dat ik anderen verveel.
Nou ja, ik ga nog een cursus zelfbeeld doen, dus misschien dat dat helpt en het toch niet aan mij ligt. Dat gevoel ik nu namelijk wel.
maandag 2 november 2009
Een uitleg
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Posts
5 reacties:
Ach meisje toch...
Je altijd aan houdende drang om perfect te zijn....
Hopelijk ga je door die cursus inzien wat ik al jaren lang in je zie : je bent al perfect.
Ik ken je la zo lang en al die jaren zie je je vechten om te zijn wat je denkt dat anderen van je verwachten...
Lieverd, vergeet niet dat als je zo leef je steeds jezelf weer kwijt raakt.
Vecht voor jezelf niet voor een ander.
Mischien klinkt het hard hè.
Maar niemand is perfect.
(behlave ik dan hè)
<3
WEES JEZELF!!!.... Je moet je niet anders voor willen doen omdat een ander dat van je verlangt.Dit is zowel voor jouw als voor de mensen om je heen verwarrend. Als je jezelf niet bent, ben je niet eerlijk tegen jezelf dus ook niet eerlijk tegen anderen. Als jij vindt dat je wél interesse toont voor je medemens dan moet dat goed genoeg zijn!
Je kloterig voelen mag!! Dat heeft iedereen. De één wat meer dan de ander.
Je doet nu je best om weer lekkerder in je vel te komen met de therapiën en een aankomende cursus. Kijk naar de mooie dingen om je heen.. en accentueer deze.
WEES JEZELF en DENK NIET VOOR EEN ANDER! Een ieder kan zijn/haar keus maken jouw stukjes wel of niet te lezen. Ik reageer nauwelijk zodat de annonimiteit van je log behouden blijft. Ik ben nogal een flapuit ;-)
Sterkte met je cursus! Liefs, H.
Dank je wel voor je uitleg :-)
Zoals ik het zie, gaat het vooral over verwachtingen. Verwachtingen die anderen hebben van jou, en verwachtingen die jij hebt van anderen. En die stroken dus niet met de werkelijkheid. Je moet daarin keuzes maken die binnen je mogelijkheden liggen. Krijg je kritiek, dan bedenk je wat jij daar mee wilt, maar ook wat jij daar mee kan! Kun je er gewoon even niets mee, omdat je niet lekker in je velletje zit? Jammer dan! Ben je het er niet mee eens? Ook jammer dan! Als mensen dat niet begrijpen of niet willen begrijpen is dat HUN probleem, niet het jouw. Zoals ik je heb leren kennen is je hart goed, en daar draait het om. Ik kan het soms ook even niet opbrengen om naar iedereen even belangstellend te zijn nu, omdat ik genoeg heb aan mezelf. Wat absoluut niet weg neemt dat ik wel veel aan sommige mensen denk, alleen dat ik dan nu even niet kan uiten. Als zij daar iets van denken, dan is dat jammer voor ze. Ik weet voor mezelf hoe het echt zit en ik trek me alleen de dingen aan waarvan ik vind dat het terecht is. En dat zou jij ook moeten doen. Maar dat vind je moeilijk. En ik hoop echt dat iemand je dat kan leren, want dat verdien je!
Lieverd; we zoeken jouw weblog op omdat we er zelf voor kiezen om te lezen hoe het met je gaat. Dus wegjagen? Dat lukt je hier niet hoor! ;)
Ik hoop dat je blijft schrijven. Ik leer er van en ik ben erg benieuwd hoe je je cursussen straks gaat ervaren. Jij dúrft dat tenminste...
Omdat mijn koppie op dit moment niet zo lekker loopt, zijn er weinig woorden die eruit komen bij me...behalve dit dan in ieder geval:
Mij verveel je nooit!!! Ik 'luister' graag naar je & zal dat altijd blijven doen.
Doe jouw ding lieverd en probeer je niet teveel aan te trekken van anderen...je staat te shaken op je grondvesten met alles wat er speelt bij je momenteel...maak je bergje niet groter alsjeblieft.
XXX
Een reactie posten